Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Als je niet integreert is dat a recipe for doom”

“Als je niet integreert is dat a recipe for doom”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Praeses ACMUS versus Praeses MSR

Nee, zegt Robbin Kappelhof, leden heeft de Maastrichtse Studentenraad niet “maar we komen op voor de belangen van alle studenten in Maastricht, en we organiseren zo’n drie, vier keer per jaar algemene vergaderingen waarvoor we allerlei studentenorganisaties uitnodigen. Wij vragen naar hun ervaringen, wat ze vinden dat we moeten oppakken.”

En dat ‘oppakken’ doe je bij de gemeente?

Kappelhof: “Ja, wij zijn het aanspreekpunt voor de gemeente, die kijkt naar ons voor informatie, we praten met de wethouder, met de politieke partijen, doen mee aan stadsrondes, aan informatierondes. Huisvesting is een groot thema, maar overlast ook. Alleen, wij noemen het woonoverlast, want vaak is helemaal niet zo duidelijk dat het om studenten gaat. Woningbouwcorporaties vinden studenten de fijnste huurdersgroep, zeggen ze, en als ze al een keer overlast veroorzaken en ze worden erop aangesproken, dan gebeurt het ook niet meer.”

Maar ja, alle studenten vertegenwoordigen, dat is nog niet zo gemakkelijk. Want dan moet je die geluiden wel kunnen horen. Tegen Damon: “Zo wist ik niet van het bestaan van ACMUS af.”

Damon: “We bestaan nog maar een paar jaar. Het idee kwam op in 2016: waarom is er geen vereniging aan de UM die ons samenbrengt?”

Wie is ‘ons’?

Damon aarzelt: “Ja, nou ja, zwarte mensen.”

Kappelhof: “Ik vind dat altijd moeilijk, welke term moet je gebruiken? Ik wil mensen niet onheus bejegenen, maar ik hoor er altijd verschillende opvattingen over.”

Damon: “Tja, zwart, ik vind dat eigenlijk een beetje beledigend. Neger wordt niet meer gebruikt, dat vind ik al een grote stap vooruit, maar zwart… Dan heb ik nog liever dat je ‘donkere’ mensen zegt. Weet je, het gaat erom dat je mensen leert kennen, dat je ermee leert omgaan. En dat je niet generaliseert. Als ik in Spanje ben en ik zie Nederlanders zich misdragen…”

Kappelhof: “… ja, zuipen, lawaai maken op straat, dat kennen we..”

Damon: “… dan kan ik denken: o ja, die Nederlanders, maar dan generaliseer je, het gaat maar om een paar mensen. Met ‘zwarte’ mensen is het precies zo. Het is een fine line tussen wat kan en wat te ver gaat.

Ik kom uit Curaçao, ben op mijn achttiende hier gekomen, en ‘Antilliaan’, dat heeft hier een slechte connotatie. Dat soort dingen willen we met ACMUS veranderen, door bijvoorbeeld workshops te organiseren, of lezingen. Wij kunnen een ander perspectief laten zien. Het heeft ook te maken met jezelf vertegenwoordigd voelen, dat hadden we niet. Maar we staan open voor iedereen, we hebben ook witte leden.”

Kappelhof: “Dat vind ik heel mooi om te horen. Jezelf apart houden, dan haal je je doel onderuit denk ik.”

Damon: “Ja, als je niet integreert is dat a recipe for doom.”

Hoe zit het in Maastricht met discriminatie?

Damon: “Ik merk er zelf niet veel van. Een keer was ik in een studentencafé met een paar Oost-Europese studenten tijdens een wedstrijd van PSV tegen een Spaanse ploeg. Ik spreek Spaans, ben voetbalfan en was voor die ploeg. Dus ik juichte min of meer voor de tegenpartij. Toen kwam er iemand op me af die zei: ‘Ga jij maar terug naar Suriname’.”

Fout natuurlijk, maar in een café met voetbalfans voor de tegenpartij juichen?

Kappelhof: “Nou en? Ik vind het niet goed te praten hoor. Alsof je bij een sportwedstrijd niet voor het andere team zou mogen juichen.”

Damon: “Ach, die mensen verander je toch niet. Bij de UM is er overigens geen enkel probleem. Ik merk dat het diversiteits- en inclusiviteitsbeleid echt helpt. Er zijn allerlei nieuwe verenigingen bijgekomen.”

Kappelhof: “Dat zie ik ook om me heen, de Feminists of Maastricht, Consent Matters, dat was er allemaal niet toen ik in 2014 aankwam.” Consent Matters gaat om alles waar de #MeToo-beweging tegen protesteert. Kappelhof: “Wij willen graag met ze samenwerken. Dat vrouwen worden lastiggevallen gebeurt heel vaak, ik maak het ook mee, en meestal denk je: nou ja, niemand heeft me pijn gedaan, je gaat weer verder. Nageroepen worden, een man die kusgebaren naar je zit te maken, een potloodventer in Maastricht, zoals je wel eens leest op Sharing is Caring. Daar ligt echt een taak voor de gemeente.”

Tot slot, Jermandy, je kwam hier om te studeren; met welk perspectief?

Damon: “Eerst dacht ik: ik word officier van justitie, maar dat is veranderd. Ik wil nu een master in Business volgen, zodat ik dat straks met rechten kan combineren in een bedrijfje in de muziek. Want ik zing en speel kuarta, dat heet ukelele bij jullie, ik vind de oude Antilliaanse muziek belangrijk dus daar wil ik in door. Weet je, mijn vader is trompettist, mijn moeder actrice, een tante heeft een dansgroep. Ik wil iets met die wereld doen. Ik vind het zonde om het te laten sterven.”

 

 

Jermandy Damon (23), derdejaars (“ik heb wat vertraging gehad”) Nederlands recht, is PR-officer van Afro-Caribbean Maastricht University Students 

Aantal actieve leden: “Niet echt leden, 21 mensen erachter en zo’n 400 betrokken Facebook-leden.”

Betekenis ACMUS: “Spreekt vanzelf.”

 

Robbin Kappelhof (23), na European Studies nu master Public Policy and Human Development bij UNU/Merit, is voorzitter van de Maastrichtse studentenraad MSR

Aantal actieve leden: geen

Betekenis MSR: “Spreekt vanzelf.”

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)