Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Toen ik klein was vroeg ik altijd een olifant voor mijn verjaardag”

“Toen ik klein was vroeg ik altijd een olifant voor mijn verjaardag”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Gonny Willems (1981, Hoensbroek)/ programmadirecteur Working on Europe/ samenwonend met Aram, 20 weken zwanger/ woont in Maastricht

Wanneer heb je je ouders voor het laatst gezien? Vorige week zondag bij het verjaardagsfeestje van mijn oma. Ze is 93 geworden. Een oud besje, maar een kranig type. Vorig jaar heeft ze een Iphone en Ipad gekocht. Ze zit ook op Facebook en Whatsapp. Dat gaat niet altijd helemaal goed: op Facebook heeft ze het verschil tussen privé en publiek nog niet helemaal door, maar ik vind het super knap dat ze op haar leeftijd nog zo modern is en aansluiting houdt met de buitenwereld.

Finland of Brazilië? In Finland heb ik een deel van mijn promotie gedaan. Een mooi land, maar de mensen zijn daar heel gesloten. Dat past niet bij mij. In 2012 maakte ik een van mijn mooiste reizen: Brazilië met mijn twee vaste reisvriendinnen. Het is een prachtig land, maar de charme zit hem in de mensen. In Nederland vinden mensen mij een extravert type, maar in vergelijking met Brazilianen ben ik introvert. Een deel van de reis trokken we op met een Braziliaanse vriend die we in Indonesië hebben ontmoet. Dan krijg je echt een inkijkje in het Braziliaanse leven. In totaal hebben we er zeven weken rondgetrokken: grote steden als Rio gezien, maar ook de natuur opgezocht. We hebben zelfs een nacht in de jungle geslapen. In Salvador, een stad in het Oosten, werd op een terras onze tas gestolen. Geen traumatische ervaring, we zijn daarna met de lokale sheriff op pad geweest op zoek naar een politiebureau met een werkende computer voor de aangifte. Dat was heel gezellig, uiteindelijk was het een leuke dag.

Ik voel me meer Nederlander dan Europeaan. Op dit moment voel ik me meer Nederlander, maar ik voel me ook Europeaan. Het antwoord op die vraag ligt aan wie hem stelt en waar je bent. Nu komt de psycholoog in mij los, haha. In Maastricht voel ik me inwoner van het Jekerkwartier, in Duitsland ben ik Nederlander en in Brazilië voelde ik me Europeaan. Het kader bepaalt je identiteit.

Het moeilijkste aan de liefde. De liefde vinden. Dat was moeilijk, ik word niet snel verliefd, maar het is gelukt, haha. Ik ben nu heel verliefd en gelukkig met Aram; we zijn anderhalf jaar samen. In oktober verwachten we ons kindje. Hij is een goed tegenwicht; hij zit in de creatieve sector. Hij is acteur en dramatherapeut; hij geeft bijvoorbeeld trainingen bij de politie. Ik heb hem ontmoet op straat voor een café. Ik was daar met vrienden en hij kwam voorbijlopen. We raakten in gesprek, zochten elkaar later op social media en the rest is history.

Wat wilde je vroeger worden? Olifantentemmer. Toen ik klein was vroeg ik altijd een olifant voor mijn verjaardag of voor Kerstmis. Het leek me geweldig om zo’n groot dier te trainen en trucjes te leren. Ik heb er nooit een gekregen, haha. In zekere zin is mijn jeugddroom uitgekomen. Nee, niet met olifanten, maar als programmadirecteur bij Working on Europe geef ik wel leiding, en probeer ik mensen wat te leren. We organiseren met ons team allerlei evenementen – debatavonden, (jongeren-)festivals en workshops voor scholieren – om mensen met elkaar in gesprek te brengen over Europese thema’s. En nu zijn er dus Europese verkiezingen. Vorige keer lieten jongeren het massaal afweten; we proberen ze te motiveren om in ieder geval iets met hun stem te doen.

Je mag één ding aan je uiterlijk veranderen. Mijn lengte; ik ben 1,80. Vooral vroeger vond ik dat moeilijk. Ik was liever iets kleiner, ook omdat ik graag hakken draag. Als vrouw van 1,80 val je altijd op en dat wil je niet altijd. Inmiddels vind ik het helemaal oké.

Aantal voornamen. Alleen Gonny. Ik ben wel gedoopt, maar doopnamen vonden mijn ouders ouderwets. Mijn vader is katholiek en het geloof speelde in mijn opvoeding wel een rol, maar geen prominente. Mijn zus en ik konden ermee doen wat we wilden. Tegenwoordig kom ik alleen als toerist in de kerk of als er een speciale dienst is voor familie. En ik steek af en toe een kaarsje aan hier in de Onze Lieve Vrouwekerk. Maar dat is meer symbolisch, iets spiritueels, niet per se iets religieus.

Mijn grootste verdriet. [Denkt lang na]. Eigenlijk is het wel positief dat me niet meteen iets te binnen schiet. Ik zit redelijk scheurvrij in de wedstrijd: geen naasten verloren, fijne en stabiele jeugd gehad met liefdevolle ouders. Mijn zus en ik zijn heel vrij opgevoed. Als we onze school en studie maar serieus namen, was alles wel goed. Mijn vader is leerkracht en mijn moeder was tot mijn zus werd geboren verpleegster. Dat past goed bij haar; ze is heel lief en zorgzaam.

Ik ben trots op… dat ik mijn promotie heb afgemaakt. Die lag een tijd stil omdat mijn promotor onverwachts overleed. Toen er een nieuwe was gevonden en ik weer door kon gaan, had ik inmiddels een fulltimebaan als manager bij DKE en later bij het SSC. In de weekenden en vakanties zat ik te tikken. Ik wilde het per se afmaken. Het proefschrift verdedigen vond ik heel spannend. Het was zo’n lekker gevoel toen ik het gehaald had.

Waar ben je allergisch voor? Voor mensen die niet eerlijk zijn. Bij vrienden, maar ook op het werk. Ik ben zelf altijd direct. Mensen die om de hete brij heen draaien vind ik verschrikkelijk. Zeg gewoon wat je denkt. Die allergie komt van thuis. Wij gooiden vroeger al altijd alles op tafel, gewoon zeggen wat je vindt. Op een klein leugentje om bestwil na, heb ik nooit gelogen thuis.

Boek of film? Ik lees graag, maar ik heb niet veel tijd om te lezen en ik lees al veel voor het werk. Boeken van Paulo Coelho vind ik mooi. Dat vind ik sprookjes voor volwassenen, in zijn boeken zit altijd een moraal, een diepere betekenis. Ik houd ook van poëzie: Laughing heart van Charles Bukowski vind ik heel mooi. Ik kijk ook graag films; post-apocalyptische films zijn mijn guilty pleasure. Als er ook een boek is van een film, wil ik dat eerst lezen voordat ik de film zie. Toen de Lord of the Rings films uitkwamen ben ik als een gek de boeken gaan lezen.

Dit artikel maakt deel uit van een papieren special over Europa met collegevoorzitter Martin Paul als gasthoofdredacteur.

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)