Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Kluns

Kluns

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik heb voor het eerst mogen ervaren hoe het is om écht onhandig te zijn. Niet om meteen op te scheppen, maar ik ben best trots op mijn algemene onklunzigheid. Toch was het afgelopen vrijdag opeens raak: alsof ik al mijn controle van de afgelopen 23 jaar vanwege een onorthodox soort karma voor één nacht moest laten varen.

Het begon na het avondeten. Ik maakte me op om de deur uit te gaan – ik zou naar een huisfeestje in een andere stad – en zette, om mijn schoenen aan te kunnen doen, mijn rugzak inclusief fles rode wijn even op de grond. Krak. In één seconde, alsof mijn rugzak levend was geworden en er met een onzichtbare kracht een keukenmes uit zijn buik werd getrokken, gutste de rode vloeistof door de hele gang. Half lachend begon ik de zooi in een razend tempo op te ruimen, want ik moest immers mijn trein halen. Snel twee lauwe flesjes bier in een droge tas stoppen, en rennend naar het station.

Eenmaal in de trein vond ik gelukkig meteen mijn vrienden (die een halte eerder waren ingestapt). Het was nog ver weg, dus we konden rustig onze jas uit doen en even bijkletsen. Op een gegeven moment stond ik op en liep ik naar het toilet. Ik had nog maar net in het hokje plaatsgenomen of de trein kwam tot stilstand. Er werd op de deur gebonsd. “Cato, dit is onze halte hè?!” klonk het paniekerig. Shit! Met mijn broek nog open en de riem los om mijn middel rende ik de trein uit, het perron op. Net op tijd.

Met een grijns reikte een vriend mij mijn rugzak en jas aan. Gelukkig, die waren niet achtergebleven. Toch was dit de opmaak voor blunder nummer drie, want ik pakte mijn tas ondersteboven aan waardoor één van de flesjes lauw bier eruit viel en op perron 4b terecht kwam, waar het op de stenen vloer meteen agressief begon te schuimen. Rennend met het flesje in mijn hand bevuilde ik vervolgens het complete station, want er was in geen velden of wegen een prullenbak te bekennen.

En zo had ik in anderhalf uur mijn jaarlijkse portie onkunde wel gehad. Op het feest liet ik nog een zak popcorn vallen en werd het mij door een Rotterdamse kerel streng kwalijk genomen dat ik niet met hem wilde zoenen.

Op weg naar huis bad ik stiekem dat alles snel weer normaal zou zijn.

Cato Boeschoten   

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)