Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ik, de lucht

Ik, de lucht

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik ben onrustig, al een hele tijd. Die onrust herken ik. Mijn geest gaat in hyperfocus. Elk pijntje, elke gedachte, elke angst wordt onder de loep genomen en beoordeeld door een stemmetje in mijn hoofd. Pijn op mijn borst? Je bent ziek! Misschien ga je wel dood! Een irritatie? Dat moet je nú oplossen, anders zal je nooit meer comfortabel kunnen leven. Boodschappen die te duur uitpakken? Nu zal je voor altijd arm zijn. De gedachten zijn ronduit vermoeiend, en nu ik ze opschrijf, duidelijk irrationeel. Maar hoe leer je jezelf, als je ondergedompeld wordt in een bad van onophoudend stromende gedachten, om tegen het hoofd te zeggen: “Hou op met denken, want jij klopt niet?" 

De tastbare problemen die ik had zijn inmiddels opgelost. Geldzorgen, werkzorgen, familie- en vriendenzorgen. Het overzicht is terug. Toch lijkt het alsof de meeste onrust nu pas komt opzetten. Nu de dode, rotte bomen omgekapt en afgevoerd zijn, kan de wind pas echt gaan waaien. Ruimte betekent meer plaats voor chaos in mijn hoofd, net als aan het begin van de vakantie, wanneer ik opeens niet meer weet wat ik met mezelf aan moet. Wanneer de dagelijkse moetjes niet meer moeten, en het ‘mogen’ gepaard gaat met bang zijn. De zomer komt eraan. Hoe ga je die twee maanden doorbrengen?! Ik ga werken. Dat ga je verschrikkelijk zwaar vinden. Ik ga ook op vakantie. En hoe ga je dat betalen?!

Maar dan, met mijn piekerhoofd op het toppunt van kortsluiting, valt mijn oog op een blauw boekje naast mijn bed. Ik kreeg het van mijn moeder, die het liefdevol in mijn handen legde en zei dat ik het af en toe maar eens moest openslaan. Dat doe ik nu, en ik kijk naar een zonsondergang. De schrijver, Haemin Sunim, schrijft: De ware aard van onze geest is als de lucht. Onze gedachten zijn als wolken, onze emoties als de bliksem, en de lucht accepteert ze allemaal. Hij kijkt toe hoe ze veranderen, maar de lucht blijft hetzelfde – helder, duidelijk, open.

Er staat ook: We lijden als we dingen uitstellen die we vandaag af moeten maken. Als je niet zeker weet of je iets zult doen, vraag je dan af of het een zware last zal zijn als je het niet doet.

Ja, dat wordt een zware last, dus pak ik mijn laptop, en schrijf ik dit. En voor het eerst sinds tijden voel ik me opgelucht. Een opgeluchte lucht.      

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)