Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Wat baat een bril als de uil niet lezen wil

Wat baat een bril als de uil niet lezen wil

Medewerkerscolumn

Voor het juridische vaardighedenonderwijs voeren studenten als ‘advocaat’ een intakegesprek met een cliënt. Die cliënt komt met een probleem dat van tevoren nog niet bekend is. De cliënten worden gespeeld door medestudenten.
Een van de casus was geïnspireerd op de filosofietjes van opruimgoeroe Marie Kondo. De cliënt vertelt dat zijn vriendin op een gegeven moment vreemd begon te doen. Ze las een boek van Marie Kondo. De student-advocate knikte begrijpend: “Heel vreemd, ja. Wie leest er tegenwoordig nog?” Als het verhaal zich ontwikkelt, blijkt de vriendin in een psychose te zijn geraakt. Toen de cliënt op een kwade dag thuiskwam na zijn werk, was het appartement nagenoeg leeg. De vriendin zat in de woonkamer op haar knieën ritueel afscheid te nemen voor een stapel spulletjes; de rest had zij al naar de kringloopwinkel gebracht. De vriendin was opgenomen in een psychiatrische inrichting en de cliënt wilde weten of hij zijn flat screen en racefiets nog terug kon krijgen. De student-advocate zag dat somber in, maar zij had wel nog een levensles voor de cliënt: “Zo zie je maar weer wat ervan komt als je boeken leest”. Het kwam uit de grond van haar hart.

Incident of symptoom? Ik houd het op het laatste. Communicatie met rechtenstudenten moet plaatsvinden binnen de nauwe marges van een vocabulaire van circa duizend woorden, want anders komt de boodschap niet meer over. De evaluaties van MC-toetsen (meerkeuzetoetsen) laten dat mooi zien. Er worden volgens de studenten te veel verschillende woorden gebruikt en de toetsen zijn − je gelooft het niet − “te grammaticaal”.

Zeven op de tien studenten ervaren prestatiedruk, meldde het NOS-journaal dit Pinksterweekend. Ongetwijfeld was het de bedoeling dat we dit een uiterst zorgwekkend percentage vinden, maar het is in feite het enige hoopgevende dat er nog over de gemiddelde student te melden valt. Met een beetje geluk komen we nog eens uit op 100 procent én het inzicht dat presteren afhangt van een algemene, op het verwerven van kennis gerichte houding, die niet ophoudt bij de witte randen van het blokboek.

Gaan we dat redden? Boze tongen beweren dat de rector magni-mordicus tegen MC-toetsen is. Dat is nu net het enige instrument dat studenten nog met hun Netflix-neus op de feiten drukt wat hun taalgevoel betreft. Als we dat op moeten geven, is de academie reddeloos verloren.

Fokke Fernhout, universitair hoofddocent rechten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)