Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Niets aandikken, niets verzinnen

Niets aandikken, niets verzinnen

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Les één: schrijf in een heldere taal die voor iedereen te begrijpen is; vakjargon en vaag taalgebruik (lees: beleidstaal) zijn ten strengste verboden. Les twee: bouw je stuk logisch op, houd steeds de rode draad (wat wil je de lezer vertellen?) in je achterhoofd. Les drie: de feiten moeten kloppen, al kun je nooit alle details van een wetenschappelijk onderzoek (hoe graag de onderzoeker dat ook zou willen) in een persbericht of nieuwsartikel verwerken. Dat zou de tekst onleesbaar maken. Les vier: de conclusie niet aandikken, laat staan er zelf iets bij verzinnen.  

Zie hier in een notendop een paar regels die de deelnemers aan onze summerschoolcursus Effectief en Journalistiek Schrijven deze zomer weer te horen krijgen. Een uur vóór ze een wetenschapper gaan interviewen over haar onderzoek om daar vervolgens een artikel over te schrijven.

Het klinkt allemaal logisch, maar ieder jaar weer zijn er cursisten die de verleiding niet kunnen weerstaan om het verhaal iets mooier of spannender te maken. Soms zonder dat ze het zelf door hebben. Ze komen er niet mee weg en worden, meestal onder grote hilariteit van hun medecursisten, ‘bestraffend’ toegesproken. Dat werkt meestal zuiverend, al blijft voor een enkeling de verleiding groot.

Dat niet alleen beginnelingen de neiging hebben een wetenschapsartikel aan te dikken, bleek afgelopen weekend weer uit een groot verhaal van wetenschapsredacteur Maarten Keulemans in de Volkskrant.  “We worden bedolven onder blufwetenschap”, heet het daar. Of het nu gaat om de zogenaamde ontdekking van een medicijn tegen Alzheimer (Amsterdam UMC), de schade van fijnstof op de hersenen van het ongeboren kind (Erasmus Universiteit) of de heilzame werking van kantoorplanten (Wageningen Universiteit). Maastricht stond er niet tussen, maar onze wetenschapsredacteur MT verzekert mij dat geen enkele universiteit in dit opzicht schone handen heeft.

De “publicitaire blaaskakerij” geeft misstanden, betoogt Keulemans. Vorig jaar nog ontdekte zijn krant dat vijftien van de negentien medische persberichten die massaal waren opgepikt door de Nederlandse media, zich baseerden op rammelend onderzoek. Als de universiteiten niet van koers veranderen, zal het vertrouwen van de burger in de wetenschap snel afkalven.

Belangrijke oorzaak van dit alles, aldus Keulemans: de grote rol van marketing aan de universiteiten en de nadruk op imago en de bijbehorende scoringsdrift.

Tijd voor een andere koers. De vier miljoen die minister Ingrid van Engelshoven extra wil investeren in wetenschapscommunicatie kan hier een hoop goed doen. Al houdt Keulemans zijn hart vast: “Je mag hopen dat zich dat niet vertaalt naar nog meer pr-testosteron en communicatieprofessionals.”

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)