Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Laatste

Laatste

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Het begon met imiteren. Toen ik begon wilde ik graag net zo kunnen schrijven als Paulien Cornelisse. Zij maakte slimme observaties van stoplichtmannetjes en toverde vergeten woordenboekwoorden om tot herboren taalkundige kunstwerkjes. Dat moest ik ook kunnen, dus slenterde ik Maastricht door, krampachtig elk potentieel ‘beschrijfbaar’ object analyserend.

Vervolgens gingen er wat dingen mis. Een relatie eindigde, een liefde doofde uit, ik liet mijn hart flink breken en brak er vervolgens zelf een. En daarmee draaide het doel van het schrijven om. Ik typte die woorden niet meer alleen voor anderen, maar ook voor mezelf. Schrijven als verwerken. Schrijven als therapie.

Ik leerde om emoties om te zetten in tekst, waardoor ik indirect en zonder schrammen aan geliefden kon vertellen wat ik voor ze voelde. Ik leerde verwerken door oude wonden niet open te rijten, maar ze zachtjes te bekijken, te beschrijven en ze laten helen tot het geen pijn meer deed. Ik leerde afscheid nemen van fijne plaatsen door ze nog één keer op papier te zetten. Ik leerde dag te zeggen tegen lieve mensen door onze herinneringen nog één keer uit te werken.

Ik had nog zoveel willen vertellen. Over hoe hopeloos dramatisch ik dingen soms heb opgeschreven, terwijl ze stiekem best meevielen. Over mijn baas die eigenlijk vorig jaar al met pensioen ging, maar alsnog elke week mijn columns voor me bleef nakijken. Over hoe fijn het is dat ik dit drie jaar lang heb mogen uitproberen, zonder dat iemand halverwege zei “dit is echt verschrikkelijk Cato, stop er maar mee”.

Ik heb boos geschreven, jaloers geschreven. Blij, gelukkig en ontroerd geschreven. Hevig verliefd geschreven, koud en kil geschreven. En elke zondagavond ietsje langer opgebleven. Om zo mijn woede, verdriet en dankbaarheid uit te spugen. Duizenden letters vlot neer te rammen of pas op te schrijven na dagenlang zwoegen. En zo ben ik langzaam ietsje meer mezelf geworden, door het grote (on)geluk van telkens weer die vierhonderd woorden.

Dit was mijn laatste column voor Observant.

Ontzettend bedankt voor het lezen.

 

Cato Boeschoten

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

2019-06-20: theo van lent
Prachtig Cato! Ik zou trots op mezelf zijn als ik jou was.

Lieve groet,

Theo

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)