Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

De verdwaalde aio

De verdwaalde aio

Photographer:Fotograaf: Philip Driessen

Daar zit- ie dan, in het licht van de koplampen. Langs de kant van de weg, bovenop een Alpencol, de racefiets naast hem geparkeerd, het hoofd gebogen. De verloren zoon, of liever het verloren schaap.

Allejezus, wat waren we kwaad, op die septemberdag in 2005. Organiseer je ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum van Observant een trip naar de Alpe d’Huez voor ruim tachtig studenten en medewerkers, om die dus per fiets te bedwingen en ook nog een goed doel te steunen, raak je op de eerste dag al een deelnemer kwijt. Tijdens een oefenrit. Of hoe je het maar wilt noemen. Onder de fietsers zaten absolute toppers, absolute krukken en een hoop daartussenin. Op de vrijdag voor de zaterdagse beklimming van de Alpe stond een oefenbergje op het programma, maar sommigen gingen hun eigen weg. Zoals een clubje dat die dag een loodzware tocht met meerdere collen ondernam. Daar zat een aio van cardiologie bij, N., zijn volle naam moet maar even onvermeld blijven. Een eenling die tegen het einde van die tocht nog eens zijn eigen plan trok. Om half negen ’s avonds krijgt de organiserende Observantredactie te horen dat meneer nog niet binnen is, ook niet heeft meegegeten dus. De nacht is al gevallen. Paniek. “We moeten hem zoeken, maar waar?” Hoofdredacteur Janssen is meestal een dame maar vloeken kan ze ook. Dan blijkt de jongeman om zeven uur met het hotel gebeld te hebben dat-ie wat later komt, hij ging de Alpe alvast een keer op. De waarschuwing dat het snel donker werd sloeg hij in de wind.

Wat er toen is gebeurd is onduidelijk, de jongeman wist het achteraf ook niet coherent te vertellen, maar ergens moet hij zich in een berg vergist hebben - hij kende de streek niet -, waarna hij op een totaal andere top belandde, de Col d’Ornon. Dat belde hij om negen uur die avond door. Opluchting bij de organisatie: hij leeft nog. Blijf zitten waar je zit, luidt het consigne, want wie in het donker zonder licht een afdaling ingaat speelt met z’n leven. Twee van ons pakken een auto en gaan op weg. En ja, daar zit ie dan, op een muurtje.

Op de terugweg is het stil op de achterbank. Ondanks een spervuur van vragen: wat hij dacht toen hij in onbekend gebied met invallende duisternis nog een berg op ging? Of hij niet snapte dat het gevaarlijk kon zijn? Of hij niet snapte dat hij de organisatie in grote verlegenheid bracht? Dat we verdomme toch geen kleuterklas waren waar je de kindjes om het uur natelt!?

Terug in het hotel krijgt N. een opgewarmde prak. Hij is uitgehongerd.

Wammes Bos

 

Lees het oude artikel via https://bit.ly/2znrk3x

In deze serie blikken we terug op 40 jaar Observant. Met verhalen zoals ze door de redactie zijn beleefd. Zonder wederhoor deze keer. 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)