Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik ben mijn eigen superheld”

“Ik ben mijn eigen superheld”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Didier De Loo (1998, Sittard) / masterstudent International Business / vrijgezel / woont in Maastricht

Mensen noemen mij: Gewoon Didier, maar ik moet vaak vertellen hoe je het schrijft. Veel mensen denken dat het gewoon de twee letters zijn: ‘DJ’. Ik zeg er meestal bij dat het een Franse naam is. Mijn ouders hebben die naam ooit gehoord op vakantie en zijn hem nooit vergeten.

Ik wil veel kinderen. Tijdens de Inkom had ik er twaalf; ik was ‘papa’. Ik loop elk jaar mee met Lagakari, de zeilvereniging, maar was nog nooit mentor geweest. In het echte leven weet ik nog niet of ik kinderen wil. Misschien ga ik liever veel op vakantie en uit eten. Maar als ik ze ooit krijg, dan wil ik echt een goede vader zijn. Twee weken geleden heb ik ook goed voor mijn ‘kindjes’ gezorgd. We hebben elke dag samen bij mij of mijn collega thuis ontbeten. Ik deed de boodschappen en stond vroeg op. Nou ja, vroeg. Het eerste ontbijt was om tien uur; naarmate de week vorderde hebben we er een lunch van gemaakt om één uur. Dan vertelde iedereen over de dag ervoor.

Ik ben een moederskindje. Zeker waar. Ik koop niets zonder overleg met mijn moeder. Zelfs kleding. Haar goedkeuring vind ik heel belangrijk. Tijdens de Inkom was ik mijn beurs met daarin mijn huissleutel verloren. Dan bel ik meteen naar mijn moeder. Mijn vader is toen midden in de nacht de reservesleutel komen brengen. Ze wonen in Sittard, dus ik zou makkelijk op en neer kunnen gaan naar Maastricht, maar mijn ouders vonden het prima dat ik in Maastricht op kamers ging. Ze waren bang dat ik anders ver weg zou gaan studeren. Ik probeer ieder weekend naar huis te gaan.

Wat moet je nog leren? Veel waarschijnlijk, maar ik kan zo snel niets specifieks benoemen. Ik ben pas 21, dus ik mis veel levenservaring. Het afgelopen half jaar heb ik veel geleerd tijdens mijn uitwisseling in Lissabon. Dat was goed voor mijn zelfvertrouwen: ik moest er echt alles alleen doen en uitzoeken. Ik vond een half jaar wel lang. De vakken op de uni waren makkelijk; ik heb vooral veel op het strand gelegen en gefeest. Studenten zeggen vaak dat hun exchange een life-changing event was, maar ik ben heel nuchter. Voor mij was het eigenlijk een half jaar vakantie.

Mijn ergste miskoop: Ik ben vaak bang om een miskoop te doen, daarom denk ik altijd goed na voordat ik iets koop. En ik vraag mijn moeder natuurlijk om advies. Als ik iets wil, verdiep ik me goed, win adviezen in en dan spaar ik. Als ik het geld dan heb, vind ik het niet moeilijk om het uit te geven. Spijt heb ik nooit. Als ik er goed over nadenk en het valt toch tegen, dan is het toch al te laat. Dat is weer die nuchterheid.

Als kind droomde ik van een carrière als: Heel veel verschillende dingen. Met mijn oudere zus speelde ik vroeger altijd ‘bedrijfje’. Van alles kwam er voorbij: van tankstation tot begrafenisondernemer tot administratief medewerker. Omdat ik zo jong klaar was met mijn bachelor heb ik erover nagedacht om een jaar steward te worden. Ik vind vliegen leuk en ik maak het mensen graag naar de zin. Het lijkt me veel leuker dan piloot zijn. Maar ik ga toch aan mijn master beginnen omdat ik het gevoel heb dat ik in Lissabon al een half jaar vakantie heb gehad. Ik moet weer vooruit. Wat ik uiteindelijk wil worden weet ik nog niet. Ik wil dit jaar wat stages gaan lopen. Waarschijnlijk iets met marketing.

Geloof je ergens in? Ik geloof wel in iets, maar ik vind het moeilijk om precies uit te leggen waarin. Ik ben katholiek opgevoed, zelfs misdienaar geweest toen ik klein was, maar ik heb niets meer met de kerk. Dat komt voor een groot deel door al het slechte nieuws van de laatste jaren. Ik heb er weleens over nagedacht om me uit te schrijven, maar wat als er wel echt een hiernamaals is? Dan heb ik misschien geen plek in de hemel.

Mijn favoriete superheld: Ik denk dat je je eigen superheld moet zijn. Ik heb super lieve mensen om me heen die belangrijk voor me zijn en altijd voor me klaarstaan, maar uiteindelijk moet je het zelf doen. Met mijn studie bijvoorbeeld. Mijn ouders helpen me financieel en zijn er altijd voor advies, maar ik moet zelf studeren.  

Het moeilijkste aan de liefde. De liefde vinden. Er is niemand in mijn leven nu. Ik sta er wel voor open, maar ben er niet actief naar op zoek. Ik zie het wel als het komt. En als het voorlopig niet komt, dan is het ook goed. Ik heb genoeg vrienden om mee te eten of om een filmpje te kijken.

Mijn grootste angst: Ik weet niet of ik die heb. Niet dat ik mezelf zo’n held vindt, maar ik heb verschillende dingetjes waar ik bang voor ben. Ik ben een beetje bang om die hardop te zeggen, ik wil niets over mezelf afroepen. [Na een beetje aandringen:] Ik ben wel eens bang dat ik mijn studie niet haal, dat mensen me niet leuk genoeg vinden, of om dierbaren te verliezen.  

Alle hens aan dek. Ik ben in mijn eerste jaar meteen bij Lagakari gegaan. Vooral voor de gezelligheid; ik had daarvoor nog nooit gezeild. Inmiddels heb ik alle certificaten gehaald: ik kan nu de grotere zespersoonsboten pakken. Ook buiten het zeilen is het een hele actieve vereniging. We hebben iedere week borrels, we doen bijvoorbeeld capture the flag-spellen, en vieren samen Sinterklaas.

Waar ging je laatste ruzie over? Ik ga confrontaties het liefst uit de weg. Ik wil graag dat mensen mij leuk vinden en dat de sfeer goed is. Dat iedereen het gezellig heeft. Vorig jaar was ik bestuurslid en dan moet je soms op je strepen staan, maar ik kan goed mijn zin doordrijven zonder dat er ruzie aan te pas komt.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)