Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Cool geweld

Cool geweld

Film: Once upon a time… in Hollywood

Verhaal: De negende film van Quentin Tarantino brengt ons terug naar het Hollywood van 1969. Rick Dalton (Leonardo di Caprio) is een ster in tv-westerns en Cliff Booth (Brad Pitt) is zijn stunt-double. Beiden zien de wereld maar ook Hollywood veranderen. Nieuwe actrices zoals Sharon Tate (Margot Robbie), nieuwe regisseurs als Roman Polanski (Rafal Zawierucha), overal langharige hippies, en Charles Manson (Damon Herriman) die zijn gestoorde sekteleden de straat opstuurt.

En de Oscar gaat naar…

-Once upon a time… in Hollywood is een ode aan film en aan een tijd. Werkelijk alle moeite heeft Tarantino zich getroost om de Verenigde Staten anno 1969 te herscheppen. Alles klopt, van de stedelijke architectuur tot het wagenpark, tot de mode en de muziek. De leden van de popgroep The Mama’s & the Papa’s komen net zo gemakkelijk voorbij als tv-series als Mannix of acteurs als Steve McQueen (Damian Lewis) en Bruce Lee (Mike Moh). Vooral de ontmoeting van Lee met Cliff Booth levert een bijzonder vermakelijke scène op.

-  Naast een tijdsbeeld vertelt Once upon a time… in Hollywood ook het verhaal van vergankelijkheid. Niet alleen de carrières van Rick en Cliff lopen op hun eind maar ook het Hollywood zoals het ooit eens heeft bestaan, is op sterven na dood.

- Uitstekend acteerwerk van Leonardo di Caprio, Brad Pitt en een haast engelachtige Margot Robbie.

- Gedurende driekwart van de film toont Tarantino zich een uitermate beheerste verteller. Nergens kiest hij voor lomp effectbejag en is de film - en hoe vreemd is dat voor een Tarantino - gevrijwaard van excessief geweld. Hier zien we een volwassen verteller aan het werk.

Geef die jongen een lolly.

  • In het laatste kwart versnelt de film en krijgen we de scènes die we van Tarantino gewend zijn. Zoals de puntige oneliners, als er afgerekend wordt met een aantal leden van de Manson Family, en het excessieve geweld dat ondanks alle wreedheid vooral cool blijft. Tarantino laat zijn zorgvuldige opbouw varen en kiest voor het grote gebaar en ja, het lompe effectbejag. Zelfs het gebruik van een vlammenwerper (een nogal ijdel eerbetoon aan Tarantino’s eigen Inglourious Basterds) wordt niet geschuwd.

Slotoordeel: Vanwege het effectbejag is Once upon a time…. in Hollywood uiteindelijk toch geen meesterwerk.

Jan Salden

Salden is docent filmtheorie aan de Maastricht Academia of Media, Design & Technology

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)