Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Oud-rechtenstudent Hans Wassink: “Ik heb genoten, maar verloor uiteindelijk mezelf”

Oud-rechtenstudent Hans Wassink: “Ik heb genoten, maar verloor uiteindelijk mezelf” Oud-rechtenstudent Hans Wassink: “Ik heb genoten, maar verloor uiteindelijk mezelf”

Photographer:Fotograaf: Observant

Alumni over hun dromen: zijn ze uitgekomen?

“Mijn huidige leven heb ik te danken aan het interview in Observant!” Hans Wassink (37) houdt er nog steeds van om alles dik aan te zetten. Van alle toekomstdromers was het interview met de toen 22-jarige vierdejaars rechtenstudent met afstand het meest uitgesproken. Hij wilde een grote decadente lul worden. Een wereldbol met cognac en whisky, een Chesterfieldstoel en een dikke sigaar. In de tuin een groot zwembad en een Mercedes voor de deur. Oh ja, tussendoor wilde hij ook nog best even een beleidsplannetje schrijven om daarmee als president van Israël voor wereldvrede te zorgen.

Hij glimlacht als hij het tijdens ons gesprek terugleest. “Misschien was ik in die tijd ook wel echt zo’n bal. Ik speelde een rol, zonder dat ik het zelf volledig doorhad.”

We spreken elkaar in De Waterkant, een Amsterdams pop-up achtig restaurant onder een donkere verlaten parkeergarage. Zijn eigen buurt De Pijp was geen optie. “Die heb ik al helemaal uitgespeeld.” Hij begint te vertellen. Over zijn studie rechten, die hij niet heeft afgemaakt. “Ik was niet leergierig, vooral bezig met leven.” Over zijn overstap naar Kennistechnologie. “Een zegen, maar geboren uit armoede omdat ik een jaar niet verder mocht.” Een studie die hij overigens ook niet afmaakte. Maar vooral vertelt hij over zijn min of meer gedwongen vertrek uit Maastricht. “Ik vond, en vind, de stad geweldig en ik heb genoten. Maar ik verloor uiteindelijk mezelf. Liep iedere borrel af, zoop me kapot en deed allesbehalve studeren.” Het was zo gezellig, dat het gevaarlijk werd. “Ik wist niet meer wat ik van mijn leven wilde maken, werd ongelukkig en kreeg heftige paniekaanvallen.”

De beste keus voor Hans was om na vijf jaar halsoverkop te vertrekken. Hij ging de HBO- opleiding Information Engineering doen en solliciteerde als programmeur bij een reclamebureau. Tijdens zijn sollicitatie toverde de directeur zijn toekomstdromen-interview op tafel. Hans verschoot. “Maar ze vonden het hilarisch, het is daarna een soort geuzenverhaal voor me geworden.” Toen het bedrijf over de kop ging, kon hij een deal sluiten met de curator (toevallig een studievriend) en nam hij een interessante klantenportefeuille over met grote namen als Red Bull en National Geographic. Van daaruit bouwde hij langzaam maar gestaag een klein conglomeraat van succesvolle internetbedrijfjes op zoals Producthero, Canners, Simpler en Wavelabs.

Inmiddels is hij al zeven jaar samen met zijn vriendin. Hij ontmoette haar in Maastricht op een gala. Hij dacht dat de vrouw aan zijn eigen arm geen interesse had, dus keek om zich heen en schaakte Maartje. Dat bleek een inschattingsfout. “Mijn date sprong ertussen. Het werd één grote ravage. Schreeuwen, haren trekken. Dat niveau.” Jaren later sprak hij weer eens met Maartje af in Amsterdam. “Daarna is ze nooit meer weggegaan.” Een vrouw met karakter en een eigen wil. “Die komt soms overeen met wat ik wil, maar meestal niet.” Het is de kracht van hun relatie: “We vinden elkaar in het niet hetzelfde zijn.”

Binnenkort gaan ze trouwen. Zijn aanzoek was “de mooiste gebeurtenis van de afgelopen twintig jaar,” hoewel het bij lange na niet liep zoals gepland. “Ik had het wekenlang voorbereid. Vakantie, strand, ondergaande zon. Idyllischer kon haast niet.” Zijn koffer met ring raakte echter zoek en tijdens de wandeling kon hij een Indiase verkoper maar moeizaam afschudden. Tot overmaat van ramp had hij ook niet nagedacht over de kompasrichting. “Ging de zon ineens onder achter de berg.” Weg moment.

Hoewel hij spijt heeft van de manier waarop hij zijn studentenleven heeft aangepakt (“toch raad ik iedereen nog steeds van harte aan vooral student te zijn”) heeft het hem gebracht waar hij nu is. Hij is en blijft een vrijbuiter, wil niet vastzitten aan materiële zaken. “Ik richt mijn leven zo in dat morgen alles fout kan gaan maar het nog steeds perfect blijft.” Dat hij geen kinderen heeft, verbaast dus niet. “Ik heb altijd gedacht dat ik geen aangeboren drang had voor het vaderschap.” De afgelopen tijd komt hij daarvan terug. “Mijn grootste angst is eindigen als van die echtparen die tegenover elkaar in de brasserie zitten en alleen nog over de kwaliteit van de kreeft kunnen praten.”

Het zwembad waar hij naar verlangde is er nooit gekomen en hij rijdt in een Peugeot. “Taxichauffeurs hebben het merk Mercedes gesloopt.” Alleen zijn wereldbol is gelukt: gekregen van vrienden. Groots en meeslepend dromen doet hij nog steeds. Over een oesterfarm in de Golf van Biskaje bijvoorbeeld. “Maar als dit verhaal me net zo veel brengt als vijftien jaar geleden, dan koop ik over een paar jaar waarschijnlijk Dubai.”

Niels van der Laan

 

Lees hier het verhaal uit 2003.

 

 

(On)vervulde dromen

In 2003 vroegen we Maastrichtse studenten naar hun toekomstdromen. Hoe staat het daarmee anno 2019? Zijn ze uitgekomen? In dit jubileumjaar (Observant wordt 40!) zoeken we hen, rond de veertig inmiddels, opnieuw op. Niels van der Laan was in 2003 als studentjournalist verantwoordelijk voor het leeuwendeel van de portretten, en ook nu neemt hij een flink aantal voor zijn rekening. Behalve bovengenoemde alumni, vragen we ook oud-studentenjournalisten van Observant naar hun (on-)vervulde dromen.

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)