Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Ik had dat nodig: echt alleen zijn en niet terug kunnen vallen op het vertrouwde”

"Ik had dat nodig: echt alleen zijn en niet terug kunnen vallen op het vertrouwde”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Mariëlle Wijermars (32, geboren in Olst, Overijssel)/ universitair docent cyber security and politics, Fasos/ burgerlijke staat: woont samen met Richard/ woont in Eindhoven

Er gaat niets boven Groningen. Ik heb er gestudeerd en ben er gepromoveerd, het was een bijzondere periode. Ik kwam uit Den Bosch en wilde lekker ver weg. Ik denk dat ik onbewust wist dat dat goed voor me was. Ergens heen waar je niemand kent, waar je op eigen benen moet staan en jezelf kunt ontdekken. Ik had dat nodig: echt alleen zijn en niet terug kunnen vallen op het vertrouwde. Ik wilde mezelf uitdagen, ik had het tot dan toe makkelijk gehad. En ik ging uiteraard ook naar Groningen omdat ik internationale betrekkingen wilde studeren. Ik was er nog vorig weekend voor een reünie. Ik vond de stad zo klein. Studenten maken een groot deel van de bevolking uit en zijn dus heel bepalend. De scheiding tussen hen en de ‘stadjers’ is groot, dat is fascinerend. Ik heb de indruk dat hier in Maastricht - mijn eerste indruk, ik werk hier sinds 15 augustus - de stad ook los van de studenten een identiteit heeft.

Poetin? Ach dat is zo’n lieverdje. Het is lastig om het over Poetin en Rusland te hebben in Nederland. Het ene kamp ziet de Russen als een gevaar en Poetin als de almachtige heerser, het andere kamp vergoelijkt het allemaal. De nuance in het debat is ver te zoeken. Ik onderzoek nu internetvrijheid en de vrijheid van meningsuiting in Rusland. Daarmee is het heel slecht gesteld, maar het beeld over Rusland in de westerse media is te eenzijdig, te zwart-wit. Over zaken die goed gaan, zoals culturele vernieuwing of technologische innovatie, hoor je niets. En de analyse van de politieke situatie is vaak eenzijdig. Wie zegt dat Poetin alles regisseert? Het politieke machtsspel in het Kremlin is veel ingewikkelder, met veel meer spelers.

Ik ga nooit zonder lippenstift naar buiten. Nou, vaak wel. Ik doe het op als ik er zin in heb. Ik gebruik altijd wel wat, al ben ik op zondag vaak make-uploos. Ik vind het uiterlijk belangrijk. Het bepaalt hoe mensen je zien. Als je je ‘succesvol’ kleedt, dan zien mensen jou ook zo. Bovendien geeft het zelfvertrouwen, wat je vervolgens weer uitstraalt.  Soms zou ik weleens een dag willen opgaan in de meute, maar ook weer niet, want als ik die neiging voel, dan kies ik juist voor zichtbare kleding. Dat kost even moeite, maar je gaat je er automatisch naar gedragen. Wie opgaat in de massa wordt er niet snel uitgepikt, daardoor mis je dingen.

Mijn collega’s zijn bijna familie voor mij. Als het zover komt, is dat een goed teken. Die mix van werk en privé is typisch Nederlands. Met Amerikaanse collega’s blijft het professioneel, ook al werk je een jaar samen. In Helsinki, waar ik 2,5 jaar werkte in een instituut met driekwart Finnen en een kwart Russen, had ik een goede werkrelatie met meerdere Finse collega’s, maar tot een vriendschap kwam het niet. Finnen zijn gesloten en gereserveerd. Russen zijn anders, die komen veel sneller met persoonlijke zaken. Maar toen ik wegging, was het druk op mijn afscheidsborrel, kreeg ik een cadeau en van iedereen een knuffel.

Hoe Nederlands kun je zijn? In Finland merkte ik pas wat het is om Nederlandse roots te hebben. Ik ben direct, doel- en resultaatgericht, houd het belang van de groep in de gaten en wil inschikken om samen iets te bereiken. De Finnen zijn veel stiller, laten vaak stiltes vallen tijdens een vergadering omdat ze nadenken. Ik was een tijd voorzitter en ging dan al door naar het volgende punt. Dat heb ik afgeleerd. Ze dringen, in tegenstelling tot de Russen, niet voor, maar sluiten gewoon aan in de rij voor de kassa, ook als er nog een andere kassa open is waar niemand staat. Zijn vervolgens wel gepikeerd als anderen dat wel doen. Finnen zijn ook overtuigder van hun eigen gelijk, vergaderingen eindigen daar eerder in een patstelling. Polderen is niets voor hen.

Je eerste jeugdherinnering? Een ijsje. Mijn vader werkte in een hotel en daar kreeg ik een bolletje ijs en bakjes met allerlei lekkers dat je op het bolletje kon strooien. Ik heb een goeie jeugd gehad, al waren er veel strubbelingen tussen mijn twee oudere zussen. Ik ben de jongste, trok me terug en ging mijn eigen gang. Ik ben anders, ik kies als eerste in de familie voor een wetenschappelijke carrière, woonde in het buitenland, ben niet getrouwd, heb geen kinderen, stuur geen verjaardagskaarten en vier mijn verjaardag niet. Dat vinden ze niet gezellig.

Het ergste dat mij ooit is overkomen … Als tiener wilde ik danseres worden. Ik wilde auditie doen voor de zaterdagopleiding, maar mijn moeder en ik raakten de weg kwijt en ik kwam te laat. Ik deed uiteindelijk auditie, maar werd niet aangenomen, dat was een groot drama. Achteraf was dat maar goed ook. Ik ben niet geschikt voor een leven met te veel audities en te grote kans op blessures.

Van wie heb je het meeste geleerd? Van mijn vriend. Ik ben best behoudend opgevoed: geen fouten maken, geen risico’s nemen, over veel zaken niet praten. Hij komt uit Noord-Holland, hij is open, heeft humor, alles is bespreekbaar, en wil je iets in het leven dan moet je er voor gaan. Zonder hem zat ik niet waar ik nu zit. 

Ik pieker over … of ik alles wel goed doe. Die drang komt uit mijn opvoeding, maar ik probeer ervan af te komen. Ik probeer er wat losser mee om te gaan. Het is niet zo erg als je een keer iets stoms zegt.

 

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)