Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik was echt heel bang, maar moest de jungle uit, op zo’n moment schakel je je angst uit”

 “Ik was echt heel bang, maar moest de jungle uit, op zo’n moment schakel je je angst uit”  “Ik was echt heel bang, maar moest de jungle uit, op zo’n moment schakel je je angst uit”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Alumni over hun dromen: zijn ze uitgekomen?

In juli 2017, tijdens haar eerste reis als oorlogscorrespondent, vlogen de kogels haar letterlijk om de oren. Lisa Dupuy (28), afgestudeerd aan het University College Maastricht, kwam in een hinderlaag terecht in de jungle van Oost-Congo. “We zaten midden in het Okapi-natuurreservaat en werden overvallen door een bende criminelen die op zoek was naar goud en geen pottenkijkers duldde.” Vijf mensen van haar groep - het ging om in totaal twintig journalisten met hun begeleiders: park rangers - vonden de dood. “Ik was compleet verrast, wilde weg rennen, maar had geen idee waarheen.”

Als kind droomde ze van een bestaan als kinderboekenschrijver, maar nadat haar vader vertelde dat een journalist iedere dag schreef en leek op Kuifje, de razende reporter, koos ze voor de journalistiek. “Dat klonk heel spannend.”

Op de middelbare school werkte ze vier jaar bij de schoolkrant, in de zesde klas was ze hoofdredacteur. Daarna werd het geen studie journalistiek. “Ik wilde nog meer weten over geschiedenis, (internationale) politiek, ik wilde de wereld beter leren begrijpen en dan op een andere plek leren hoe dit op te schrijven.” Dat eerste kon het beste bij het UCM (“een geweldige tijd, heel veel geleerd, fijne sfeer, goede docenten, vriendinnen voor het leven”), waar ze naarmate de jaren vorderden meer belangstelling kreeg voor conflictstudies. Haar scriptie ging over oorlogsjournalistiek. Daarna vertrok ze naar het departement oorlogsstudies van het King’s College in Londen voor een master. “Ik zag steeds beter: als ik wil schrijven over de grote issues in de wereld, dan kom je uit bij bloederige taferelen. Veranderingen gaan zelden vreedzaam. Ik wil weten wat er met mensen gebeurt tijdens een oorlog. Wat houdt hen staande, dragen ze bij aan het conflict en zo ja hoe? Daarover wil ik schrijven.”

Writer's block

Ze klopte als eerstejaars bij Observant aan om beter te leren schrijven. Ze grinnikt als ze terugdenkt aan haar eerste stukje: “Ik wilde iets te graag en legde mezelf zoveel druk op dat ik een writer’s block kreeg. Pas na drie maanden leverde ik een recensie in van een film die ik niet begreep: Tree of Life. Ik dacht dat ik daar iets intelligents over moest zeggen, maar leerde juist dat als je iets niet snapt, je dat op moet schrijven. Ik mocht blijven, ondanks de enorme vertraging.”

Oost-Congo

In 2017 toog Dupuy als kersverse freelance oorlogscorrespondent naar Oost-Congo waar de verkiezingen al een jaar waren uitgesteld. De onvrede in het land groeide, de rebellengroeperingen schoten als paddenstoelen uit de grond. “We, een fotograaf, twee journalisten en een lokale fixer, wilden de situatie daar langere tijd volgen en in kaart brengen welke rebellengroepen in het natuurreservaat hun thuisbasis hadden en hoe de onderlinge verhoudingen waren.” Zover kwam het dus niet. Het werd een nachtmerrie. “Ik was echt heel bang, maar moest de jungle uit. Een tocht van zes uur in een gebied dat je niet kent. Op zo’n moment schakel je je angst uit en besluit je dat je de rangers, de enige optie om eruit te komen, kunt vertrouwen.”

Mokerslag

De mokerslag kwam pas weken later. Maanden had Dupuy nodig om deze ellendige gebeurtenis te verwerken. Was dit eens maar nooit weer? Glimlacht: “Ik ga over drie weken naar Irak. De eerste reis na Oost-Congo. Het is daar relatief rustig, er zijn wel milities, maar die bevechten elkaar niet. Er is geen frontlinie, en er is geen (religieuze) stammenstrijd. Ik ga met een fotograaf en een paar lokale mensen. Als freelancer, ik ga werken voor een aantal media.” Een daarvan is NRC Handelsblad, de krant waar ze de laatste tijd gemiddeld drie dagen als freelancer op de buitenlandredactie werkt. “Ik wil het nog een keer proberen, kijken of ik het aankan, of ik ‘stoer’ genoeg ben. Ik ben dat een beetje verplicht aan mijn droom. Het was dikke vette pech dat het de eerste keer misging. We hadden alles heel goed voorbereid, er waren geen geluiden dat het niet zou kunnen.” Dan: “Ik heb er heel lang over nagedacht of ik nog eens zou gaan, maar ik wil graag de belangrijke verhalen vertellen die ervoor zorgen dat we de wereld wat beter begrijpen.” Hoe zit het met de kick, is dat ook reden om te gaan? Eerlijk: “Het is niet dé reden, maar het speelt een beetje mee.”

Fascinatie

Ze blijft vijf weken weg. Haar vriend Alexander, die ook aan het UCM studeerde, maar die ze pas 1,5 jaar geleden tijdens een UCM-borrel in Amsterdam tegen het lijf liep, staat achter haar keuze. Al zal hij wel met samengeknepen billen thuis zitten, zegt Dupuy. Haar ouders vinden het vooral heel moeilijk. “Dat is echt lastig. Als ik voor iemand niet zou gaan, dan is het wel voor hen. Mijn vader stond laatst voor mijn boekenkast en zag daar al die werken over genocide, oorlog, gif-aanvallen. ‘Ik snap het niet’, zei hij, ‘waar komt die fascinatie toch vandaan’?” Toch van haar ouders, denkt Dupuy. “Ze vinden geschiedenis belangrijk, zijn goed geïnformeerde Journaal-kijkers en lieten me zien – mijn moeder is Nederlands, mijn vader Frans – dat je een zaak van verschillende kanten en culturen kunt bekijken.”

Rudi Vranckx

Een groot voorbeeld is de Vlaamse oorlogsverslaggever Rudi Vranckx die in eigen land wereldberoemd is. “Hij is overal geweest, laat heel goed de verschillende kanten van een conflict zien en heeft oog voor de burger in oorlogsgebied. Bovendien legt hij heel goed uit.” Ze zou wel in zijn voetsporen willen treden, maar droomt ook van een correspondentschap in Afrika. En van wonen in Londen, de stad waar ze studeerde. Grinnikend: “Maar dan heb ik een vaste baan nodig, een sterrenstatus á la Rudi, anders kan ik het niet betalen.” Haar vriend gaat uiteraard mee. Maar kinderen? Ze weet het niet, “ik voel geen aandrang, nooit gehad”.

Als ze oud is, woont ze niet meer in Londen, maar met Alexander en haar UCM-vriendinnen, honden en kippen in Frankrijk, het land van haar vader. Rijk zal ze niet worden. “Ik heb een beeld van mezelf als een struggling artist.”

 

 

(On)vervulde dromen

In 2003 vroegen we Maastrichtse studenten naar hun toekomstdromen. Hoe staat het daarmee anno 2019? Zijn ze uitgekomen? In dit jubileumjaar (Observant wordt 40!) zoeken we hen, rond de veertig inmiddels, opnieuw op. Niels van der Laan was in 2003 als studentjournalist verantwoordelijk voor het leeuwendeel van de portretten, en ook nu neemt hij een flink aantal voor zijn rekening. Behalve bovengenoemde alumni, vragen we ook oud-studentenjournalisten van Observant naar hun (on-)vervulde dromen.

Op donderdag 3 oktober organiseert Observant in samenwerking met Studium Generale een lezing en interview met Rudi Vranckx, oorlogscorrespondent van de VRT, de Vlaamse omroep. Dit in het kader van het veertigjarig bestaan van Observant. De avond start om 20.00 uur. Plaats: aula Minderbroedersberg 4-6.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)