Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Grootste verdriet? Dat ik geen Prins Carnaval van Maastricht ben geworden natuurlijk”

“Grootste verdriet? Dat ik geen Prins Carnaval van Maastricht ben geworden natuurlijk”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Boy Houben (1963, Heerlen)/ universitair hoofddocent interne geneeskunde en voorzitter van de F-raad FHML/ woont in Maastricht/ gehuwd, vijf kinderen: drie uit zijn vorige huwelijk, twee uit het hare

Arts of onderzoeker? Onderzoeker, ik ben van huis uit bioloog, geen arts. Ik heb na de middelbare school wel heel erg getwijfeld. Maar ik dacht toen vrij simplistisch: ik wilde graag weten hoe het menselijk lichaam werkt, maar niet alle Latijnse namen en geneesmiddelen uit mijn hoofd leren. Dus werd het biologie. Al heb ik me wel altijd op de dieren gericht en minder op de planten. Na mijn studie moest ik in dienst. Dat wilde ik niet, dus werd ik gewetensbezwaarde en moest ik een vervangende dienstplicht vervullen. Uiteindelijk kwam ik in het AzM terecht bij Arie Nieuwenhuijzen Kruseman. Hij ging een nieuw microcirculatie lab opzetten en ik kon daarbij helpen. Er volgde een promotietraject en daarna een postdoc positie. Ik heb altijd patiëntgebonden onderzoek gedaan, dat vind ik heel leuk. Omdat het eerder direct toepasbaar is en vanwege de interactie met mensen.

Ik geloof in… het goede in de mens. In de gemeenschapszin, dat mensen er samen iets van willen maken. Dat zie ik in de wijk, bij verenigingen, op de universiteit.

De laatste keer dat ik mijn vader sprak. Dat moet hier in het ziekenhuis zijn geweest, daar is hij gestorven. Allebei mijn ouders zijn al redelijk lang geleden overleden. Mijn moeder in 1997, drie dagen voordat mijn dochter werd geboren. Dat was een rare tijd, vol gemengde emoties. Mijn vader volgde vier jaar later. Onze band was goed, maar niet diepgaand. Zonder veel woorden. Hij had zelf geen voorbeeld gehad, hij had zijn vader verloren toen hij een jaar of drie, vier was. Misschien dat dat ook meespeelde. We waren thuis met vier kinderen, ik ben de jongste. Ik heb bij mijn eigen kinderen gemerkt dat je relatie met hen verandert van kind tot kind. Bij de eerste ben je alles nog aan het uitzoeken, maar heb je wel veel tijd. Dat wordt steeds wat minder. Ik doe het anders dan mijn vader, maar niet als een reactie op hem. Dat is gewoon natuurlijk zo gegaan, omdat ik een ander persoon ben.

Wat voor voorzitter wil je zijn? Laagdrempelig, ik wil met iedereen op gelijke voet omgaan. Openheid vind ik belangrijk en een goede samenwerking met alle partijen. Zo bouw je snel een basis van vertrouwen, is er de minste kans op een dubbele agenda. Dat werkt het beste, is mijn ervaring.

Wat zoek je in een vriend? Een luisterend oor, maar ook iemand die je een spiegel voor kan houden, die niet op alles ja en amen zegt. Daarnaast moet het ook een buddy zijn met wie ik leuke dingen kan doen. Er moet qua karakter en interesses een klik zijn. De meesten van mijn vrienden heb ik al lang.

Jongensdroom? Ik was helemaal gek van auto’s, keek altijd met mijn vader mee als hij reed. Op zaterdag ging ik in mijn eentje naar oma met de bus. Ze woonde in een andere wijk van Maastricht. Toen was ik een jaar of zeven, acht. Ik probeerde altijd het stoeltje voorin te krijgen. Buschauffeur worden leek me het mooiste wat er is.

Grootste geluk in het leven. Heel cliché, maar mijn gezondheid. Ik heb een paar keer in mijn naaste omgeving gezien wat een enorme impact het kan hebben als die niet goed is. Ik let er wel op. Dat komt ook door mijn onderzoek naar prediabetes en diabetes. Ik ben me bewust van de gevolgen van obesitas. Verder ben ik geen dominee hoor, maar ik kook gezond, ga sporten. Mijn grote passie is mountainbiken. Op de racefiets is ook leuk, maar met de mountainbike ben je altijd in de natuur, is er geen verkeer en zie je, vooral ’s avonds, allemaal beesten. In de winter ga ik hardlopen, maar dat is meer uit noodzaak om de conditie op peil te houden.

Grootste verdriet in het leven. Ik weet niet of ik dat ooit zo heb ervaren. Ik vind het jammer dat ik op jonge leeftijd niet meer van het leven heb genoten. Ik was altijd bezig met het volgende stapje: studie afmaken, baan krijgen, gezin stichten. Mijn ouders moesten hard werken en dan was het nog sappelen. Nederland was natuurlijk nog in opbouw na de Tweede Wereldoorlog. Ik wilde het meeste uit mezelf en mijn studie halen zodat ik het beter zou hebben dan zij. Maar ik had wel wat meer in het moment kunnen leven. En het is natuurlijk een groot verdriet dat ik nooit Prins Carnaval van Maastricht ben geworden. Ik ben in Heerlen geboren, maar alleen omdat daar de verloskundigenschool stond. Ben ik een echte Sjeng? Ik ben wel enigszins chauvinistisch, maar niet op een manier die tegen alle verandering is.

Ik word boos van… mensen die van alles roepen en beweren zonder dat ze er iets vanaf weten. Die bewust dom blijven omdat ze geen zin hebben zich ergens in te verdiepen. In deze tijd van Twitter en Facebook zie je dat er op een nieuwsbericht binnen een paar seconden tientallen reacties binnenkomen. Denk toch eens na voordat je iets roept, denk ik dan.

Laatste boek? Ik ben nu bezig in Ooggetuigen van de Gouden Eeuw van René van Stipriaan. Het zijn getuigenissen over die periode uit de archieven. Ik hou van geschiedenis. Veel lees ik niet, ja, voor het werk. In de vrije tijd wil ik naar buiten. Dat vind ik het enige nadeel van dit werk, dat je 50-60 uur per week binnen zit.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)