Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Als je teveel naar de toekomst kijkt, geniet je te weinig van het hier en nu”

“Als je teveel naar de toekomst kijkt, geniet je te weinig van het hier en nu”

Oud-psychologiestudent Yonne Tangelder

Er rijden een week lang geen treinen tussen Sittard en Maastricht. Ik ben veroordeeld tot de buurtbus van Veolia die me afzet. In Bunde. Een dorp waar je risicoloos een kanon kan afvuren. Ik bel aan bij een rijtjeshuis met een speeltuin voor de deur. De vriend van Yonne Tangelder (36) doet open. “Ze is even rijstevlaai halen bij de bakker om de hoek.” Binnen ruikt het een beetje muf. Aan de muur hangt een koekoeksklok; voor het raam staat een luie stoel met bloemetjesmotief. Dit wordt het meest burgerlijke interview van de hele serie stel ik me voor. Een misvatting, blijkt al snel.

“Dit huis hebben we voor een jaar gemeubileerd gehuurd van een zeventigjarige vrouw wier man enige tijd geleden overleed. Ze woont nu samen met haar nieuwe vlam van negentig.” Yonne brandt los en vertelt over haar woelige bestaan van de afgelopen jaren. Ze blijkt een wispelturige avonturier die vooral haar hart heeft gevolgd. Niet gek als je haar interview van zestien jaar geleden terugleest. Ze wilde vrij zijn. Kunnen doen en laten wat ze wilde. De wereld zien. “Werken kan ik de rest van mijn leven nog”, liet ze optekenen. Nadat ze in 2006 haar studie psychologie had afgerond voegde ze de daad bij het woord. “Ik wilde weg. Het maakte eigenlijk niet uit waarheen. Ik was zoekend, psychisch afgemat. Wist niet wie ik was en wat ik wilde in het leven.” Ze belandt in Tromsø, de grootste stad in het noorden van Noorwegen. Een plek waar de zon in de zomer nooit ondergaat. De Nederlandse professor sociale psychologie waarvoor ze ging werken vroeg haar herhaaldelijk of ze het wel zeker wist. “Hij dacht dat ik gek was.”  

Testosteron

In het uiterste puntje van de wereld doet ze een half jaar onderzoek. Ze vraagt driehonderd personen of ze tevreden zijn over hun eigen lichaam. Op een van die driehonderd, Yonne wil niet zeggen wat hij (of zij) van zijn lichaam vond, wordt ze stapelverliefd. Ze reist hem achterna en voor ze het goed en wel doorheeft woont ze op Stord, een door de olie-industrie gevormd eilandje in the middle of nowhere. “Zulke plekken hebben ze veel in Noorwegen.” Yonne verveelt zich er stierlijk. “Er wonen bijna alleen maar mannen met te veel testosteron. In de kroeg ging het vooral over de lengte van hun boot.” Na een paar maanden weet ze haar vriend te overtuigen de wereldreis te maken waarvan ze altijd al droomde. “Een geweldige ervaring.” Als ze terugkomen in Noorwegen kopen ze een flatje in Trondheim. Een opknapper. “Die wereldreis hadden we doorstaan maar verbouwen was funest voor onze relatie.”

Schaken

Eenmaal single pakt ze haar oude liefde weer op: schaken. Als kind was ze Nederlands kampioen. Tijdens een wedstrijd in Fagernes (weer zo’n Noorse uithoek) ontmoet ze grootmeester Leif. “Het was liefde op het eerste gezicht.” Misschien zelfs voorbestemd. “We kwamen er op de eerste date achter dat we vijfentwintig jaar geleden samen op het junioren-WK in Brazilië hebben gespeeld.” Ze volgt opnieuw haar hart, gaat samenwonen in Oslo en vindt een baan bij de drugsinformatiedienst. Geen droombaan, wel boeiend. “Het zijn vaak ouders die bellen. Ze weten zich geen raad. Als je doorvraagt blijkt er veel mis in het gezin.” Daar wil ze meer mee gaan doen. “Ik zou graag in een klinische context met kinderen willen werken. Zorgen dat gezinnen weer in balans komen.” Met haar Nederlandse bul mag ze zich in Noorwegen echter geen psycholoog noemen en daarom is ze voor even neergestreken in Bunde. “Ik doe een master Mental Health in Maastricht en hoop daarmee mijn Noorse kwalificaties te halen.”

De studie was niet de enige reden voor de tijdelijke terugkeer naar Nederland. “Mijn moeder had jarenlang Alzheimer. We zijn teruggekomen om weer meer met haar in contact te komen.” Een maand geleden is ze overleden. “Intens verdrietig, maar heel fijn dat we dichtbij waren.”

Geen ring

Met Leif (niet getrouwd, dat zag ze jaren geleden al niet zitten: “Mijn liefde wordt echt niet sterker van een ring”) heeft ze inmiddels een zoon van drie. Het moederschap bevalt haar goed, hoewel het haar soms flink uitdaagt. “Het is een gevoelige jongen die af en toe onbegrijpelijke woedeaanvallen krijgt.” Op haar ideeën van jaren geleden over een vrije opvoeding is ze teruggekomen. Dacht ze toen nog dat het haar niks zou uitmaken als haar kind om drie uur ‘s nachts thuiskwam, inmiddels heeft ze (ook van haar werk) geleerd dat kinderen behoefte hebben aan grenzen. “Zolang ze maar met liefde worden gesteld.”

Spijt van haar keuzes van de afgelopen jaren heeft ze niet. “Ik kijk vooruit, niet terug.” Aan nieuwe dromen waagt ze zich echter niet. “Als je teveel naar de toekomst kijkt, geniet je te weinig van het hier en nu.”

Gjerne

En zo zou dit stuk zijn geëindigd, ware het niet dat Yonne na ontvangst van het verhaal een ‘nabrander’ mailt. Ons gesprek heeft haar aan het denken gezet. Trouwen vindt ze toch zo gek nog niet. En zo wil het dat haar zoontje op een zonnige dinsdagochtend zijn vader ontbijt op bed brengt en trots zijn T-shirt laat zien met daarop geschreven: Papa, wil jij met mijn mama trouwen? “Het duurde even voordat Leif begreep wat ‘trouwen’ betekende, maar toen begon hij te stralen en zei: gjerne.”

Niels van der Laan

(On)vervulde dromen

In 2003 vroegen we Maastrichtse studenten naar hun toekomstdromen. Hoe staat het daarmee anno 2019? Zijn ze uitgekomen? In dit jubileumjaar (Observant wordt 40!) zoeken we hen, rond de veertig inmiddels, opnieuw op. Niels van der Laan was in 2003 als studentjournalist verantwoordelijk voor het leeuwendeel van de portretten, en ook nu neemt hij een flink aantal voor zijn rekening. Behalve bovengenoemde alumni, vragen we ook oud-studentenjournalisten van Observant naar hun (on-)vervulde dromen.

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)