Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik bleek niet van lezen én niet van schrijven te houden”

“Ik bleek niet van lezen én niet van schrijven te houden” “Ik bleek niet van lezen én niet van schrijven te houden”

Photographer:Fotograaf: archief Sibren Fetter

Alumni over hun dromen: zijn ze uitgekomen?

Op de zolder van het Bonnefantenklooster, tot 1789 het domein van de zusters Sepulchrijnen en van 1952 tot 1979 van het Bonnefantenmuseum, staat een kast. I can do it en Ik kom hier uit prijkt op de boekenkaften op de bovenste plank. Eronder staan folders. Over faalangst, depressie, negatieve zelfbeelden en (voor iedere student herkenbaar) uitstelgedrag. Het is de kast van Sibren Fetter (37), loopbaancoach bij de Universiteit Maastricht.

“Mijn absolute droombaan”, vertelt hij als we, op weg naar een rustige plek, door de gangen lopen van het gebouw dat nu alweer bijna veertig jaar in handen is van de universiteit. Al moet hij direct toegeven er nooit echt in zijn slaap over te hebben gefantaseerd. “Ik wist totdat een vriend me de vacature tipte, niet eens van het bestaan van deze baan.” Als coach probeert hij vastgelopen studenten (in studie of leven) in een aantal persoonlijke gesprekken weer op de rit te krijgen. Geen sinecure. “Ik spreek studenten die na vier jaar studeren nog steeds geen idee hebben wat ze met hun leven willen.” Verhalen als ‘het moest van mijn ouders’ of ‘het leek leuk maar dat was het niet’, hoort hij vaak. “Ik sprak ooit een meisje dat zo gepusht werd door haar vader en moeder dat ze haar broertje pas weer mocht zien zodra ze was afgestudeerd.”

Gelukkiger

Sibren probeert studenten te empoweren, zoals hij het noemt. “Ik vertel ze wat ze niet willen horen, maar wel moeten horen om gelukkiger te worden.” Met zijn coaching wil hij vooral een realistisch toekomstperspectief bieden. “Dromen is leuk, maar het moet wel haalbaar blijven en vooral echt bij je passen.” Daar gaat het volgens hem vaak mis. “Een bed and breakfast in Zuid-Frankrijk lijkt misschien idyllisch, maar het is hard werken voor weinig geld.” Iedere droom neemt hij serieus. Zo zocht hij voor een student grondig uit hoe zij astronaut kon worden. “Toen ik haar vertelde dat zij dan vooral van proefjes en wetenschap moest houden of straaljagerpiloot moest worden, zag ze ervan af.”

Sibren weet waarover hij praat. In 2003 vertelde hij in Observant over zijn vurige wens om te promoveren. Hij wilde onderzoek doen naar groepsprocessen en maakt zijn droom waar. Maar zijn promotieonderzoek naar sociale cohesie binnen een onlineleeromgeving wordt een lijdensweg. “Ik bleek niet van lezen én niet van schrijven te houden.” Achteraf bezien had hij na twee jaar moeten stoppen. “Ik zou graag toen met mezelf als loopbaancoach het gesprek zijn aangegaan.” Omdat het onderwerp en zijn collega’s leuk zijn, ploetert hij verder. Na zes jaar, als hij er bijna aan onderdoor gaat, zoekt hij afleiding in twee deeltijdbanen (hij wordt toetskundige en datamanager) en probeert zijn proefschrift in de avonduren af te maken. “Daarmee maakte ik de ellende alleen maar erger.” Hij raakt in een depressie. “Het diepste dieptepunt van mijn leven.” De therapie die hij volgt is confronterend. “Ik herkende licht narcistische trekken bij mezelf.”

Ademloos

Zijn openheid doet het interview van jaren geleden weerklinken. Hij vertelde dat hij van aandacht hield en colleges wilde geven voor tweehonderd studenten die ademloos naar hem zouden luisteren. “Ik droom niet van de Nobelprijs, maar het zou natuurlijk wel leuk zijn, goed voor mijn ego”, aldus een toen 22-jarige Sibren.   

Zijn partner Nicole trekt hem uiteindelijk door de donkere tijd heen en blijft hem stimuleren om zijn promotieonderzoek af te ronden. Dat lukt uiteindelijk pas als het weer lichter is in zijn hoofd door zijn baan als loopbaanadviseur. “Nicole is mijn steun en toeverlaat. Ze veroordeelde me niet tijdens mijn depressie. Liet me begaan. Ze wist dat ik het zelf uit moest vogelen.” Ze ontmoetten elkaar zeventien jaar geleden op een feest. Sibren was direct verkocht. “Ik was niet eerder iemand tegengekomen die het nog langer uithield op de dansvloer dan ik.” Ze hebben samen twee jongens, Jamie (8) en Ando (5). “Ik kijk ernaar uit om, nu ze wat ouder zijn, verre reizen met ze te gaan maken.”

Romantiek

Was Nicole tijdens het vorige interview nog zijn “leuke vriendin”, inmiddels is het zijn vrouw. Heel veel romantiek kwam daar echter niet bij kijken. “Het is vooral praktisch.” Dus was er geen witte jurk en geen grootse ceremonie. “Op een maandagochtend om negen uur zaten we bij het gemeentehuis. Dan was het gratis.” Een trouwring draagt hij wel. “Een reminder dat we bij elkaar horen.” Binnenin staat niet hun trouwdatum gegrafeerd, maar de dag dat ze elkaar voor het eerst ontmoetten. Toch een romanticus dus, die Sibren. Althans. Gevraagd naar de datum: “Shit, ik heb geen idee meer…”

Niels van der Laan

 

 (On)vervulde dromen

In 2003 vroegen we Maastrichtse studenten naar hun toekomstdromen. Hoe staat het daarmee anno 2019? Zijn ze uitgekomen? In dit jubileumjaar (Observant wordt 40!) zoeken we hen, rond de veertig inmiddels, opnieuw op. Niels van der Laan was in 2003 als studentjournalist verantwoordelijk voor het leeuwendeel van de portretten, en ook nu neemt hij een flink aantal voor zijn rekening. Behalve bovengenoemde alumni, vragen we ook oud-studentenjournalisten van Observant naar hun (on-)vervulde dromen.

 

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)