Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ik hou van fysieke activiteit, je hele lijf erin gooien"

Ik hou van fysieke activiteit, je hele lijf erin gooien"

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Rachelle van Andel (28)/ studentenpastor bij The InnBetween en predikant bij de Remonstranten/ single/ woont in Roermond

Ik ben opgegroeid in het Noord-Brabantse dorp Andel. Ja klopt. Het leven bestaat er voor een groot deel uit werken, het gaat er nuchter aan toe, diepe gesprekken zul je er niet snel voeren. Andelaren maken het niet ingewikkelder dan het is. Echt zo’n dorp van Wim Sonneveld, ze zijn er nog. Prettig om in op te groeien hoor, met alle omringende natuur en weilanden. Mijn vader had een bonsaibomenbedrijf, mijn broertje en ik deden verstoppertje in de kassen. Dat lukt achter die kleine boompjes, mits je er genoeg van hebt. Ze kwamen in containers uit China, van de pallets maakten we hutten, die we inrichtten met posters uit de Hitkrant. Na de basisschool ging ik naar het gymnasium in de stad, naar Gorinchem. Toen ontdekte ik dat de wereld groter was dan Andel. Anders dan mijn ouders kreeg ik de kans om een universitaire opleiding te volgen. Toch voel ik veel liefde voor Andel, en ben ik dankbaar dat ik het dorpse leven met zijn gemeenschapsgevoel heb leren kennen. Het stadse leven is nogal individualistisch, iedereen is bezig met zijn eigen zingeving.

Ik moet voortdurend uitleggen waarom ik geloof. Nee, eigenlijk niet. Althans, ik heb niet het gevoel dat ik me moet verantwoorden. Ik merk wel dat mensen vaak nieuwsgierig zijn als ik vertel dat ik dominee ben. Veel mensen kennen de religieuze taal niet meer, zijn niet vertrouwd met de verhalen. Bovendien denken ze bij een pastor aan een oude man die hel en verdoemenis verkondigt, en dan zien ze mij. Ik ben overigens remonstrants, dat verwijst naar een liberale variant van het protestantisme. Het is intellectualistisch maar ook rebellerend. We zetten overal vraagtekens bij, ook bij dogma’s. Ik zoek naar datgene wat ons als individu overstijgt, en dat is niet star maar dat stroomt. Net als het leven zelf. Om nog even terug te komen op dat ‘verantwoorden’: soms voel ik zelf die neiging als rechten van vrouwen of LHBT-plussers in het geding zijn. Ik ben wat dat betreft vrij activistisch.

Het leven kan raar lopen. Jazeker, ineens zit je in Maastricht. Hiervoor studeerde ik theologie en religiestudies aan de VU en filosofie in Antwerpen. Ook werkte ik tijdelijk als studentenpastor in Amsterdam en als jongerenwerker in Utrecht. Vorig jaar was ik predikant voor de Remonstranten in Eindhoven, dus al half afgezakt naar het zuiden, en toen zag ik de vacature voor studentenpastor in Maastricht. Meteen gesolliciteerd, zonder te bedenken hoe het is om in Limburg te wonen. En dat voelt soms een beetje als een ander land. Ik zat op pilates en kon de andere vrouwen totaal niet verstaan. Ik ben toen bij een andere sportschool op boksen gegaan. Ik hou van fysieke activiteit, je hele lijf erin gooien. Muren slopen vind ik ook heerlijk om te doen.

Een studentenpastor is een soort psycholoog. Nee hoor, bij The Innbetween draait het om de gemeenschap, verbinding, liefde… misschien grote woorden, maar toch. Veel studenten zijn op zoek naar een thuis, een plek waar ze kwetsbaar mogen zijn, en tegelijkertijd ruimte krijgen om hun talenten te ontwikkelen en waarde toe te voegen aan de wereld. Tegelijk onderzoek ik met studenten de positie die ze in de wereld willen innemen, hun vragen, verlangens.

Favoriete zanger. Wende Snijders. Al jaren geleden werd ik gegrepen door haar vertolking van het lied Mens durf te leven. In haar laatste album Mens keert ze alle facetten van het mens zijn binnenstebuiten, van de geboorte tot de dood. Indrukwekkend, de beelden ze gebruikt en oproept, hoe ze tovert met taal.

Mooi aan de islam vind ik… De dagelijkse oproep tot het gebed. Het is een oproep om te leven uit liefde, compassie. Elke dag weer opnieuw. Prachtig. Ook dat de gemeenschap in de Islam zo centraal staat. Toen ik in Roermond ging wonen, antikraak van seniorenwoningen, kwamen de buren helpen met verven en het bed in elkaar zetten. Daar hou ik van. In december leid ik samen met een boeddhist en een moslim een viering over mensenrechten. Ik heb veel islamitische vrienden en wil graag naast hen staan . Zij moeten zich veel vaker verantwoorden voor hun geloof dan ik. Ik ben eerder een soort knuffelchristen, als ik maar niet te veel geloof en dat laat zien in de publieke ruimte.

Ieder zijn eigen afwijking. Tja, wat zal ik zeggen. Dat ik een ontzettende chaoot ben, zo iemand die zijn bril kwijt is terwijl die op z’n hoofd zit. Dat ik kan genieten van alledaagse situaties. Van een egeltje of een eekhoorn in de tuin, of van geliefden die elkaar zoenen op straat. Ik kan zelfs van mensen genieten als ze zich irritant gedragen, ongeduldig of boos in de rij staan in de supermarkt. Vaak glimlach ik dan terug, als een boeddha, nee hoor. Ik probeer vaak verbinding te maken.

IJdel op een schaal van 10... Ik moet meteen denken aan Prediker: alles is ijdel, er is niets nieuws onder de zon. Dat gaat over vergankelijkheid, vanitas, of leegte. We zijn zo gericht op fysieke schoonheid, terwijl dat maar een deel is van ons mens-zijn. Alles is vergankelijk, net zoals het leven. En dat is in zekere zin ook mooi. Op een schaal van tien zou ik mezelf een zeven geven voor ijdelheid. Tegelijk probeer ik enigszins te spelen met die uiterlijkheden. Vanavond ga ik bijvoorbeeld voor in een Taizé-viering, maar onder de toga draag ik dan sneakers.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)