Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"In Afghanistan zegt men dat rustige kinderen later druk worden, en andersom"

"In Afghanistan zegt men dat rustige kinderen later druk worden, en andersom"

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Nawid Daliry (28)/ derdejaars geneeskundestudent, studentlid van de universiteitsraad, studentmedewerker bij de UB, ICTS en het UM Promoteam/ woont in Heerlen/ verloofd

 

Mijn wortels liggen in… Ik ben geboren in Herat, Afghanistan. Mijn ouders vluchtten voor de Taliban toen ik zes was. Bij ons thuis is er een gemixte Afghaans-Nederlandse subcultuur. Afghanen zijn openhartig en gastvrij, beleefd ook. Ze denken eerst aan anderen. We ontvangen ze met thee, koffie en gebak, en geven ze een familiegevoel. De Nederlandse cultuur is direct en eerlijk. Nederlanders zeggen het als hen iets niet bevalt. Ze cijferen zich niet weg, denken ook aan zichzelf. Wij combineren het beste van twee werelden.

De eerste jeugdherinnering die bij je opkomt. Dat ik een echte kwajongen was. In Afghanistan bestaat het gezegde ‘Je bent zó ondeugend dat je recht tegen de muur omhoog kunt oplopen’. Dat betekent dat je zo ondeugend bent dat je zelfs de natuurwetten kunt ombuigen. Ik was heel druk, klom bij mijn opa op zijn schouders, trok aan de haartjes op de armen van mijn vader, ooms en opa’s als ze sliepen. Ook heb ik per ongeluk veel stuk gemaakt, zoals glazen en schalen. Als iemand zei ‘daar mag je niet aankomen’ of ‘dat mag je niet doen’, dan deed ik het juist. Tegenwoordig ben ik heel rustig. In Afghanistan zegt men dat rustige kinderen later druk worden, en andersom. Precies wat er met mij gebeurde.

Het geheim van een goede relatie. Goed luisteren en tijd aan elkaar besteden. Mijn verloofde woont in Iran. Dat is lastig. We bellen elke dag, hoe laat ik ook thuiskom. We zijn nu twee jaar verloofd. Ik zag haar voor het eerst op een groot feest bij familie in Iran en het was liefde op het eerste gezicht. Ik zag de fonkeling in haar ogen. Dat vind ik het mooiste aan een vrouw, haar ogen. Thuis in Nederland kreeg ik haar niet meer uit mijn hoofd. Mijn vader heeft mij geholpen om op de traditionele manier bij haar vader om haar hand te vragen. Over anderhalf jaar gaan we trouwen in Iran. De bedoeling is dat ze daarna naar Nederland komt.

In de universiteitsraad. Ik ben geïnteresseerd in politiek. Mijn vader stimuleerde mij om bij een politieke partij te gaan, zodat ik kon leren debatteren en met veel verschillende mensen kon leren praten. Op de middelbare school werd ik lid van GroenLinks. Ik ben assistent en commissielid bij de fractie in Heerlen geweest. Aan de UM ben ik lid van Novum. Vanuit die partij heb ik twee termijnen in de FHML-faculteitsraad gezeten. Na mijn studie biomedische wetenschappen stroomde ik door naar geneeskunde en heb ik me kandidaat gesteld voor de universiteitsraad.

Mijn grote voorbeeld is... Mijn vader! Kijk waar ik nu sta. Dat komt allemaal door mijn vader. Hij is als vluchteling in Nederland vanaf nul begonnen en heeft me geleerd dat je alles kunt bereiken wat je wilt, als je maar doorzet. Dit jaar werd hij met Koningsdag geridderd voor zijn vrijwilligerswerk. Ik was zo trots. Hij heeft onder andere meisjesscholen opgericht in Afghanistan. Het was riskant om terug te keren, maar hij móest dat doen.

Geloof jij ergens in? In het beste in de mens. Ik ben moslim en het geloof is voor mij geen wet maar een leidraad. Het geeft je advies over hoe je om kunt gaan met momenten van geluk en leed. Over hoe je een goed mens kunt zijn. Ondanks het rechts-populisme heb ik het altijd als makkelijk ervaren om in Nederland moslim te zijn. Ik betreur de polarisering, zowel de extremistische moslims als de tegenstanders van de islam. We zijn allemaal mensen en het belangrijkste is iemands karakter. Dat kan het mooiste, maar ook het slechtste aan een mens zijn.

Wat maakt jou gelukkig? Te veel om op te noemen. In essentie als ik dingen kan doen waar ik anderen mee help. Maar niet ten koste van mezelf. Vroeger cijferde ik mezelf weg en wilde ik vooral anderen gelukkig maken. Nu heb ik meer balans en denk ik ook aan mijn eigen behoeften. Het maakt me blij als iemand me iets vraagt en ik weet daar het antwoord op. Ik vind dat in de geneeskunde, maar ook in mijn werk bij de UB en in de ICT.

In mijn vrije tijd. Elke avond kijk ik met mijn ouders, broertje en zusje onze lievelingsserie op de Perzische tv. Ook ga ik regelmatig met vrienden uit eten of biljarten en ik speel graag bordspellen. Drie keer in de week ga ik sporten. Ik doe aan de vechtsport Krav Maga, fitness, spinning en hardlopen.

Over vijf jaar… Ben ik arts, dat is mijn doel. En getrouwd natuurlijk. Een heel andere levensfase. Misschien pak ik ook de politiek wel weer op, maar de geneeskunde gaat boven de politiek. Ik wil een goed mens zijn en een voorbeeld voor mijn partner, mijn familie, collega’s en de maatschappij. Net als mijn vader.

Wat is jouw grootste verdriet? Daar heb ik eigenlijk nooit over nagedacht. Ik ga altijd uit van het positieve. Maar als ik iets moet zeggen dan is het mijn familie. Ze wonen ver weg en het doet me verdriet als ik ze lange tijd niet spreek. Ook als ik mijn vader een aantal dagen niet spreek vind ik dat lastig. Van onze vlucht uit Afghanistan heb ik geen trauma, maar ik weet er wel nog alles van. Ik zou willen dat het minder zwaar voor mijn ouders was geweest.

Sjoertje Vos

Tags:

CommentsReacties

2019-10-23: Janneke
Wat een knappe kerel! :-)
2019-10-23: Güllistan
All the single ladies 🙋🏽‍♀️

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)