Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“De pijn moest groot genoeg zijn om dingen anders te gaan doen”

“De pijn moest groot genoeg zijn om dingen anders te gaan doen” “De pijn moest groot genoeg zijn om dingen anders te gaan doen”

Photographer:Fotograaf: Archief Jorien Knevel/ Observant 2004

Alumni over hun dromen: zijn ze uitgekomen?

Ze is in rustiger vaarwater terechtgekomen. Haar werk als programmamanager bij een coachingsbureau, haar liefde voor Onno (“Ik kwam hem op mijn 31e verjaardag tegen in de kroeg”): Jorien Knevel noemt de afgelopen jaren de gelukkigste van haar leven. Maar de aanloop was hobbelig. Studeren, werken: allemaal “wel leuk”, maar ze miste zingeving, “iets betekenen voor anderen”. Regelmatig sloeg haar hoofd op hol bij vragen over het leven en toekomstdromen. Wat wil ik bereiken? Wie wil ik zijn? En toen kwam de grootste slag: een burn-out.

Het was een zonnige maandagochtend in augustus 2015. Na een workshop bij haar werkgever ABN AMRO op het Leidseplein pakte ze de lift naar beneden en liep ze naar haar fiets. Ze zocht naar haar sleutel, maar bevroor ineens. “Ik wist niet meer wat ik aan het doen was.” Tranen stroomden over haar wangen. “Een week later meldde ik me bij de bedrijfsarts. Die zei al snel: ‘Je hebt een burn-out’. “Ik wens niemand een burn-out toe, maar wel de effecten ervan. De pijn moest blijkbaar groot genoeg zijn om dingen anders te gaan doen.”
Was het deze baan die haar had uitgeput? Niet per se. Knevel werkte als change consultant. “Ik werkte mee aan gave projecten, er was veel budget, leuke collega’s.” Maar het was vooral haar oude patroon dat haar parten speelde. “Het voor mijn gevoel nooit goed genoeg kunnen doen. Altijd maar beter willen.” Ze miste een innerlijke drive, miste de impact die ze kon hebben op andermans levens. “Hoe mooi je je het ook voorstelt, bij een bank draait het altijd om winst.” Het werk vrat energie, maar Knevel ging door en stopte haar week meer dan vol: “Ik deed een studie erbij, een project voor de universiteit, vrijwilligerswerk, sportte intensief.” Ze valt even stil tijdens het telefoongesprek. Dan: “Als ik mezelf nu hoor, denk ik: ‘Ongelooflijk, ik moet doodop zijn geweest. En dat was ik ook. Ik leefde op adrenaline.”

Leven na CW

Opgegroeid in Amersfoort kwam Knevel als zeventienjarige naar Maastricht. Ze had haar zinnen gezet op de studie cultuurwetenschappen. “Ik vond de onderwerpen interessant, net als de interdisciplinaire invalshoek.” Ze specialiseerde zich in politieke cultuur en plakte er vervolgens een master European Studies achteraan. Verder bouwde Knevel een rijk studentenleven op en schreef bijna vier jaar voor Observant. “Ik koester warme gevoelens voor die tijd. Ik zie mijn studie als een verrijking, ook al had ik geen idee wat ik ermee moest. We hadden zo’n typische slogan: ‘Is er leven na CW?’ Menigeen dacht van niet, haha.”
We halen een interview erbij uit Observant van vijftien jaar geleden. Knevel had als tweedejaars student de hoofdprijs gekregen van de Veerstichting, opgericht door Leidse studenten om het debat tussen studenten en ‘vormgevers’ van de maatschappij te bevorderen. Uit 250 inzendingen was haar essay over ‘nieuwe sociale structuren’ als beste gekozen. Haar verhaal, waarin ze schrijft over het verschil tussen haar leven en keuzemogelijkheden en die van haar oma, werd afgedrukt in Observant. Knevel zelf werd geïnterviewd. Over wat ze wilde worden bijvoorbeeld: “Correspondent in een ander land, de verkiezingsstrijd tussen Bush en Kerry verslaan”, misschien zelfs wel oorlogsjournalist. Dus er was toch leven na CW? Knevel kan er nu hard om lachen. “Mijn leven zou groots en meeslepend worden! Er was zoveel te kiezen, de wereld lag aan mijn voeten, maar ik voelde tegelijkertijd een lichte mate van stress, druk om het ‘goede’ te kiezen.” De journalistiek werd het in elk geval niet, hoewel ze geregeld in de pen kroop, wat krabbels op papier zette of verhalen deelde op haar eigen blog. Maar geen professionele carrière.
In de zomer van 2008 studeerde ze af, “de arbeidsmarkt was rampzalig”. Teruggekomen van een reis naar Mexico (“ik heb heel veel gereisd, een paar keer naar Mexico, maar ook naar Nicaragua, Thailand en Vietnam”) vond ze als 22-jarige een uitzendbaan bij het UWV. “Vreselijk.” Ze gooide na acht maanden het bijltje erbij neer en besloot weer te gaan studeren, ditmaal aan de Universiteit van Amsterdam: bestuur en beleid binnen de studie politicologie. De jaren daarop kwam ze in verschillende functies in het bedrijfsleven terecht, vaak op het snijvlak van beleid en persoonlijke ontwikkeling en leiderschap. De relatie met haar oude liefde Mattijs, die ze had leren kennen in Maastricht, liep op de klippen.

Lummelen

Knevel moest zichzelf weer terugvinden na haar burn-out. “Ik zat altijd in mijn hoofd. Ik kon mijn gedachtestromen perfect analyseren, maar verbinding met mijn hart? Luisteren naar signalen die mijn lichaam me gaf? Ik had geen idee.” Ze begon zich te verdiepen in het ‘onderbewuste’, deed een hypnotherapie-opleiding en kwam bij Unlimited People terecht, een coachingsbureau. “Daar ontdekte ik de missing link: het gaat om de hele mens, om lichaam en geest. Die multidisciplinaire, holistische aanpak intrigeert me.”
Bij Unlimited People werkt ze nu als projectmanager en is ze bezig met een opleiding tot ‘doorbraakcoach’. Een van hun bekendste programma’s is de Burnout Poli. “Daar is Kracht na Kanker bijgekomen, voor mensen die letterlijk doodsangsten hebben doorstaan en na hun behandeling in een zwart gat zijn gevallen.”
Zouden ze op de redactie van Observant de ‘oude’ Jorien nog herkennen, vraagt de redacteur zich af. “Zeker”, schatert Knevel. “Ik ben in de kern hetzelfde – druk, veel nadenken – maar ik bewaak mijn grenzen veel beter. Ik wil niet meer alles opstapelen. Ik heb geleerd te lummelen als ik me moe voel in het weekend. Vroeger zou ik me daarvoor hebben geschaamd. Maar ik weet nu beter: als je niet continu presteert, houden mensen nog steeds van je. Dat is een levenslange les.”

 

In 2003 vroegen we Maastrichtse studenten naar hun toekomstdromen. Hoe staat het daarmee anno 2019? Zijn ze uitgekomen? In dit jubileumjaar (Observant wordt 40!) zoeken we hen, rond de veertig inmiddels, opnieuw op. Niels van der Laan was in 2003 als studentjournalist verantwoordelijk voor het leeuwendeel van de portretten, en ook nu neemt hij een flink aantal voor zijn rekening. Behalve bovengenoemde alumni, vragen we ook oud-studentenjournalisten van Observant naar hun (on)vervulde dromen.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)