Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Progressieve rock van huis uit

Progressieve rock van huis uit

Muziek: Nights In White Satin

Het begon met een verzoek van platenmaatschappij Decca om een rockversie van Dvoráks New World Symphony op te nemen. Dit om te laten zien - anno 1967 - hoe adembenemend stereo kon klinken. Het verzoek mondde uit in een legendarisch album: Days Of Future Passed van The Moody Blues. De plaat zal niet iedereen kennen, wel het voorlaatste nummer daarvan: Nights In White Satin

"Het is schitterende muziek die dwars door allerlei stromingen heen gaat, rock, pop, klassiek", zegt Rik Crutzen (31), onderzoeker bij de vakgroep Gezondheidsbevordering. "Dat is denk ik ook de reden dat Nights In White Satin zo veel mensen aanspreekt. Wat ik mooi vind is de volledige overgave waarmee Justin Hayward zingt. Het gevaar hierbij is dat het overdreven klinkt, en dat doet het ook eigenlijk wel, maar niet op een vervelende manier. Het is een liedje over een intense liefde. Hayward schreef het op zijn 19e, niet op basis van eigen ervaringen, lijkt me."

The Moody Blues is een ondergewaardeerde band, vindt Crutzen. "Veel mensen kennen alleen Nights In White Satin, terwijl de band zestien albums heeft afgeleverd, waaronder ook stevige rockmuziek. Ik heb ze allemaal, niet op plaat maar digitaal. Ik ben van de mp3-generatie. Ik hou van progressieve rock, zoals de muziekstroming in de jaren zeventig is gaan heten. Denk aan The Doors, Pink Floyd, Iron Butterfly."

Crutzen is opgegroeid met The Moody Blues. "Mijn vader is een grote muziekliefhebber en liep deze muziek vaak te zingen. Hij heeft mijn smaak voor een deel beïnvloed. Als ik een album op zet, komt al snel de sfeer van thuis bovendrijven: de veiligheid, geborgenheid, gezelligheid. Niet dat The Moody Blues zo'n gezellige muziek maken, maar toch. Ik ben opgegroeid in Ransdaal, in een burgerlijk gezinnetje met twee kinderen en een modale auto."

Thuis werd naar muziek geluisterd maar vader en zoon gingen ook samen naar concerten. En nog steeds. "Een paar jaar terug zijn we naar The Moody Blues geweest, met inmiddels allemaal 65-plussers in het publiek. Dat was anders bij Fleetwood Mac, waar we twee weken geleden naartoe zijn geweest. De bandleden zijn oude knarren maar in de zaal stond jong en oud. Ze speelden een paar nieuwe nummers maar het grootste deel van het repertoire kwam van de albums Rumours en Tusk. Indrukwekkend hoor, tweeënhalf uur lang. Dat knalde wel."

Studenten en staf vertellen over een muziekstuk dat veel betekenis voor hen heeft

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)