Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

De koperen campus

De koperen campus

Photographer:Fotograaf: archief

En weer gaat er een blikvangend gebouw in Randwijck niet door. Vorige week bracht De Limburger het nieuws dat Mosae Vita, een groot kleurig pand dat gepland was op het UM-terrein tegenover het Mecc, niet zal worden gebouwd. Zie volgende week in dit blad. Maar waar doet het aan denken? Aan iets waar precies twintig jaar geleden, in november 1999, het eerste artikel over verscheen in Observant, later gevolgd door ontelbare updates. De kop: Woningstichting wil universitaire campus op Randwijck. De bovenkop: College van bestuur is enthousiast.

Kijk, dat laatste is sowieso al hartverwarmend, temeer omdat het college daarin niet alleen stond. Iedere sportende student of medewerker draaide een extra pirouetje bij het vooruitzicht dat de aftandse sporthal in Randwijck eindelijk vervangen zou worden. Want dat was de bedoeling: een sporthal met Olympische pretenties, in een complex met ook nog honderden studentenkamers plus wat kantoorruimte. Woningstichting St. Servatius ging het bouwen, in 2003 zouden de eerste bewoners erin kunnen, zou de eerste volleybal over het net kunnen worden gesmasht.

Het liep een tikje anders. In februari 2001 toonde Observant een foto van een maquette van de aangezochte Spaanse architect Santiago Calatrava, (ja, die van het station in Luik), we noemden het een “campus van grootsteedse allure” die in 2004 zou openen. Een datum die vervolgens telkens weer opschoof; later werden weer heel andere maquettes getoond. Tot eind 2004 een groot vervolgartikel op de voorpagina verscheen met de mededeling dat de kogel nu echt door de kerk was. Na vijf jaar “plannen, discussiëren en onderhandelen over wie wat gaat betalen”, zo opende dat stuk. UM, gemeente en provincie deden elk voor een miljoen euro mee, Servatius voor de bulk, toen nog begroot op 104 miljoen. Directeur Leks Verzijlbergh, een man die stoutmoedige ideeën niet schuwde, sprak toen onbedoeld de profetische woorden: “Je kunt je aan zo’n plan vertillen. Je bouwt dit maar een keer in je bestaan, deze investering overtreft alle voorgaande.” Geplande opening: 2008.

Intussen wordt duidelijk dat Calatrava een deel van het gebouw aan de zijkanten met koper wil bekleden. Heel mooi maar protest alom, slecht voor het milieu is nog het minste, ook qua winning dubieus maar nee, het koper komt straks niet uit Afrika maar uit Canada, klinkt het. De gemeente is tegen maar heeft geen poot om op te staan, het buurtplatform heeft ook allerlei bezwaren. De trein dendert niettemin voort. En dan, haha, treffen we zo’n juichende pagina van de afdeling communicatie (zie deze rubriek vorige week) in oktober 2008 dat de eerste paal van ‘de koperen campus’ de grond in is gegaan. Dat vonden we toen kennelijk als redactie niet zo nieuwswaardig: we schreven er niet over.

Het eind van het liedje? Een ruim half jaar later bleek Servatius zich inderdaad vertild te hebben, de kosten passeerden de 200 miljoen, de woningstichting ging er bijna zelf aan onderdoor. Miljoenen verlies, project geschrapt, exit directeur Verzijlbergh (hij moest zich voor de rechter verantwoorden), zelfs de leden van hun raad van toezicht dreigden persoonlijk aansprakelijk gesteld te worden. UM-bestuursadviseur Harry Fekkers was rvt-(vice)voorzitter en heeft nog benauwde uren gekend. Ze ontsprongen de dans.

 

Meer weten? Zie https://bit.ly/2p9GIPi en https://bit.ly/2CAxIpJ

 

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)