Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Amazing

Amazing

Oktober was een slechte maand. Ik zal jullie niet vermoeien met de oorzaken daarvan. Je zult me op mijn bruine ogen, waaruit menig traan sijpelde afgelopen maand, moeten geloven. Tranen van zorg, woede, angst en machteloosheid. Niet meer kunnen lachen, laat staan concentreren op zaken als het werk, of zelfs sport en hobby’s. Doorwaakte nachten en onverklaarbare kwaaltjes. Dode vogeltjes overal.

November, hoe merkwaardig ook voor deze traditioneel donkere en sombere maand, bracht weer wat licht. We kregen wat grip op de problemen, er werd weer een en ander vlot getrokken en ik kon weer ademhalen, letterlijk en figuurlijk.

Om die hervonden rust te vieren, nuttigden we een filmontbijt bij Lumière om vervolgens Amazing Gracete gaan zien: de filmopnamen van de twee gospelconcerten die Aretha Franklin in 1972 gaf in een Baptistenkerk in Los Angeles samen met het Southern California Community koor.

De opnamen, onder regie van Sydney Pollack, werden echter nooit uitgezonden wegens technische problemen: beeld en geluid bleken niet synchroon te lopen. Nu, vele jaren later, konden die technische obstakels weggenomen worden en werd de documentaire alsnog uitgebracht als bioscoopfilm.

Het was een feest van vocale kracht, van trance, van authenticiteit bij Aretha, de koorzangers, dominee James Cleveland, maar zeker ook bij het publiek. De muzikaliteit, het ritme en de blije boodschap waren meer dan aanstekelijk. Stil zitten in de bioscoopstoel bijna onmogelijk.  

Ten tijde van de opnamen, in 1972, was ik 16 jaar oud. Het waren de jaren van de grote revers, de glitterpakken, en de afro-kapsels. Allemaal te zien in deze film. Kapsels, tweemaal de hoogte van het gezicht. Broekspijpen als windtunnels. Lichtblauwe eyeliner boven de donkere ogen van de Queen of Soul. Mooi van lelijkheid.

Aretha Franklin zong de sterren van de hemel en leek volledig opgetild te worden door de muziek en de boodschap van de gospels. Een vulkaan van emotie en devotie. Maar zodra haar lied geëindigd was, zat zij met een welhaast uitdrukkingsloze blik te luisteren naar de odes die haars weegs kwamen. Bijzonder.

We wandelden in de prachtige herfstzon naar huis, in de wetenschap dat er betere tijden komen.

Ellen Krijnen, Senior Advisor Marketing and Recruitment, the Netherlands

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)