Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik wilde dat mijn dochters zelfstandige vrouwen werden. Daar heb ik op gehamerd”

“Ik wilde dat mijn dochters zelfstandige vrouwen werden. Daar heb ik op gehamerd”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Wim Bogaert (1954, Maastricht) * In het dagelijks leven: student and career counsellor bij de School of Business and Economics * Burgerlijke staat: gehuwd, twee dochters van 37 en 39 * Woont in: Maastricht

Beste advies wat ik zelf ooit heb gekregen. Geen specifiek advies, maar het boek On the Road is belangrijk voor me geweest. Ga wat zien van de wereld, is de les die ik daaruit heb getrokken. Ik las het in mijn tienerjaren en dat beeld van een vrijgevochten jongen vond ik prachtig. Ik woonde in Maastricht, dat er toen in de jaren zestig heel anders uitzag dan nu, en hing veel rond in het Jekerkwartier. Daar had je de Jan van Eyck academie, het conservatorium en de toneelschool. Mensen als Ramses Shaffy gaven daar soms les en gingen daarna een glas bier drinken in de Tribunal. Dat maakt indruk als je een jaar of 16 bent. Of ik het advies ook heb opgevolgd? Zeker. Toentertijd op de bonnefooi met de trein naar Londen of Parijs. Later lange reizen met mijn vrouw. De oostkust van Amerika, Japan – dat was een grote wens van mij. We zijn wel altijd in Maastricht blijven wonen. Ik ben helemaal niet zo honkvast, maar soms lopen die dingen zo.

Grootste ergernis? Onverdraagzaamheid. Ik zie het bij wereldleiders; Amerika, China, Brazilië. Maar ook op social media. Dat vind ik zorgwekkend. Ik was een early adaptorvan Facebook, maar drie jaar geleden ben ik er mee gestopt. Hoe mensen anoniem leeglopen op internet, vreselijk. 

Wat mochten jouw kinderen niet wat je zelf wel hebt gedaan? Ik weet niet of ik ze ooit echt wat verboden heb. Ik heb getracht ze van het roken houden, dat is bij een van de twee gelukt. Waar ik wel altijd op heb gehamerd is onafhankelijkheid. Een partner is leuk, maar van traditionele man-vrouwrollen moet ik niets hebben. Ik wilde dat ze zelfstandige vrouwen werden.

Student die je is bijgebleven. Een jongen met wie ik goed contact had, die op vrijdag nog even langs mijn kantoor liep om een fijn weekend te wensen en op zondag dood was. Suïcide. Dat was zo tragisch, dat heeft mij erg geraakt. 

Ik lijk als twee druppels water op mijn vader. Qua innerlijk wel. Hij was juridisch medewerker bij de katholieke vakbond en hield zich bezig met alle zaken die geen arbeidsconflict waren. Schulden, gezondheid, scheidingen. Op zijn brommertje reed hij Zuid-Limburg rond om steun te geven waar dat nodig was. Hij deed dat werk heel gewetensvol. Ik hoop als studentenadviseur ook soms het verschil te kunnen maken. Mijn moeder was degene die dit alles faciliteerde, die ervoor zorgde dat het gezin met vier kinderen bleef draaien terwijl mijn vader op de gekste tijden – veel van de bezoeken moesten buiten de werktijden van de arbeiders plaatsvinden – aan het werk was. Van haar heb ik het zorgende. Het was een harmonieus gezin om in op te groeien, daar heb ik heel veel geluk mee gehad.

Valkuil? Te veel willen doen. Tien dingen voor 80 procent doen, in plaats van vijf met de volle 100 procent. Ik ben snel enthousiast en ik wil graag iets bijdragen. Dan realiseer ik me te laat dat ik tegen te veel ‘ja’ heb gezegd. Dat heeft wel eens stress opgeleverd, maar gelukkig nooit te veel.

Grootste verdriet? Ik weet niet of ik iets echt als mijn grootste verdriet zou omschrijven. Je gaat door verdrietige periodes in je leven. Het verlies van je ouders, de slechte gezondheid van mensen die je dierbaar zijn. Mijn moeder had dementie, je neemt dan langzaam afscheid van iemand en van je positie als kind. Je schuift op. Ik zit nu in de laatste fase, ik ben de opa. Je carrière is grotendeels voorbij. Ik werk hier nog met veel plezier, maar je gaat geen grote stappen meer zetten. Of ik opzie tegen mijn pensioen? Ik vind het wel jammer. Ik hoop nog iets met mijn expertise te kunnen doen. We hebben door de jaren heen zoveel data verzameld, duizenden gesprekken met studenten vastgelegd, maar daar is nooit veel mee gedaan. Misschien ga ik me daar mee bezig houden. En ik wil een studie doen waar ik verder niks aan heb, moderne Aziatische geschiedenis ofzo.

Het geheim van een goed huwelijk? We zijn nu bijna veertig jaar getrouwd en we hebben nooit problemen gehad, maar wel verdriet. Tijdens zo’n verdrietige periode is het heel belangrijk dat je met elkaar blijft praten. Als je ieder op je eigen eiland gaat zitten, drijf je van elkaar af. 

Ik geloof in… dat je je nooit te veel moet hechten. Wel aan mensen, maar niet aan spullen, huizen of een levensstijl. Niets is bestendig, je moet altijd je koffers kunnen pakken. We hebben het nu goed, maar als dat minder zou zijn, zou ik daar ook mee om kunnen gaan. Ik kan goed delen. Niet alleen in materieel opzicht. Als ik in een team werk, hoef ik niet de credits te hebben. Sterker nog, dat vind ik vervelend, je werkt er met z’n allen aan.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)