Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ons huwelijk is geen garantie dat ik in Nederland mag blijven als mijn contract ophoudt”

“Ons huwelijk is geen garantie dat ik in Nederland mag blijven als mijn contract ophoudt”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Naam: Andrea Wojcik (1990, Colorado Springs, VS) * In het dagelijks leven: PhD aan de faculteit cultuur- en maatschappijwetenschappen * Woonplaats: Maastricht * Burgerlijke staat: getrouwd met Ido

De liefde bracht me naar Nederland. Ik kwam Ido tegen toen ik tijdens mijn bachelorstudie aan de University of Hartford in Connecticut een tijdje in het buitenland, in Amsterdam, ging studeren. Hij werkte in de horeca, was parttime student en verhuurde kamers. Ik werd zijn huurder. Het was bijna liefde op het eerste gezicht. Hij is lief, aardig, knap, slim en hij neemt zichzelf niet al te serieus. Dat relativerende is goed voor het evenwicht. Ik neem mezelf soms te serieus, denk ook te veel na. 

Ik spreek Nederlands met een accent. Nederlands is een lastige taal. Ik begreep na een tijdje veel, maar vond de grammatica, met name de woordvolgorde moeilijk. Mijn man heeft me erg geholpen, hij heeft veel geduld en legt goed uit. We lazen samen kinderboeken: Blauwe plekken van Anke de Vries en De computerheks van Francine Oomen. Mijn schoonfamilie, die uit het oosten van het land komt, heeft vanaf het begin Nederlands met me gepraat. [Grinnikt] Dat hoor je soms nog een beetje. Het hielp enorm, net als de verschillende taalcursussen. Maar het duurde toch 2,5 jaar voor ik echt in het Nederlands durfde te converseren met ‘vreemden’. Ik vond mezelf niet goed genoeg, maar op een bepaald moment zei ik tegen mezelf: go for it

Ik ben een onderzoeker pur sang. Nee, ik ben nu drie jaar bezig met mijn proefschrift waarin ik onderzoek hoe medische studenten in Ghana leren om hun zintuigen te gebruiken bij het stellen van een diagnose. Ik vind het heel fijn om met mensen te praten en van hen te leren. Ik ben nieuwsgierig, een belangrijke eigenschap voor een onderzoeker. Maar na mijn PhD moet ik geld gaan werven, het kan jaren duren voor je een subsidie krijgt. Ik zie daar tegenop, weet niet of ik het kan en wil. Ik hou van schrijven en wil daarmee door, in de wetenschap of in de journalistiek. Ik heb een bachelor journalistiek gedaan. Al zou ik ook graag lesgeven, een combinatie van onderzoek en onderwijs lijkt me mooi. 

Ik wil vijf kinderen. [Grinnikt] Mijn man wil er veel, ik vind twee genoeg. Dus we gaan voor twee.

Bij wie zou je backstage willen? Amanda Palmer, een Amerikaanse muzikant die alternatieve pop/rock maakt. Ze zingt, schrijft zelf haar liedjes, speelt ukelele en heeft een eigen label. Ze komt op voor zichzelf, is een sterke vrouw, een feministe. Dat vind ik belangrijk want er is in onze wereld nog altijd geen gelijkheid tussen de seksen. 

De mooiste dag uit mijn leven… Ik heb gelukkig al heel veel mooie dagen gehad in mijn leven, maar onze trouwdag op 27 juli 2019 was echt geweldig. Mijn familie en vrienden uit Amerika waren er, Ido’s moeder zorgde voor de bloemen, een vriend was ceremoniemeester, het was magic. Ons huwelijk is geen garantie dat ik in Nederland mag blijven als mijn PhD-traject in augustus 2020 ophoudt. Ik moet een baan hebben of Ido, die nu nog architectuur studeert, moet minimaal het minimumloon verdienen. Je mag ook blijven als je een aantal jaren al samen hebt gewoond. Aan dat criterium voldoen we niet omdat Ido in Amsterdam studeerde toen ik aan mijn PhD in Maastricht begon. 

Lievelingsboek. Ik houd van romans en ben de laatste tijd weer aan het lezen. The Lacuna van Barbara Kingslover is een aanrader. Het zijn fictieve memoires vol dagboekfragmenten, brieven, krantenknipsels. Het gaat over een jongeman die opgroeit in het huishouden van de Mexicaanse kunstenaars Frida Kahlo en Diego Riviera. Hij ontdekt dat hij homo is, wordt schrijver en verhuist naar de VS waar hij uiteindelijk slachtoffer wordt van de heksenjacht op communisten. Ik ben onder de indruk van schrijvers die een roman schrijven waarin aan de hand van individuele levens een deel van de geschiedenis is verwerkt. 

Guilty pleasure? Ik kijk te veel Netflix. Onder andere naar RuPaul’s Drag Race, een realityserie over een talentenjacht voor drag queens. Het is puur entertainment, ik heb veel vrienden die lhbt zijn, zij kijken het ook. De Nederlandse tv zetten we aan voor Wie is de mol? Maar wel altijd een dag later, dan is die ondertiteld. Zonder dat kan ik het moeilijk volgen.

Vaders- of moederskindje? Moederskindje. We lijken veel op elkaar, in denken en doen. Qua uiterlijk ben ik echt mijn vader. Ik ben enig kind en mis ze meer dan ik had verwacht. We skypen, maar dat is toch anders. Je ziet en hoort dan niet hoe het echt met ze gaat. Mijn ouders vertellen niet zo snel iets persoonlijks, zeker niet als het slecht gaat. Ze willen me niet bezorgd maken. Ik ben zelf ook zo, want ik wil hen evenmin bezorgd maken.

President Trump, daar houd ik van. Helemaal niet. Hij is een vreselijke man die een spelletje speelt in plaats van het land te regeren. Hij zet mensen tegen elkaar op. 

Over tien jaar … O, dat is moeilijk. Ik weet niet waar we dan wonen. Ido zou wel naar de VS willen om daar een architectenbureau op te zetten. Maar ik zie de VS als starter niet zitten. Het werkend leven is daar zwaar, je krijgt bijvoorbeeld maar tien vakantiedagen. Ik ben hier in Nederland verwend, ik vind het fijn dat ik mijn zorgverzekering kan betalen, dat ik meer vrije dagen heb en houd van de Nederlandse werkmentaliteit die anders is dan de Amerikaanse: daar doe je alles voor je werk, het weekend is geen privétijd.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)