Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik sjouw al mijn leven lang met spullen”

“Ik sjouw al mijn leven lang met spullen”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Naam: Danny Magné (47) * In het dagelijks leven: fietskoerier UB * Burgerlijke staat: getrouwd met Nathalie, samen twee kinderen: Jennifer (11), Macey (8) * Woont in: Maastricht

Ik heb een topconditie. Ik fiets elke dag heen en weer tussen de universiteitsbibliotheek in de binnenstad en die in Randwijck. In een karretje achter m’n fiets vervoer ik tientallen boeken en tijdschriften die studenten of medewerkers hebben opgevraagd. Soms gaat het om historische boeken, die in een speciaal kistje gaan om ze te beschermen. Ik rij door weer en wind, nee, ik heb geen regenpak. Een enkele keer kom ik nat terug, maar ach, dat is niet zo erg. Een ongeluk heb ik nog nooit gehad en er zijn ook nooit boeken gejat onderweg. Het gaat eigenlijk altijd goed. Ook haal ik UM-pasjes op van de Minderbroedersberg en bezorg ze bij nieuwe medewerkers, en ik controleer of studenten de fietsen in de rekken zetten. 

Mijn voorouders komen uit Frankrijk. Klopt, mijn vader komt uit Lyon. Hij heeft mijn moeder leren kennen in Maastricht. Ik weet niet precies hoe dat is gegaan, volgens mij was hij hier op vakantie. Ze hebben eerst een paar jaar in Lyon gewoond, waar ik ben geboren. Daarna wilde mijn moeder terug naar Maastricht en zijn we verhuisd. Ik spreek een aardig woordje Frans, kan me goed redden als een Franse student me in de bibliotheek iets vraagt.

Als ik nu 18 was, zou ik… Op mijn 18was ik al aan het werk, in het magazijn van Annadal [voormalig ziekenhuis, dat gevestigd was in de huidige rechtbank]. Ik bracht spullen rond: spuiten, verband, dat soort dingen. Ja, ik sjouw al mijn leven lang met dingen. Een vaste baan ging op het laatste moment niet door. Ik werd toen conciërge in een bejaardentehuis, en kwam daarna bij de sociale werkvoorziening terecht, in de Beatrixhaven. Van daaruit ben ik gedetacheerd bij de UM. Ik zit hier vier jaar en ze willen me niet meer kwijt hier. Maar eh… wat ik op mijn 18had willen doen... Ik zou het niet weten, de lotto winnen misschien. Ik doe weleens mee, maar ik heb nog nooit iets gewonnen.

Het ergste wat me is overkomen. Ik heb ooit tegen mijn vader gezegd: het ergste in mijn leven is dat ik jou heb leren kennen. Hij was altijd weg. Hij kwam ’s avonds thuis, ging in zijn stoel ziten en dat was het. Je had er niets aan. Mijn zus vindt dit ook, mijn broer niet. Die ziet hem nog elke dag, mijn vader is in Maastricht blijven wonen. Toen mijn moeder overleed, alweer zeventien jaar geleden, had hij binnen een jaar iets met de beste vriendin van mijn moeder. Sindsdien heb ik mijn handen van hem af getrokken. Hij heeft mijn twee dochters nooit gezien, wil hij ook niet. Toen m’n kinderen jong waren, vroegen ze weleens naar opa, maar nou niet meer. Ik heb al tegen mijn broer gezegd: als hij op het sterfbed ligt, hoef je mij niet te bellen. 

Laatste boek? Haha, ik lees niet. Nee, ook geen tijdschrift of krant. Ik kijk het Journaal, zo blijf ik op de hoogte.

MVV of Dumoulin? Geen van beide. Ik kijk weleens naar voetbal, maar ik zit niet aan de buis gekluisterd. Ik heb zelf vier jaar gebasketbald. Nee, ik ben geen twee meter, maar dat hoeft ook niet. Gebadmintond heb ik ook nog, maar dat is allemaal lang geleden.

Ik ben idolaat van Rieu. Ik ben geen muziekliefhebber. Wel zet ik ’s ochtends altijd de radio aan. Dat is het eerste wat ik doe. Geeft een lekker sfeertje. [Dan gaat zijn telefoon, met The Pink Panther als ringtone] Ik zet er elk weekend een ander deuntje op. Vind ik leuk.

Als mijn vrouw iets aan me kon veranderen, zou ze… Ze is blij dat ik gestopt ben met roken. Cold turkey. Dat is nu drie jaar geleden. Daarvóór heb ik 35 jaar gerookt. Ik was geen kettingroker, deed twee weken met een pakje. Ik ben zelf ook blij dat ik gestopt ben. Je mag vanaf januari nergens meer rond de UB roken, je moet echt het terrein af.

Collega’s weten niet dat ik… Ik dart maar dat weet iedereen, vinden ze leuk. Ik speel competitie in Café De Gilde in Blauwdorp. Ik heb thuis ook een bord hangen. De kinderen doen mee, ze hebben eigen pijlen. Er zitten meer gaten in de muur dan wat dan ook. Volgende week begint het WK, met Barneveld. Hij loopt op zijn laatste benen. Dat boek over hem zou ik misschien nog weleens lezen. Ik ga niet alles kijken, want we gaan op vakantie naar de Efteling, van kerst tot oud-en-nieuw. Doen we elk jaar, is een traditie geworden. We zijn niet de enigen, op die dagen zijn zo’n 25 duizend mensen in het park. Omdat wij daar logeren mogen we een half uur eerder naar binnen en een half uur langer blijven.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)