Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Hand steelt hart

Hand steelt hart

Film: J’ai Perdu Mon Corps

Het verhaal: In Parijs is een afgehakte hand op zoek naar haar lichaam. Terwijl de hand zich een weg door de Franse hoofdstad baant, zien we in flashbacks het leven van de jongen aan wie de hand ooit toebehoorde. Naoufel groeit op in Marokko maar belandt na een tragische gebeurtenis in Parijs, waar hij een dolend bestaan als pizzakoerier leidt. Een plan voor de toekomst heeft Naoufel niet, maar dat verandert als hij Gabrielle ontmoet en er opeens weer een sprankje hoop aan de horizon gloort.

Hier is iets heel bijzonders aan de hand:

- Dit is mijn 222ste filmrecensie voor dit prachtblad, maar in al die jaren heb ik welgeteld één animatiefilm gerecenseerd. Onbegrijpelijk dat daar nog nooit een Observant-lezer een boze brief over heeft ingestuurd, want we bevinden ons in de Gouden Eeuw van de animatiefilm. Dan heb ik het niet alleen over Disney, Pixar en Studio Ghibli, want ook buiten die grote studio’s worden bijzondere en originele animatiefilms geproduceerd. Zoals J’ai Perdu Mon Corps, de film die eerder dit jaar in Cannes – als eerste animatiefilm ooit – de hoofdprijs van de Semaine de la Critique won, een festival gewijd aan nieuw talent. Een terechte bekroning, die opnieuw bewijst dat animatiefilms (zie ook Waltz With Bashir, Persepolis, Grave With The Fireflies) zich ook op volwassenen kunnen richten.

- Het is ronduit verbluffend dat het regisseur Jérémy Clapin gelukt is om van de afgehakte hand een voldragen personage te maken: met complexe gevoelens, proustiaanse herinneringen en een ijzeren wil om weer herenigd te worden met de rest van zijn lijf. De meeleeffactor is torenhoog en wordt nog verder omhooggestuwd als de zwervende hand het aan de stok krijgt met een agressieve duif, een kwijlende blindengeleidehond en de ratten in de Parijse metro.

- J’ai Perdu Mon Corps begint als een macabere cultfilm vol huiveringwekkende scènes, maar groeit gaandeweg uit tot een melancholisch, romantisch en poëtisch verhaal over eenzaamheid en het verwerken van verlies. De tranen prikten enkele uren na afloop van de film nog in mijn ogen.

- Aan het einde van dit filmjaar kaapt J’ai Perdu Mon Corps ook nog even de prijs voor de mooiste filmscène van het jaar weg: het intercomgesprek tussen klant Gabrielle en de veel te late pizzakoerier Naoufel. Een scène om halsoverkop verliefd op te worden.

Het salomonsoordeel: Als je in de donkere dagen voor de kerst iets of iemand mist, zoek dan troost in de bioscoop en laat je overrompelen door deze sublieme animatiefilm.

Mark Vluggen

 

Zie hier het filmprogramma van LumièrePathé en Euroscoop

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)