Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Ik had geen vaste relatie en miste dat ook niet”

"Ik had geen vaste relatie en miste dat ook niet” "Ik had geen vaste relatie en miste dat ook niet”

Photographer:Fotograaf: archief Marlies van de Wiel

Oud-student European Law School Marlies van de Wiel

Ze dacht aan iets “heel juridisch. Een baan in de harde advocatuur.” Bijvoorbeeld op de Amsterdamse Zuidas. “Dat had iets romantisch: een zweem van work hard, play hard. Keihard werken, maar ook samen op skivakantie. Dat groepsgevoel sprak me aan”, zegt oud-student European Law School Marlies van de Wiel (37), zo’n vijftien jaar later.  Maar paste het bij haar? Was haar huid wel dik genoeg? Of een carrière in de journalistiek, aangewakkerd door haar studentenbaan bij Observant? Dat leek haar ook leuk. Maar hoe pakte je dat als rechtenstudent aan?

Voor de zekerheid besloot ze om al voor haar afstuderen in 2007 - “je kunt je maar één keer per jaar aanmelden”- sowieso een gooi te doen naar een Rijkstraineeship; een tweejarig programma waarin de trainee kennismaakt met het werk op ministeries. Onder het motto: “Niet geschoten is altijd mis. Ik wist dat de procedure lang en streng was en dat maar 6 procent door mocht. Ik had niet zulke hoge verwachtingen en stond er vrij laconiek in.” Ze werd tot haar eigen verrassing aangenomen en liet de harde advocatuur (“toch te veel een softie”) en de journalistiek (“veel reorganisaties en weinig banen, hoorde ik van een vriendin die nog steeds bij het Eindhovens Dagblad werkt”) voor wat het was. Ze grinnikt: “Zo makkelijk ging het. En zo gaat het steeds in mijn loopbaan: toeval regeert.”

Geruisloos

Je kon haar als student om een boodschap sturen. Ze schreef makkelijk, had een heldere geest, begreep heel goed wat een deadline was en paste geruisloos in het team. Ze schrijft nog steeds, zegt ze. “Al zijn het nu bestuursnotities voor de directie van Rijkswaterstaat in Den Haag.” Van de Wiel is daar bestuursadviseur en probeert “belangrijke zaken die in de organisatie spelen in heldere taal aan de bestuurders door te geven. Die houden zich met honderd en een onderwerpen bezig en hebben geen tijd om al die beleidsstukken te lezen.” En ooit volgde ze een cursus creatief schrijven en bleef daarna zes jaar haar verhalen bespreken met het oude cursusclubje. “Het is een hobby, niet iets om te delen met een groot publiek.”

Ze zit op haar plek, daar in Den Haag. “Er is een hoop dynamiek, ik ontmoet veel nieuwe mensen, ben bezig met verschillende onderwerpen, er zit druk achter, dat heb ik nodig. De interesse voor de onderwerpen die spelen binnen Rijkswaterstaat - dijken, waterwegen, snelwegen, beton, waterbeheer - is in de loop der jaren alleen maar gegroeid. Ik ben heel content.”

Saai

Ze had het vroeger zeker saai gevonden, zegt ze, als ze had geweten dat ze voor een ambtenarenbestaan zou kiezen. Én voor huisje, boompje, beestje. “Ik had me als student iets spannenders voorgesteld, dat je iets meer zou uitblinken.” Waarin en hoe, bleef toen abstract. “Ik had zo rond mijn afstuderen geen helder beeld van wat ik wilde. Ik had geen vaste relatie en miste dat ook niet. In theorie wilde ik kinderen, maar dat was heel ver weg. Ik voelde me nog niet zo volwassen op mijn 24ste en keek met verwondering naar mijn studiegenoten die heel serieus nadachten over het werk dat ze wilden, de stad waar ze gingen wonen, hoe ze gingen settelen. Ik vond het heerlijk om alleen een nieuwe frisse start te maken in Den Haag, maar dat was het dan ook wel. Dat traineeship heb ik ervaren als een soort tussenstation, een overgang van de studententijd naar het werkend leven.”

Uitblinken

Maar ze was nog geen twee maanden weg uit Maastricht of ze ontmoette de man met wie ze nu twee zoons (vijf en drie) heeft en op driehoog in een jaren-dertig-appartement woont, in een buurt dicht tegen het Haagse centrum. Ze heeft het mooi voor elkaar, concludeert ze. En dat uitblinken dan? “Ach, dat was toch vooral buitenkant. Het werk gaat goed en ik ben gelukkig niet zo statusgevoelig.” En dat saaie? Ze grinnikt. “Mijn leven lijkt nu wel wat op dat van mijn ouders. Zij werkten ook allebei, kregen ook twee kinderen en hadden het ook druk. Ik heb het nooit een slecht leven gevonden. Alleen is dat niet het eerste waar je als student aan denkt als het om je toekomstdroom gaat.”

(On)vervulde dromen

In 2003 vroegen we Maastrichtse studenten naar hun toekomstdromen. Hoe staat het daarmee anno 2019? Zijn ze uitgekomen? In dit jubileumjaar (Observant wordt 40!) zoeken we hen, rond de veertig inmiddels, opnieuw op. Niels van der Laan was in 2003 als studentjournalist verantwoordelijk voor het leeuwendeel van de portretten, en ook nu neemt hij een flink aantal voor zijn rekening. Behalve bovengenoemde alumni, vragen we ook oud-studentenjournalisten van Observant naar hun (on)vervulde dromen.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)