Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik besef dat ik te lang ben weggerend van mijzelf”

“Ik besef dat ik te lang ben weggerend van mijzelf”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Naam: Stephanie Blom (1989, Oss) * In het dagelijks leven: docent straf- en strafprocesrecht, sinds 2016 * Burgerlijke staat: relatie * Woonplaats: Maastricht

Guilty pleasure: Vlaamse friet met mayonaise op elk uur van de dag. Niet dat ik eraan toegeef, ik houd het hooguit bij één snackbarbezoek per week. Thuis was het elke zaterdag frietdag. Dan hadden mijn zusje en ik de hele dag gesport en schoven we ’s avonds een vette hap naar binnen. Mijn moeder bakte de frietjes zelf, op zo’n vieze campingtafel in de garage. Sinds kort ben ik vegetariër; een frikandel speciaal gaat er niet meer in. 

Ik docent; wie had dat gedacht? Niemand! Hoewel… mijn vader is gymleraar geweest, mijn oma juf en haar vader weer hoofd van een school. Ik had me voorgenomen rechercheur te worden, maar een opleiding bij de politieacademie zag ik niet zitten. De politie had niet zo’n goede reputatie in Oss, waar ik vandaan kom. Daar moesten ze die wouten niet. Als scholier wilde ik vooral rijk worden, dikke auto, ja ik zag mezelf wel als duurbetaalde strafrechtadvocaat. Zo dom, ik kom zoiets nog weleens tegen bij studenten. Dan vraag je waarom ze rechten studeren en antwoorden ze: ‘Omdat ik Suits zo leuk vind.’ Ik was zestien toen ik van het vwo kwam, erg jong. Ik had de zesde klas op de basisschool overgeslagen én drie vwo. Ik was vroegrijp, mentaal en fysiek. Het waren vooral de docenten die vonden dat ik een klas moest overslaan. Ze waren bang dat ik mentaal te sterk zou zijn voor mijn klasgenoten. Dat vond ik zelf niet. Ik had wel een grote bek en ik was niet dom. Ik ging rechten studeren in Nijmegen, zo’n twintig minuten met de trein vanuit Oss; mijn ouders wilden me nog graag even thuis houden. Ik was blij toen ik na een jaar naar Amsterdam mocht. Rechten vond ik niet zo’n inspirerende studie, dus deed ik er geschiedenis bij. ’t Was allemaal vrijblijvend. Als je naar college wilde gaan: prima. Zo niet: ook prima. Er wordt nu zoveel meer van je verwacht dat je amper de tijd hebt om jezelf te ontdekken. Heel ongezond. Ik heb tien jaar over mijn studies gedaan. Ik heb vijf jaar maar wat aangekloot, hoefde alleen mijn scripties af te ronden. Ik heb een tijdje bij een geliefde in Engeland gewoond. Verder had ik allemaal onderbetaalde rotbaantjes, bij een callcenter en de receptie van een headhuntersbureau. Maar je doet er wel mensenkennis op, soft skillsdie al die streberige studenten na vier jaar blokken missen.

Hallo Maastricht. Ik zag de vacature in Maastricht en vlak voor de deadline ‘dwong’ mijn toenmalige vriendin mij een brief te schrijven – ook al wisten we dat ’t het einde zou betekenen van onze relatie. Zij bleef in Amsterdam. Ik ben Brabantse en eigenlijk wel een echte zuiderling, ik houd van laissez-faire, de rust en de kneuterigheid. 

Mijn ouders hebben het zwaar met mij gehad. Ja! Ik was geen onverstandige puber, ook niet brutaal. Ik was wel een gek kind. Ik las Vrij Nederland op m’n negende, luisterde ’s avonds Radio 1, viel op meisjes. Ik had ook al heel jong een morbide obsessie voor moord en doodslag. Ik weet nog dat ik mijn moeder vroeg om boeken mee te nemen uit de bibliotheek over seriemoordenaars. En dat deed ze. Mijn ouders zijn lieve Brabantse mensen, ze bleven rustig, geen paniek omdat ze een ‘vreemde’ dochter hadden die nodig getest moest worden op hoogbegaafdheid of wat dan ook. 

Ik word kriegel van machtsbeluste leiders. Machtswellustelingen vind ik dom, kinderachtig ook. Het gaat altijd ten koste van anderen. Kijk naar dat Trumpiaanse mannelijke leiderschap. Is er óóit een Amerikaanse president geweest die een foto heeft geretweet waarin zijn hoofd is gefotoshopt op het lichaam van Rocky’s Sylvester Stallone? 

Baantjer, Flikken Maastricht, DNA: politieseries zijn heerlijk! Ik houd ervan, maar geen Nederlandse, die vind ik awkward. Ik word altijd ongemakkelijk van het Nederlandse acteerwerk. Het voelt geforceerd. Doe maar liever Criminal Minds en Law & Order. Ik kijk weinig televisie, ik heb het afgezworen, incluis het journaal en andere nieuwsprogramma’s. Nieuwsapps heb ik van mijn telefoon afgegooid. Zie het als een experiment. Misschien is het onverantwoord voor een academicus, maar ik lees liever een boek of opinieblad. In het weekend heb ik nog wel de Volkskrant. Het geeft zielenrust om niet continu bestookt te worden met digitale prikkels. 

Mijn laatste ruzie ging over… Ik ben nogal temperamentvol, ik ga graag het debat aan. Soms kan ik een opinie ventileren die helemaal niet de mijne is, maar puur om een reactie uit te lokken. Het pakt niet altijd goed uit, haha. Mensen vinden me soms te direct. Ik had het laatst met mijn geliefde over de incel-cultus [involuntarily celibate; jonge mannen die vrouwen haten en het feminisme in het bijzonder].Zij, een radicaal-linkse, vindt dat paal en perk moet worden gesteld aan de adoratie van mannen als Trump. De manier waarop hij naar vrouwen kijkt, vindt ze beneden alle peil. Ik vind die gedachte bekrompen: omdat het haar niet bevalt, moet het verboden worden. 

Ik heb alles gedaan wat God verboden heeft. Jazeker. In Amsterdam heb ik enorm genoten. Ik ging er naar alle hippe homo-clubs. Op mijn zesde zei mijn vader al tegen mijn moeder: ‘Let maar op, onze Steef is pot.’ Ik heb nooit getwijfeld aan mijn geaardheid. Ik ben zo geboren, denk ik. Ik was er heel open over, maar over diepe emoties spraken we thuis niet. In Amsterdam werd ik losser, leerde ik mijzelf ontdekken. Dat lossere kwam eigenlijk niet vanzelf, ik slikte een half xtc-pilletje en hup, alle emoties kwamen eruit. Van nature ben ik ’n beetje neerslachtig en dit hielp me om over mijn gevoelsleven te praten. Mijn drugsgebruik was onschuldig. Ik gebruikte  geen psychedelische drugs, want ik was als de dood om in een psychose te raken. Wel was ik bang dat mijn ouders achter mijn hedonistische levensstijl zouden komen. Ik haalde hoge cijfers zodat ze geen argwaan kregen.

Voorbeeld in de wetenschap: Hannah Arendt. Zij is ontzettend goed in het verbinden van ideeën van anderen. Ze grasduint in allerlei gebieden en komt daardoor met nieuwe inzichten. 

Een reallifesoap bij rechten met Stephanie in de hoofdrol: Haha, tuurlijk. Ik las ooit Onder professoren van W.F. Hermans, een satirische roman. Ik dacht dat het een klucht was, zo van ‘dit kan toch niet waar zijn’, maar het bleek een natuurgetrouwe beschrijving van de academische wereld, met alle afgunst, jaloezie, roddels en onbegrip. Soms worden er ook in onze faculteit beslissingen genomen waarvan je denkt: ‘Hoezo?’ Ik zie de academische wereld als een groot toneelstuk waarin iedereen een rol speelt. Als promovendus moet je lijden, wegkwijnen in eenzaamheid en depressie, terwijl ik me afvraag of het echt zo zwaar is. Dat lijden wordt bijna een lakmoesproef. 

Belangrijk keerpunt in mijn leven: Stoppen met drinken. Ik dronk iedere dag wel zo’n drie biertjes. Na het werken de kroeg in om vervolgens rond achten thuis te komen. Het werd normaal. Toen ik dit jaar dertig werd, was ik benieuwd naar een leven zonder kroegbezoek. En ik moet zeggen: het is wennen. Het voelt als een nieuwe staat van zijn, maar ik ben graag alleen met mijn eigen gedachten, ik besef dat ik te lang ben weggerend van mijzelf. 

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)