Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Een chirurg redde mijn opa, dat vond ik zo cool dat ik ook arts wilde worden”

“Een chirurg redde mijn opa, dat vond ik zo cool dat ik ook arts wilde worden”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Arthur Leferink (23, Nijmegen) * In het dagelijks leven: zesdejaars geneeskunde * Woont in: Maastricht * Burgerlijke staat: single

Voorbeeld als arts? Toen ik een jaar of tien was kreeg mijn opa een acuut aneurysma aorta abdominalis (gescheurde aorta in de buik, red,). Dat is vaak dodelijk, maar dankzij de chirurg en natuurlijk geluk heeft hij het gered. Dat vond ik zo cool dat ik ook arts wilde worden. Absoluut geen chirurg; ik neig naar interne geneeskunde of maag, darm, lever-arts. Als mdl-arts doe je vrij veel handelingen zelf. Dat vind ik een leuke combinatie met het beschouwende gedeelte, het analyseren van ziektebeelden. Artsen die ik nu bewonder zijn dokters Sipers (klinische geriatrie) en Spaetgens (internist ouderengeneeskunde). Tijdens mijn coschappen bij hen, zag ik dat ze allebei de tijd nemen voor patiënten en dan zie je dat ze dat prettig vinden en dat je veel meer bereikt. Daar zijn mensen echt mee geholpen. Verder zijn ze ook erg begaan in het begeleiden van coassistenten. Het zou mooi zijn als ik later ook zo’n arts ben.

Ultieme relaxmoment? Voetballen, ik speel in het vijfde elftal van studentenvoetbalvereniging Red Socks. We trainen twee keer per week en hebben in het weekend wedstrijd. Op die momenten ben ik alleen maar bezig met voetballen, ik probeer altijd te gaan.

Ik word boos als… Ik word eigenlijk nooit boos, ik maak me niet snel druk om iets. Ik heb ook nooit ruzie. In de tien jaar dat ik mijn vriendengroep ken, hebben ze me één keer boos gezien. Op vakantie werd mijn beurs gerold. Ik wist wie het had gedaan, maar de metrodeuren sloten net weer en de dader ging er vandoor. Ik was boos op hem, maar ook op mezelf, dat ik het had laten gebeuren.

Favoriete band? The Beatles. Mijn vader is een groot fan en heeft geprobeerd mijn twee broers en mij aan te steken, maar het is alleen bij mij gelukt. Eind mei komt Paul McCartney naar Nijmegen, daar gaan we heen. Wat ik ook heel gaaf vind, is hoe tribute band The Analogues de studioalbums naspeelt. Het klinkt echt precies hetzelfde.

Wanneer heb je je ouders voor het laatst gezien? Mijn moeder heb ik afgelopen woensdag toevallig gezien. Er was gedoe met de trein, ik moest omreizen via Nijmegen en toen besloot ik thuis te eten. De rest was er niet. De laatste keer dat ik iedereen heb gezien is alweer een paar weken geleden. Ik ga minder vaak nu ik in mijn zesde jaar zit. In het weekend heb ik natuurlijk altijd voetbal. Maar als ik ga, is het altijd leuk. We zijn een heel vrolijk gezin. Ik zit regelmatig met tranen in mijn ogen van het lachen aan tafel.

Moeilijkste aan de liefde. Jezelf kwetsbaar opstellen. Ik heb nog nooit een echte relatie gehad. Ik zou het op zich wel willen, maar ik mis het niet heel erg. Wat ik belangrijk vind is dat iemand positief in het leven staat. Sommige mensen ergeren zich snel aan van alles, daar zou ik het niet lang mee uithouden.

Wat wil je nooit meer meemaken? Vorig jaar is mijn oma overleden, vrij onverwachts. Ze had kanker, maar het duurde lang voordat ze erachter kwamen en toen konden ze niets meer doen. Ik maakte in die periode lange dagen voor mijn coschap chirurgie en belde een stuk minder met thuis dan normaal. Daar spraken ze er natuurlijk ’s avonds over aan tafel en zo kreeg iedereen ieder stapje in het ziekteproces mee. Maar aan mij is het een beetje voorbijgegaan. Ik realiseerde me pas laat wat er precies aan de hand was. Dat er nog eens iemand uit je familie ziek wordt en overlijdt, daar kom je niet onderuit, maar ik wil het niet meer als een soort buitenstaander meemaken.

Valkuil? Te laat om hulp vragen. Ik denk heel lang dat ik het zelf kan oplossen. Ik ben er sinds ik in Maastricht woon wel beter in geworden. Ik heb geleerd dat het ook bij zelfstandig zijn hoort, dat je soms om hulp vraagt.

Grootste angst? Op dit moment dat ik niet in een werkveld terecht kom dat ik leuk vind, al weet ik nog niet zeker wat dat is. Ik vind het prima om lang te studeren en straks eerst een paar jaar als basisarts te werken voordat ik me kan specialiseren, als ik dan maar ergens terecht kom waar ik wil zijn. Maar wat als ik er niet tussenkom? Dat het ondanks alles niet lukt?

Ik ben een echte keukenprins. Nee, ik kook wel gewoon, maar ik vind het niet heel leuk. Ik steek mijn tijd liever in andere dingen. Als ik bij mijn ouders ben, kook ik nooit. Mijn broertje wel, die houdt ervan.

Over tien jaar… hoop ik gespecialiseerd te zijn. Ik heb altijd gezegd dat ik niet in de Randstad wil wonen, maar waar dan wel maakt me niet zoveel uit. Limburg, Brabant, Gelderland, Overijssel. Ik hoop dat ik dan een gezin heb. Op den duur een achterbank vol. Tussen mij en mijn broers zit steeds 16 maanden. Dat heb ik altijd heel leuk gevonden, ik denk dat we daarom ook goed met elkaar kunnen opschieten. Dus dat zou ik ook voor mijn eigen kinderen willen.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)