Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik ben de bèta, zij heel erg de alfa. In een pubquiz zouden we het perfecte team zijn”

“Ik ben de bèta, zij heel erg de alfa. In een pubquiz zouden we het perfecte team zijn”

Photographer:Fotograaf: Eigen archief

Alumni over hun dromen - zijn ze uitgekomen of niet?

Oud-student kennistechnologie Frans van Egdom

Nadat ik ben binnengebuzzt in de jaren ’80 flat van Frans van Egdom (34) in het Amsterdamse Kattenburg, struikel ik bijna over een grote kast vol tweedehands boeken en DVD’s; vrij uitleenbaar. Via een bord op de schoonmaakkast in de centrale hal word ik uitgenodigd voor de dagelijkse ‘buurtkoffie’. “Een poging van de gemeente en de woningbouwvereniging om voor meer verbinding te zorgen in de wijk,” vertelt Frans even  later. Geen overbodige ambitie. Binnen korte tijd werden recent vlak voor zijn deur twee jongeren doodgeschoten. 

Geen ideale plek voor een gezin met twee kleine kinderen, zou je denken. Toch is Frans er gelukkig. Samen met zijn vrouw kocht hij enkele jaren geleden de flat voor een prikkie van een woningbouwvereniging in financiële nood. De dealers om de hoek kreeg hij er gratis bij. “Het is midden in het centrum en met mijn elektrische fiets ben ik binnen twintig minuten op mijn werk in Amsterdam Zuidoost. Lekker gezond en goed voor het milieu.” Daar dacht hij zestien jaar geleden precies zo over. Hij wilde geen auto: “Met de trein kan je ook overal komen.” Geen spat veranderd dus? “Euhm, misschien moet je maar niet opschrijven dat ik inmiddels ook een dikke leasebak heb en mijn politieke voorkeur is meegegroeid met mijn salaris.” 

Frans werkt als data-architect voor Davinci, een IT-bedrijf dat zich richt op kredietverstrekkers. Hij ontwikkelt er software waarmee verschillende databronnen kunnen worden gecombineerd om de klant te helpen meer geautomatiseerd kredietbeslissingen te nemen. En hoewel dat allemaal misschien niet super flitsend klinkt, past het als zelfverklaarde nerd (“ik denk dat ik wel aan het stereotype voldoe, maar ik vind het een badge of honour”) heel goed bij Frans. Niet verrassend overigens voor een voormalig student kennistechnologie die zestien jaar geleden droomde van het maken van een eigen game in de sfeer van Lord of de Rings. Een belevingswereld waar hij nu ook nog graag in vertoeft. “Ik speel met vrienden soms uren Dungeons and Dragons, een fantasy role playing game.” Zijn vrouw (“niet getrouwd, maar uit praktische overwegingen geregistreerd partner”) is daar helaas minder van gecharmeerd. “Ik ben nog steeds in onderhandeling om haar zover te krijgen mee te doen.” Het is de kracht van hun relatie: de tegenstelling. “Over belangrijke zaken denken we hetzelfde, maar als persoon verschillen we enorm. Ik ben de bèta, zij heel erg de alfa. In een pubquiz zouden we het perfecte team zijn.” Ze zijn de ouders van Julia (3,5) en Samuel (1). “Het vaderschap is mij op het lijf geschreven. Ik ben duidelijk en consequent, maar kan me ook goed in mijn kinderen verplaatsen en ben geïnteresseerd in wat er in ze omgaat.”

Toch is al dit levensgeluk niet het eerste dat Frans in het gesprek deelt. Ja, de eerste jaren van zijn studententijd waren geweldig. Hij kwam net van de middelbare school, had qua vriendschappen wat in te halen (“ik puberde vooral tegen andere pubers”) en genoot met volle teugen van het dispuutsleven. “Een fantastische tijd, de geborgenheid in een kleine groep met gelijkgestemden was precies wat ik nodig had.” Van studeren kwam echter niet veel en dat begon hem na een paar jaar mentaal op te breken. “Het werd een enorme struggle vol studie ontwijkend gedrag.” Hij zat soms dagen en nachten te gamen en raakte in een crisis. “De naarste tijd uit mijn leven. Ik vond het op een gegeven moment zelfs moeilijk om mijn ouders onder ogen te komen. Ik voelde hun teleurstelling.” 

Plotseling springen hem de tranen in zijn ogen. Het gesprek valt stil. “Mijn vader heeft alzheimer. Niet lang na die diagnose vertelde hij me over zijn grootste angst. Hij was bang dat hij mijn afstuderen niet meer actief zou meemaken. Heel confronterend.” Zover kwam het gelukkig niet, hoewel hij zijn ouders na welgeteld acht jaar studeren niet meenam naar de buluitreiking van zijn bachelor. “Ik had niet zoveel zin in een feestje met studenten die allemaal minimaal vijf jaar jonger waren.”

Frans werd uiteindelijk door Tom, uitgerekend een goede vriend van zijn vader, uit het slop getrokken. “Hij zag mij afglijden en trok zich mijn lot aan. Hij heeft mijn arm op mijn rug gedraaid en me gedwongen verder te studeren. Hij accepteerde mijn gekloot en koekverhalen niet.” Tom werkte ook bij Davinci en zorgde dat Frans er kon stagelopen. Een stage die hem uiteindelijk zijn huidige baan opleverde. “Zonder die mogelijkheid was ik daar nooit aan de bak gekomen met na al die jaren slechts een bachelor op mijn CV.” 

Zijn vader gaat langzaam achteruit. In het verpleeghuis bezoekt hij hem nog iedere maand. “Al moet ik eerlijk zijn, het zijn courtesy visits, we hebben er allebei weinig aan. Mijn vader begrijpt niet meer wat er om hem heen gebeurt.” Weer valt Frans even stil. “Ik vind het heel moeilijk te accepteren dat ik het krijgen van mijn kinderen niet met hem heb kunnen delen.” Dan verplaatst het gesprek zich naar zijn moeder. “Mijn vader is dertien jaar ouder; zij is veel te jong om effectief weduwe te zijn. Dus toen mijn vader niet meer thuis kon wonen zei ik: zorg dat je iemand vindt, het leven is minder leuk alleen.” Die vooruitstrevende en ontroerende stimulans dreef zijn moeder al snel in de armen van een nieuwe vriend. “Hij is helemaal okay met de situatie. Mijn vader is ook niet echt meer een concurrent voor hem”, glimlacht Frans door de emotie heen.

En wat gaat de toekomst hem nog brengen? “Ik zie het wel. Met het ouder worden sluiten sommige wegen zich vanzelf. Voor mijn dertigste miljonair worden gaat bijvoorbeeld al niet meer lukken. Waarschijnlijk ga ik tijdens mijn midlife crisis wel weer dromen.”

Niels van der Laan

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)