Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Een bloedeloze boel

Een bloedeloze boel

Film: Blood Ties

Het verhaal: New York, 1974. Wanneer Chris Pierzynski (Clive Owen) wordt vrijgelaten uit de gevangenis, staat zijn broer Frank (Billy Crudup), een ambitieuze politieagent, hem aan de poort op te wachten. De verhouding tussen beide broers blijkt gespannen en het wordt geen al te hartelijk weerzien. Desondanks probeert Frank zijn broer aan werk en onderdak te helpen. Al spoedig blijkt Chris echter opnieuw zijn heil te zoeken in de criminaliteit en komt Frank voor een dilemma te staan: trouw blijven aan zijn werk of aan zijn broer?

Geslaagd voor de bloedproef, want:

- Ik zit nu al tien minuten naar een knipperende cursor te staren, want het valt echt niet mee om pluspunten van Blood Ties te verzinnen. Ach vooruit, aan een jaren ’70 soundtrack met the Rubettes en Janis Ian kun je je nooit een buil vallen, het New York van de seventies oogt authentiek (veel snorren, bakkebaarden en verroeste auto’s) en het verwassen kleurenpalet past uitstekend. De cast bevat tal van klinkende namen (onder meer James Caan, Marion Cotillard en Mila Kunis), waarbij vooral Clive Owen verrast met zijn rol als verlopen misdadiger met vervaagde tatoeages en een beginnende pens.

Een larmoyante poging om een nieuwe Mean Streets te maken, want:

- Na de matige ontvangst van Blood Ties tijdens het filmfestival in Cannes werd de film met 18 minuten ingekort. “Hiermee zit de film nóg dichter op de huid”, aldus de distributeur. Het probleem is echter dat de film nog altijd alle kanten op schiet. Er zijn genoeg zijlijntjes en nevenpersonages om een heel seizoen van een tv-serie mee te stofferen, maar een goede spanningsboog wordt nooit gevonden. De getroebleerde relatie tussen Chris en Frank zou het kloppende hart van de film moeten vormen, maar is veel te clichématig.

- Blood Ties is schatplichtig aan de grote jaren ’70 klassiekers uit New York - films als Mean Streets (1973), Serpico (1973) en The French Connection (1971) - maar weet nog niet tot aan de enkels van die klassiekers te geraken.

Het salomonsoordeel: Een volgepropte ensemblefilm die twee uur lang op een veel te laag pitje voortsuddert.

 

Mark Vluggen

Check the full film programme here: Lumière and Pathé

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)