Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Naam: Werner Teeling (Meerssen, 1974) * In het dagelijks leven: verantwoordelijk voor de communicatie met studenten bij de faculteit psychologie en neurowetenschap * Woonplaats: Geulle * Burgerlijke staat: alleenstaand

Mijn sportkaart blijft in mijn tas. Ja. Ik moet gaan sporten, denk ik bij de start van ieder studiejaar. Anders vliegen de kilo’s eraan. Maar ik kan me er niet toe zetten. Ik moet een drempel over en die is blijkbaar te hoog. Er ligt zelfs stof op mijn ligfiets, mijn roeifiets en mijn trike bike, een fiets met drie wielen. Toen ik nog in Amsterdam woonde, peddelde ik iedere dag met een glimlach op mijn ligfiets naar Wormerveer waar ik bij een landelijke arbodienst werkte, toch zo’n 25 kilometer. Nu heb ik elke dag een reden om de auto te nemen.

Ik doe mijn werk en bemoei me verder nergens mee. [Grinnikt] Juist wel, tot vervelens toe. Er zijn zeker mensen binnen de UM die mij best irritant vinden. Ik kom van de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, ik studeerde Interaction Design. Die opleiding gaat over digitale interactie, maar mijn interesses zijn breder. Neem de diploma-uitreiking bij psychologie. Die is mede door mijn toedoen - met koffie vooraf, livemuziek en een mooie belichting van de zaal in het Mecc - een heel stuk feestelijker. Ik zie meer zaken die beter kunnen, ingesleten gewoonten die anders kunnen. Ik weet het, dit klinkt pedant, ik maak hier geen vrienden mee.

Leren schoenen? Ik moet er niets van hebben. Inderdaad. Dat hoor ik ook te zeggen als wanna bee veganist. Al ben ik geen rolmodel, een te dikke vegan is schande toch?! De meesten zijn slank en topfit. Ik ben 80 procent vegan. Ik zondig weleens, bijvoorbeeld als we vlaai hebben op de afdeling. Het is immers geen geloof. Drie jaar geleden werd ik vegetariër, onder andere door een afkeer van de bio-industrie, en met name het grote afslachten van redelijk intelligente dieren. Ik vind vlees heerlijk, maar het is een bewuste keuze om daar zo min mogelijk aan toe te geven. Al snel kwam er - ik las er veel over - een radicalisering: de productie van melk is ook raar. 

Wat is er moeilijk aan de liefde? Dat vraag je aan mij! Ik ben alleenstaand, nee geen single, dat vind ik weer zo’n hip en verhullend woord. Ik heb niet veel relaties gehad, maar die keren dat ik er een had, was het erg opslorpend en dat kan voor een of beide partijen verstikkend werken. Ik ben niet op zoek, maar ik zou wel een partner willen. Elk mens wil liefde en genegenheid. Maar daar moet je wel iets voor doen, en dat doe ik niet. Ik zit niet op datingsites. Blijkbaar vind ik het toch niet belangrijk genoeg, of te eng, ja, dat kan ook. Misschien scherm ik mezelf af, wil ik geen relatie aangaan omdat die ook kan mislukken.

Ik zou een leuke vader zijn. Ja. Ik zou met ze spelen, hutten bouwen, kampvuur maken, overnachten in het bos. Ik heb veel te vertellen, ben lief, zou luisteren en niet meteen oordelen. Mijn broer Raphaël en ik hebben een fijne jeugd gehad. Wij mochten veel van onze moeder, we hadden een loopgraaf in de tuin en een tent op de stoep. Zij liet ons vrij zodat we onze creativiteit konden ontwikkelen. Ik zou drie kinderen willen. Twee is leuk, drie is leuker. 

Grootste verdriet? Het overlijden van mijn moeder in 2012. Ze was 77 jaar. Bij haar draaide alles om liefde en mensen. Ze was een heel warm persoon. Ik ben vriendelijk en aardig, maar veel onhandiger in sociale contacten. Zij was altijd heel positief en oprecht. Haar afscheid hebben mijn broer en ik helemaal zelf geregeld, zonder begrafenisondernemer. Van de kaarten, tot de rieten kist, het vervoer in eigen auto, de speeches. Ze lag thuis opgebaard, het was fijn om na een drukke dag even bij haar te zitten. Haar begrafenis was een bijzonder mooie dag. Op zo’n moment besef je ook hoe fijn het is om een broer te hebben met wie je samen beslissingen neemt en met wie je samen verder kunt. 

Ik erger me aan … levende fossielen. Mensen die roepen dat we het altijd al zo gedaan hebben en die geen verandering willen. En ik erger me aan mensen die altijd ‘ik denk’ of ‘ik geloof’ of ‘hoogstwaarschijnlijk’ zeggen als ze een student te woord staan. Het zijn signaalwoorden die vertellen dat je niet zeker weet hoe de regels luiden. Zeg dan gewoon dat je het niet weet en het uit zult zoeken. En als je het wel weet, zeg dat dan.

Mijn vader is mijn beste vriend. Mijn ouders hadden een raar huwelijk. Mijn vader verzorgde zich niet goed, gaf geld uit aan treintjes, mijn moeder hield de boel draaiende. Na de scheiding - hij eiste het grootste deel van de koek op - wilden wij hem niet meer zien. Maar na twintig jaar is er weer contact. Inmiddels woont hij in een verpleeghuis en bezoek ik hem elke week. Ik ben ouder nu en zie dat ook hij gevangen zat in zichzelf. Hij vertoonde vluchtgedrag, kon het volwassen leven niet echt aan, denk ik. We houden allebei van taal. Soms vraag ik hem iets op te schrijven, wat hij ziet, denkt, dat is een mooie manier om te horen wat er in hem omgaat. Ik wil nog iets met hem bereiken, dat hij bij zijn emoties kan, dat ik hem blij kan maken.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)