Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Heerlijk Italiaans

Heerlijk Italiaans

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Eten met Eichholtz

De afgelopen week was ik in Italië om de vrouw van een oude vriend te begraven. Het was droevig, maar zoals dat gaat met begrafenissen, ook een reünie. En dat gevoel werd nog versterkt door de maaltijden die we met de familie en vrienden hadden op de avond vóór de begrafenis en de middag erna. De gesprekken gingen over het leven, maar ook over het eten en de wijn. Bijvoorbeeld over de tamme kastanjes en wild zwijn in een saus van Nebbiolo en chocola. En over de Barolo die we erbij dronken. Ottimo!

Bij thuiskomst realiseerde ik me dat ik in deze serie nog geen aandacht heb besteed aan de Italiaanse keuken, behalve aan pizza. Dat kan natuurlijk niet, want regelmatig Italiaans eten verbetert de kwaliteit van het leven, dat is alom bekend. Bovendien zijn er in Maastricht prima Italiaanse restaurants, dus er valt veel te genieten.

Na intensief overleg over de voor- en nadelen van de verschillende Italiaanse restaurants met Matteo Bonnetti, mijn jonge collega in het Finance Departement, maak ik een reservering bij Vino & Friends op de Plankstraat. De eigenaren zijn weliswaar niet Italiaans, maar ze hebben naar verluid hun opleiding in Italië gehad en volgens Matteo biedt hun restaurant de beste Italiaanse value for money van de stad. 

Onze tafelgenoot is Giorgio Castro, die nu al voor de tweede keer studeert in Maastricht. Hij komt uit Sicilië en dat is mooi, want Matteo is Piemontees en zo hebben we goed gespreide Italiaanse expertise aan tafel. We besluiten een compleet Italiaans diner te nemen, dus we kiezen alle drie een antipasto, een primo en een secondo. En allemaal wat anders. 

Tijdens het wachten op de eerste gang praten we over de toekomstperspectieven voor hoogopgeleide jonge Italianen. Die zijn slecht. Er is dan ook een ware braindrain aan de gang en veel Italiaanse jongeren gaan niet alleen studeren in het buitenland, maar besluiten er daarna ook te blijven. Dat was Giorgio oorspronkelijk ook van plan, maar de laatste tijd vraagt hij zich af hoe hij zijn kennis en internationale ervaring kan inzetten om Italië te veranderen. Liefst zou hij ondernemer worden op Sicilië. En liefst in iets duurzaams.

De discussie houdt direct op wanneer de antipasti arriveren. We hebben arrosticini – gegrild schapenvlees op spiesjes met geroosterde groente, en verder carpaccio en scampi’s met knoflook en rode peper uit de oven. De carpaccio is prima maar niet heel bijzonder en de scampi’s zijn gewoon goed. De arrosticini zijn geweldig. Schapenvlees heeft in Nederland een slechte reputatie en je kan het daarom bijna nergens krijgen, maar als het goed bereid is, dan is het heerlijk mals met een specifieke, maar heel prettige smaak. En dat geldt voor deze arrosticini zeker. De kok heeft dunne lapjes vlees gekruid en op elkaar gelegd, afgewisseld met plakjes puur vet, om de boel bij het grillen mals te houden. Door dat hele pakket zijn vervolgens stokjes gestoken en daarna is het vlees in een raster gesneden, zodat elk spiesje bestaat uit mooie vierkante laagjes vlees en vet. De groenten passen er uitstekend bij: gegrilde bietjes en pastinaak, lekker kleverig en met een goede bite.

Op de primi is het restaurant met recht trots, aangezien alle pasta zelf vers wordt bereid. Het menu heeft drie typen ravioli, één tagliatelle, en één gnocchi. We kiezen weer drie verschillende gerechten. De ravioli met scampi en kreeftensaus is oké, maar niet heel interessant. Op het eerste gezicht zou je hetzelfde denken van de ravioli met spinazie en ricotta, maar die is heerlijk, vooral door de salieboter die er ruimschoots overheen zit. Een klassieke bereiding, maar heel goed gedaan. 

Het hoogtepunt is de tagliatelle met wild zwijn ragù. Wild zwijn is in Nederland bijna een plaag en mag dan ook het hele jaar worden bejaagd. De Nederlandse consument is er niet dol op, maar Vino & Friends laat zien dat deze desinteresse onterecht is, want dit is het hoogtepunt van de avond. De ragù heeft een subtiele wildsmaak en het vlees heeft precies de juiste bite: het is in stukjes gehakt, maar niet tot gehakt-pulp gedraaid. De verse tagliatelle is dik en daardoor dominant in de mond, maar dat past perfect bij de structuur van de saus. 

Ook de hoofdgerechten zijn eersteklas klassiekers, zoals een uitstekende aubergine met mozzarella en tomatensaus uit de oven en gegrild iberico varkensvlees met fantastische krokant gefrituurde polenta. Maar ja, de tagliatelle was zo goed, dat de hoofdgerechten er bijna niet overheen komen.

We hebben uitstekend gegeten in een sfeervol restaurant waar de andere gasten het duidelijk ook goed naar de zin hebben. En ook de bediening is heel prettig: onze serveerster vroeg steeds heel attent hoe lang we pauze wilden voor de volgende gang, was duidelijk trots op het restaurant en troonde ons na het eten nog mee voor een kleine tour in de wijnkelder. 

Piet Eichholtz

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)