Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ineens is het zover, ineens heb je een eigen gezin”

“Ineens is het zover, ineens heb je een eigen gezin” “Ineens is het zover, ineens heb je een eigen gezin”

Photographer:Fotograaf: Eigen archief

Alumni over hun dromen: zijn ze uitgekomen?

Van Hollandaisesaus tot het Indiase linzengerecht daal: veel recepten passeerden de revue in de Engelstalige kookrubriek Eat, drink en be merry, die UCM-student Tim Aretz elke week vulde in Observant. Het scheelde niet veel of hij was in zijn thirties een eigen restaurant begonnen. In Canada nog wel, maar het liep allemaal anders.

Aretz was niet zo’n student die een messcherp carrièrepad uitstippelde, alsjeblieft niet, maar hij zag zichzelf wel aan een universiteit werken. Als onderzoeker, docent, of beide. De eerste aanzet was er: na zijn afstuderen aan het University College werd hij er tutor. Maar dat bleek een schijnbeweging.

Niet de eerste overigens, want Aretz had in Duitsland al informatica gestudeerd en in Maastricht European Studies. Na het UCM loopt hij inmiddels tegen de dertig, maar hij voelt zich nog niet klaar voor de arbeidsmarkt en vertrekt naar Leuven voor een master filosofie. Daar kan hij zijn draai helemaal niet vinden: veel te schools, traditioneel en hiërarchisch. 

Wat nu? Na tien jaar studie voelt hij zich opgebrand en gefrustreerd. Het dieptepunt is bereikt. Tijd voor een break: hij vertrekt in zijn eentje naar Canada en vraagt een visum aan waarmee hij er een jaar lang kan werken en reizen. “Ik wilde mijn hoofd leegmaken, opnieuw beginnen. Ik hield van koken en wilde ervaren hoe het is om als kok te werken.”

Aan de westkust, in Vancouver, vindt hij een veganistisch eetcafé waar hij zijn kunsten mag vertonen. Er wordt alleen rauwkost geserveerd. Aretz leeft helemaal op. Hij wordt verliefd op een Canadese, gaat samenwonen en vraagt een verblijfsvisum aan. Het neemt twee jaar in beslag, maar het lukt.

Naast zijn werk zet hij een cateringservice op poten: hij verzorgt maaltijden voor feesten en partijen, maar ontvangt ook gasten thuis. “We schoven alles aan de kant in de woonkamer en serveerden in twee shifts een vier-gangen-diner voor in totaal twintig mensen.”

Het loopt gesmeerd. Aretz wordt zelfs kok in een high class restaurant, waar veganistische haute cuisine op tafel verschijnt. “We werkten nauw samen met lokale boeren en beschikten over veel organische seizoensgroenten maar ook eetbare bloemen. Tegelijk experimenteerden we veel met fermentatie en veganistische kaas.”

Koudwatervrees

Na een tijd dient zich de voor de hand liggende vraag aan: opent hij nu zelf een restaurant of niet? Onder zijn kookrubriek in Observant stond het al elke week: Were he not a student, he would open a vegetarian slow food restaurant.

Toch doet hij het niet. “Ik kwam tot de conclusie dat koken niet iets is waarmee ik de rest van mijn leven wilde vullen. Het is bovendien keihard werken en erg stressvol, maar ook riskant. Ik kende aardig wat mensen met een eigen restaurant, die voortdurend worstelden om het hoofd boven water te houden. De kans dat je het niet redt, is groot.”

In 2014 gaat hij op reis naar Europa en loopt een oud-student van het UCM tegen het lijf. Die maakt hem attent op een open dag voor masteropleidingen in Maastricht. Aretz gaat erheen en raakt geïnteresseerd in een master van de School of Governance: Public Policy and Human Development.

Terug in Vancouver overlegt hij met zijn vriendin, en die ziet de nieuwe standplaats Maastricht wel zitten. Aretz schrijft zich in, wordt toegelaten en reist in augustus alvast vooruit. Zijn vriendin zou volgen in december, maar op het allerlaatste moment wordt ze bevangen door koudwatervrees. Aretz is verbijsterd, maar ze blijft bij haar beslissing en haakt af. Einde relatie. 

Intussen heeft hij zijn handen vol aan de master, hij doet er een jaar langer over, maar mag in 2017 zijn bul ophalen. Hij denkt weleens terug aan zijn UCM-tijd, aan de andere studenten die na hun bachelor doorstroomden naar een master en aan het solliciteren sloegen. “Dat zou voor mijn carrière ongetwijfeld beter zijn geweest, maar ik had Canada voor geen goud willen missen. Bovendien móest ik in een restaurant gaan werken, al was het maar om deze gedachte uit mijn hoofd te krijgen, om erachter te komen dat het niet mijn roeping was.”

Verlangen

Als Aretz 37 is, doet hij zijn eerste sollicitatie de deur uit. Al snel heeft hij beet en vindt een baan bij GIZ, de Duitse organisatie voor ontwikkelingshulp. Er werken 20 duizend mensen, van wie er tweeduizend in Duitsland werken en de rest verspreid over 120 landen. “Ik werk voor het uitwisselingsprogramma, dat werknemers uit het internationale bedrijfsleven kennis met elkaar laat maken en met de Duitse economie. Ik evalueer en monitor dat programma.”

Wat Aretz – nu woonachtig in Bonn - zeer aansprak bij GIZ is dat medewerkers eens in de zeven jaar verondersteld worden van baan te veranderen. Want dan zal hij voor het buitenland kiezen. Zijn nieuwe vriendin, die in Aken woont, staat daarvoor open. Niet dat hij zich daar voorgoed wil vestigen overigens, want in Canada heeft hij gemerkt dat zijn familie hem dierbaar is. Zijn ouders, zijn neefjes, hij wil ze niet uit het oog verliezen.

Hoe het op dit moment met hem gaat? Hij is gelukkig, zegt hij, gelukkiger dan ooit zelfs. Hij koesterde altijd al een verlangen om vóór zijn 40e– dat wordt hij in augustus - vader te worden, en dat gaat nu ook echt nog gebeuren. “In april is mijn vriendin, die zelf al een tienerdochter heeft, uitgerekend. We gaan in februari trouwen. Ineens is het zover, ineens heb je een eigen gezin."

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)