Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Stond ik daar zwaaiend en luidkeels te schreeuwen: Paul, I love you!”

"Stond ik daar zwaaiend en luidkeels te schreeuwen: Paul, I love you!”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Christina Peristeridou (1984, Thessaloniki, Griekenland)/ universitair docent Europees straf- en strafprocesrecht/ Getrouwd met Michael, dochters Nefeli (4) en Clea (8 maanden)/ woont in Maastricht

Mijn achternaam levert allerlei varianten op. Ik stel me daarom vaak voor als Christina. Punt. Mijn achternaam roept alleen maar vragen op. In het Grieks betekent het ‘duif’. Eigenlijk weet ik maar heel weinig van mijn stamboom. In Griekenland zijn de grenzen keer op keer veranderd en is er zoveel migratie, dat de meesten geen idee hebben waar opa of oma vandaan kwam. Een van mijn opa’s was vroeger vrachtwagenchauffeur – en in zijn vrije tijd kleermaker. De ander reed in een bus. De lagere arbeidersklasse. Aan mijn vaders kant zit een sterke muziektraditie. Ik heb jarenlang piano gespeeld, op redelijk hoog niveau. Mijn broer, mijn vader en ik vormden thuis een bandje; dan speelden we van alles van The Beatles. Mijn moeder? Die vond het prima om te luisteren.

Vroeger wilde ik danseres worden. Nee hoor. Ik heb wel ritmische gymnastiek gedaan, met van die hoelahoepels, ballen en linten, maar, hoe zal ik het zeggen, mijn lichaamstype was er op een gegeven moment niet meer geschikt voor. Mijn vader dompelde ons onder in de wereld van de kunsten, zoals muziek, film en theater. Hij was dokter en ik weet nog dat hij een briefje schreef aan het schoolhoofd dat ik héél erg ziek was en niet kon komen. Vervolgens nam hij me mee naar een jazzconcert. Terugkijkend ben ik hem enorm dankbaar, het is een verrijking. Maar je vroeg wat ik wilde worden. Visser, toen ik drie of vier was, omdat ik een documentaire over de Noordzee had gezien. Daarna: astronaut of astrofysicus. De enige die me serieus nam was mijn godfather die zelf astrofysicus was. Ik houd enorm van astronomie, sterren, het zonnestelsel, ik heb thuis ook een telescoop. Het had best wat kunnen worden. Vervolgens wilde ik chirurg worden. Rond mijn zestiende kwam muzikant nog even voorbij. En toen brak de dag aan dat mijn moeder in de keuken een komkommer sneed, ik de trap afliep en tegen haar zei dat ik rechten wilde studeren. Ze bevroor – ze is zelf rechter – en antwoordde: ‘Oké’. Ik wilde geen rechter worden, maar academicus, professor. Ik wilde les gaan geven en onderzoek doen.

Regels zijn er om gebroken te worden. Waar! Anders had ik geen baan, haha. Ik zal zelf niet zo snel de regels breken. Ik ben veel te bang dat ik in conflict kom met de overheid. Bij een belastingaanslag denk ik al: ‘O god, nu betalen!’. Als kind was ik braaf, een beetje saai, maar mijn moeder was rechter hè? Ik houd van het strafrecht omdat het iets zegt over de cultuur en de politiek in een land. Leg de verschillende wetboeken van strafrecht naast elkaar en je weet veel over hoe een maatschappij functioneert, hoe mensen worden behandeld, wat de moraal is.

Krijg nooit ruzie met een Griek. Eens [grinnikt]. We hebben niet geleerd om te gaan met kritiek; we gaan ervan uit dat het een persoonlijke aanval is. Grieken willen altijd hun ‘vuisten’ gebruiken; ze hebben door de eeuwen heen rumoerige tijden en oorlogen gekend, er waren dictators aan de macht. Ze hebben daardoor weinig vertrouwen in autoriteiten. Ik merk het zelf aan Griekse studenten – lang niet iedereen hoor, maar het is wel typisch. Je moet voorzichtig communiceren. Maar als je hen ziet en begrijpt, gaat het beter.

Favoriete zanger: Freddy Mercury. Hij heeft zo’n prachtige stem. Als mijn vader dit kon lezen, had ik John Lennon gezegd. Hij is groot fan van de Beatles. Toen ik zwanger was van Nefeli ben ik met mijn broer in Duitsland naar een concert geweest van Paul McCartney. Ik heb me daar als een gestoord geval gedragen. Stond ik daar zwaaiend en luidkeels te schreeuwen: ‘Paul, I love you!’  

Het geheim van een goede relatie. Goed luisteren naar de ander, zonder te oordelen, zonder dat je de ander jouw standpunten opdringt. Ik heb het moeten leren (en ben nog bezig), maar het heeft me veel goeds gebracht. Ik heb het toegelaten dat Michael mij heeft veranderd, in positieve zin, en dat is ook iets dat je moet durven. We zitten gelukkig op dezelfde golflengte, ik hoef hem niet vaak te overtuigen: we zijn beiden voorstander van biologisch eten, hebben dezelfde politieke voorkeuren, dezelfde ideeën over de opvoeding van de kinderen. Michael heeft me geleerd mijn kwetsbaarheid te omarmen. Hij zorgt ervoor dat ik me goed voel over mijzelf. Hij is mijn eigen psycholoog.

Vakantieplannen Zolang ik me kan herinneren gaan we zomers naar het strandhuis van mijn ouders in Chalkidiki, in het noorden van Griekenland. Het is een prachtige plek, ik kom er tot rust. Maar deze keer wil ik iets anders. Naar Texel bijvoorbeeld, ik houd van de brede stranden aan de Noordzee, heel anders dan de kleine Griekse baaien en het blauwe water. Ik heb nooit gereisd, daar heb ik wel spijt van. En dan bedoel ik backpacken: maandenlang in je eentje de wereld ontdekken. Op mijn 22e verhuisde ik naar Tilburg voor een master in Europees en internationaal publiek recht, dat was natuurlijk ook een avontuur. Ik las als kind graag verhalen over kinderen die iets spannends gingen doen, die naar een kostschool moesten, of gingen verhuizen, ja dat riep iets romantisch in me op, en nu ging ik zelf weg, naar een buitenlandse universiteit! Onlangs verhuisden mijn man, de kinderen en ik van Düsseldorf – mijn man is Duitser – naar Maastricht. Toen bracht ik het ook met zo’n romantisch tintje aan mijn oudste dochter: ‘Weet je? In het begin is het misschien moeilijk, maar daarna komt het helemaal goed!’

Ik ben een geboren leider. Geen geboren leider, maar ik zou het wel kunnen. Tegelijkertijd: ik moet nog wat stappen zetten. Ik moet beter luisteren en moeilijke gesprekken durven aangaan. Voor FEM, het netwerk binnen de universiteit dat we hebben opgezet om diversiteit te stimuleren en vrouwelijk leiderschap – female empowerment – te promoten, ben ik een tijdje voorzitter geweest. Dat wilde ik graag, of althans, we vonden dat een van de initiatiefnemers die rol op zich moest nemen. Dat werd ik, maar je moet niet denken dat ik echt leiding gaf. We functioneren met z’n allen als een geolied team. Wie weet, misschien dat ik in de toekomst leiding ga geven, ik zou wel meer verantwoordelijkheden willen, een leerstoel misschien. Maar op dit moment van mijn leven is het oké zoals het is, ik vind het leuk met de kinderen, ik werk vier dagen en krijg veel vrijheid van de vakgroep.

Mijn eigen land heeft me nodig. Ik wil hier blijven, ik voel me op mijn plek, mijn kinderen gaan naar een Nederlandse school. John le Carré schreef ooit: “The decision to learn a foreign language is to me an act of friendship.” Volgens mij geldt hetzelfde voor het besluit om in het buitenland te gaan wonen. Ik hoop dat vrienden een gevoel van ‘familie’ kunnen creëren.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)