Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

De romantiek van promoveren

De romantiek van promoveren

Photographer:Fotograaf: archief Klaartje Peters

Medewerkerscolumn

Ik krijg met grote regelmaat mensen op bezoek die erover denken om op latere leeftijd te gaan promoveren. Kan ik hen van advies dienen, vragen ze dan. U kent ze wel, die vrienden, kennissen of familieleden die erover dromen om eindelijk eens een onderwerp ‘diepgaand’ te gaan bestuderen. Vaak zijn ze op een leeftijd dat ze blijkbaar zijn vergeten hoe het voelde toen ze aan het eind van hun studietijd ‘diepgaand’ aan hun doctoraalscriptie moesten werken. En hoe opgelucht ze waren toen ze daarmee klaar waren.

Laat ik vooropstellen dat ik een mateloze bewondering heb voor mensen die erin slagen naast hun werk een proefschrift te schrijven. Ik begon eraan als onnozele 23-jarige, en tegen de tijd dat ik me realiseerde dat er ook banen bestonden waarin je daadwerkelijk geld kon verdienen, was ik gelukkig alweer bijna klaar. Ik weet 100 procent zeker dat ik nooit een proefschrift had kunnen afronden als ik eerst was begonnen aan een normale baan, met normale werktijden, een normale baas en normale collega’s. Sorry guys.

Het eerste dat ik altijd doe in zo’n gesprek is proberen mensen te ontmoedigen. Diepgang kan toch ook bereikt worden door een goed boek te lezen, of door een heleboel goede boeken te lezen? Je kunt ook diepgaande stukken of zelfs een boek schrijven zonder dat het in proefschrift-format hoeft te passen. Meestal heeft mijn strategie geen enkel effect. De aantrekkingskracht van het idee om hele dagen als een studeerkamergeleerde de tijd te kunnen nemen voor iets, is te groot voor de drukbezette midlifer.

Het is een soort academische romantiek die hen drijft, en niet eens dat ze per se die doctorstitel willen hebben. Dát zou tenminste een argument zijn dat ik kan begrijpen. Ik realiseer me dat ik het schrijven van mijn proefschrift altijd als werk heb beschouwd, enkel bedoeld om toegang te krijgen tot de wetenschappelijke wereld. Die toegang heb ik met de behaalde doctorstitel gekregen. Natuurlijk heb ik tijdens mijn promotieperiode geleerd dat ik houd van onderzoek doen. Maar het schrijven van dat proefschrift zou ik nooit meer over willen doen. Godzijdank hoeft dat ook niet. Zij liever dan ik.

Klaartje Peters, bijzonder hoogleraar lokaal en regionaal bestuur bij Fasos

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)