Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Best spannend, voor de camera’s van de NOS over de hack praten”

“Best spannend, voor de camera’s van de NOS over de hack praten” “Best spannend, voor de camera’s van de NOS over de hack praten”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Naam: Jules Silvertand (1974, Heerlen) * In het dagelijks leven: systeembeheerder en beveiligingsexpert bij ICTS * Burgerlijke staat: samenwonend, met Karin * Woont in: Oirsbeek

Ooit in een phishingmail getrapt? Nee, nooit. Ik heb wel laatst drie keer moeten kijken of het er een was. Een valse mail van de Rabobank, zeer overtuigend, met goed lopende Nederlandse zinnen.

Typisch Jules. Onpeilbaar, bedachtzaam, onderzoekend. Ik zie het aan de gezichten van mensen. Wat denkt-ie, vragen ze zich af. Ik ben iemand die eerst observeert, goed luistert en dan pas zijn mening geeft. En die zien mensen niet altijd aankomen. Ik kan nogal duidelijk zijn, en daar schrikken sommigen van. Misschien ligt dat ook aan mijn empathisch vermogen, ik kan emoties van mensen niet al te goed inschatten. Verder ben ik nogal onverstoorbaar. Tijdens de hack in december [Silvertand was een van de hoofdrolspelers op technisch vlak] was het behoorlijk druk hier, maar ik kan het hoofd goed koel houden.  

Op de middelbare school bouwde ik mijn eerste computer. Eerder nog, op de lagere school. Ik bouwde geen computer maar was als 11-jarige al aan het programmeren, met hulp van een boekje uit de bieb. Er was nog geen internet.

De charme van enen en nullen. Het zit niet in de enen en nullen, ik kan gepassioneerd raken van een enorme berg data, waarin specifieke informatie verscholen ligt. Het is dan de kunst om de gegevens waarnaar je op zoek bent, eruit te krijgen.

Ik sta graag in de schijnwerpers. Absoluut niet, maar ik heb er ook geen moeite mee. Niet als ik weet waar ik het over heb. Toch was het best spannend om voor de camera’s van de NOS over de hack te praten. Ze waren met z’n drieën: een ict-deskundige, een cameraman en een verslaggever, een dame met een aparte naam, ik geloof Kysia Hekster. Het was een gesprek van vijf minuten, daarvan is één zin overgebleven. Een collega van de servicebalie is er helemaal uitgeknipt.

Het leven kan raar lopen. Ja, dat kun je wel zeggen. Na de middelbare school ging ik rechten studeren in Maastricht, maar na zeven weken werd ik ziek. Ik had last van een oorontsteking die maar niet over ging. Na twee maanden kwam daar ook nog hoofdpijn bij. Ik liep de KNO-afdeling in Heerlen plat, maar de artsen wisten niet precies wat er aan de hand was. Ondertussen werd de pijn steeds erger, bij elke beweging die ik maakte, onbeschrijflijk. Het bleek een hersenabces. Kort daarna ben ik geopereerd en heb ik vier dagen op de IC gelegen. Ik werd daar ontzettend suf wakker en kwam totaal niet uit mijn woorden. Ik bleek zogeheten woordvindingsproblemen te hebben. Je herkent mensen en dingen, maar je weet niet meer hoe ze heten. Je moet alles weer voor het eerst een keer benoemen. Gelukkig kwamen de woorden vrij snel terug. Ik ben een jaar uit de running geweest en verruilde rechten voor cultuur- en wetenschapsstudies. Talen en geschiedenis vond ik op de middelbare school, op Rolduc in Kerkrade, de leukste vakken, vandaar. Computerstudies had je toen nog niet, het was een andere tijd.

De Oostelijke Mijnstreek, tja… Ik ben opgegroeid in Nieuwenhagen, dat tegenwoordig bij Landgraaf hoort. Als kind heb ik me er altijd thuis gevoeld. Ook vanwege de mooie natuur, de bossen waar ik speelde, waar ik de hond uit liet. Mijn moeder woont er nog steeds, ik kom er elke week, maar ik zou er niet meer willen wonen. Ik weet niet precies wat, maar ik mis er iets. In de buurt van mijn moeder ligt bijvoorbeeld een winkelcentrum waar je triestig van wordt, van die lange, holle gangen… Een stenen jungle, totaal niet gezellig. We wonen nu aan de rand van Oirsbeek, bijzonder prettig, op een steenworp van de natuur.

Niemand bij ICTS weet dat ik… Een gepassioneerd kleiduivenschieter ben. Ik heb niets met jagen, zou geen dier dood kunnen schieten, maar ik vind het leuk vanwege de onderlinge competitie. In een groepje van zes proberen we elkaar de loef af te steken, de oudste is 80. We doen het in de buurt van Weert, het grootste kleiduiventerrein van Nederland. Er zijn meerdere disciplines: skeet, waar iedereen meteen aan moet denken, waarbij kleiduiven door de lucht vliegen. Maar je hebt ook het jachtparcours, waarbij dieren worden nagebootst. Dan scheert bijvoorbeeld zo’n schijf over de grond, wat een rennend konijn moet voorstellen. Ik ben zelf redelijk goed in trapschieten, bij dat onderdeel weet je niet in welke richting de schijf wordt weggeschoten.

Als mijn vrouw iets aan me kon veranderen. Mijn eigenwijsheid. Ik ben een enorm eigenwijs figuur. Ik doe de dingen op een manier waarop ik denk dat het efficiëntste is. Van de was opvouwen tot de auto schoonmaken. Maar ik vind haar ook eigenwijs, zij doet alles op haar manier.

Verslingerd aan… Onze honden, twee ridgebacks. Ik ben dol op die beesten. We hebben bewust geen kinderen, voelen niet de behoefte, maar we houden allebei zeer van dieren. Het liefst zou ik ook geiten, alpaca’s en schapen willen hebben, maar ik vraag me tegelijk af wat je die dieren kunt bieden, aan ruimte, aandacht, noem maar op. Het lijkt me ook fantastisch om een eigen koe te hebben, die jou herkent en naar je toe komt. Het kan echt, denk ik, een emotionele band opbouwen met een koe.

 

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)