Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik heb maar vier uur geslapen, dat kan de kwaliteit van mijn antwoorden beïnvloeden”

“Ik heb maar vier uur geslapen, dat kan de kwaliteit van mijn antwoorden beïnvloeden” “Ik heb maar vier uur geslapen, dat kan de kwaliteit van mijn antwoorden beïnvloeden”

Photographer:Fotograaf: Eigen archief

Alumni over hun dromen. Zijn ze uitgekomen?

We lopen door De Uithof in Utrecht. De striemende wind die langs de troosteloze jaren ’60 gebouwen blaast doet ons dieper in de jas wegzakken. Een van de betonnen kolossen is verpakt in groen steigerdoek. Niet omdat het verbouwd wordt, maar om te voorkomen dat je ter plekke dood neervalt door vallende stenen. Al met al een weinig verheffende omgeving voor de vele wetenschappers die er werken. Een ervan is oud-student cultuur- en wetenschapsstudies Koen Beumer (35). “Het wonderlijke is dat niemand erover klaagt. Een beangstigende gedachte dat ik dit over een paar jaar ook normaal ga vinden.”

We strijken neer in Jazzman, een voor de omgeving relatief hippe koffietent om de hoek van Koens werk. Hij verontschuldigt zich direct. “Ik heb maar vier uur geslapen. Dat kan de kwaliteit van mijn antwoorden beïnvloeden.” Zijn eenjarige dochter heeft hem wakker gehouden. “We verdelen thuis de nachten. Eén op, één af. Soms heb je geluk, meestal pech.” Maar hij klaagt niet. “Als ze ’s ochtends weer naar je lacht smelt je hart, ze is fantastisch.”

Zijn slaapgebrek blijkt geen invloed te hebben op zijn enthousiasme als hij beeldend en met handgebaren over zijn werk begint te praten. Koen is universitair docent en gespecialiseerd in de maatschappelijke implicaties van nieuwe technologieën, met name de ongelijkheidseffecten daarvan. “Ontwikkelingen zijn doorgaans gericht op de westerse maatschappij en sluiten daardoor vaak minder aan bij de behoefte van minder welvarende landen. Dat zorgt voor een steeds groter wordende kloof.” Onderzoek waarbij hij gelukkig ook stuit op uitvindingen die er juist op zijn gericht dat gat weer te dichten. “Een telefoon bijvoorbeeld waar veel verschillende simkaarten tegelijk in kunnen. Superhandig in Afrika waar dat ding vaak met een hele familie wordt gedeeld.” Zijn studenten probeert hij dan ook bij te brengen dat technologische ontwikkelingen een breed scala aan (gewenste en ongewenste) maatschappelijke gevolgen hebben. “Ik hoop dat ze daar kritisch over blijven nadenken.”

Lonesome George

Kritisch en bevlogen is hij zelf de afgelopen jaren ook geweest. Zo schreef hij jarenlang columns in de Volkskranten De Groene Amsterdammer over allerhande wetenschappelijke rariteiten. Over de in India uitgevonden waterprinter bijvoorbeeld waarmee papier kan worden hergebruikt omdat de waterinkt na een paar dagen weer verdwijnt. “Ook handig voor corrupte regimes, geen papertrail.” Maar het naar eigen zeggen leukste artikel schreef hij over de meer dan honderd jaar oude schildpad Lonesome George op de door Darwin zo veel beschreven Galapagoseilanden. “Hij was nog de enige in zijn soort en dus probeerden wetenschappers hem te laten paren. George vertikte dat en sinds zijn overlijden proberen ze zijn uitgestorven ras terug te kruisen. Dat is een klus van de lange adem want daar gaan minstens vijf generaties overheen.”

Avonturier

Zijn enorme interesse in wetenschap en maatschappelijke ontwikkelingen verrast niet in het licht van zijn interview van zestien jaar geleden. De toen 19-jarige student vond zichzelf een avonturier en nam het leven zoals het kwam. Hij had nog geen idee wat hij later wilde worden. Hij koos voor de studie cultuur- en wetenschapsstudies omdat het zo’n brede opleiding was die goed paste bij zijn verlangen naar kennis op zoveel mogelijk vlakken. Hij wilde geen huis kopen (“dan huur ik liever, ben ik flexibel”) maar wel sparen voor een grote reis na zijn studie: “Platzak door India trekken zie ik niet zitten.” 

Koen schiet in de lach als hij het terugleest. “Toeval bestaat niet. Dat is namelijk precies wat ik jaren later toch heb gedaan. Zonder een cent te makken reisde ik gedurende een stage aan de universiteit in Bhubaneswar naar de uithoeken van het land om onderzoek te doen naar innovatieve manieren om rijst te verbouwen.” En hoewel zijn reislust niet is verdwenen, heeft hij inmiddels wel een huis gekocht. “Op een gegeven moment is het fijn om ergens te kunnen thuiskomen.” Zijn dochter heeft zijn leven veranderd. “Het vaderschap vergt meer planning. En hoewel ik nog steeds alles probeer te doen wat ik wil, wordt het meestal alles, min één. Van het rijtje werken, sporten, naar de kroeg met vrienden en de wereld zien, schiet er altijd wel iets bij in.”

Liefde

Maar hoe is die dochter er eigenlijk gekomen? “Mijn vrouw heb ik in Maastricht ontmoet. We waren daar beiden bezig met ons proefschrift en raakten bevriend. Liefde op het eerste gezicht was het niet, want we verloren elkaar uit het oog en pas toen we elkaar na een paar jaar op een feestje tegenkwamen, was het raak.” Vanzelf ging het vervolgens niet. “Er waren de nodige hobbels te overwinnen. Door ons werk in de wetenschap kwamen we jarenlang op allerhande plekken. Zat ik in Amsterdam, werkte zij in Brussel. Toen verhuisde ik naar Groningen, maar zij weer naar Maastricht. Daarna kreeg ik een baan in Utrecht maar woonde zij inmiddels in Parijs.” 

In de stad van de liefde vraagt hij haar uiteindelijk ten huwelijk. “Een emotioneel moment. Het is een cliché, maar ik vond het nogal wat: uitspreken dat ik de rest van mijn leven met haar wilde delen.” Ze zijn inmiddels formeel getrouwd, maar dat gebeurde (opmerkelijk genoeg al de zoveelste uit deze serie) ‘snel snel’ op een maandagochtend op het gemeentehuis. “Mijn vrouw is Turks en omdat we samen een dochter hebben is het voor de Turkse wet van belang dat we getrouwd zijn. Een groot feest komt later.” En hoewel zijn vrouw is geboren en getogen in de miljoenenstad Istanbul, ervaart hij totaal geen cultuurverschil. “We delen dezelfde normen en waarden.” Gevraagd naar welke dat dan zijn: ”Jeetje, moeilijke vraag. Had ik al gezegd dat ik vier uur geslapen heb?“ 

Het is duidelijk: tijd om er een eind aan te breien. Koen staat ook weer te popelen om terug te gaan naar zijn studenten. Als ik na het interview wegrij kom ik langs de botanische tuinen. Het lichtpuntje van De Uithof. Een groot bord kondigt het jaarthema aan: ‘Darwins Datingbureau’. Inderdaad. Toeval bestaat niet.

Niels van der Laan

(On)vervulde dromen

In 2003 vroegen we Maastrichtse studenten naar hun toekomstdromen. Hoe staat het daarmee anno 2020? Zijn ze uitgekomen? In dit jubileumjaar (Observant wordt 40!) zoeken we hen opnieuw op. Niels van der Laan was in 2003 als studentjournalist verantwoordelijk voor het leeuwendeel van de portretten, en ook nu neemt hij een flink aantal voor zijn rekening. Behalve bovengenoemde alumni, vragen we ook oud-studentenjournalisten van Observantnaar hun (on)vervulde dromen.

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)