Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Later kun je denken: het is goed zo”

“Later kun je denken: het is goed zo”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Carina Fiddelers (1962, Maastricht) * receptionist op verschillende locaties sinds 2019 * woont in: Maastricht * Burgerlijke staat: single

Ik lijk het meest op… Ik ben een goede mix van mijn vader en mijn moeder. Van mijn vader heb ik het ondernemende. Ik heb tien jaar lang een eigen zaak gehad in damesmode en bijouterie. Net voordat de euro kwam, ben ik ermee gestopt. Je moet er heel veel uren in stoppen en ik dacht: wil ik dit nu voor de rest van mijn leven? Van mijn moeder heb ik mijn goede humeur. Ik ben bijna altijd vrolijk. Van allebei heb ik meegekregen dat ik met bijna iedereen door een deur kan. We waren thuis met vier kinderen, dus iedereen nam wel iemand mee. Dat kon allemaal. We zijn een hecht gezin. Ik ben de jongste, mijn broer is tien jaar ouder dan ik en mijn zussen acht en drie jaar. Zij hebben de weg voor mij vrijgemaakt en namen het altijd voor mij op. Ze namen me ook mee, ondanks het leeftijdsverschil. Als mijn broer brommer ging rijden, mocht ik achterop. Voor hen ga ik door het vuur; familie is de constante factor in je leven.

Wat heeft je verrast in het leven? Als je jong bent denk je ‘als ik zo oud ben, krijg ik verkering, als ik zo oud ben, ga ik trouwen en als ik zo oud ben, krijg ik kinderen’. En dan komt dat helemaal niet. Na mijn scheiding – ik ben redelijk jong gescheiden – ben ik een hele tijd alleen geweest en heb ik heel veel nagedacht over kinderen krijgen. Vervolgens kreeg ik een partner die al drie kinderen had en dacht ik: ik laat het aan mij voorbijgaan. Ik heb nooit die oerdrang gehad. Daar heb ik geen spijt van gekregen, gelukkig niet. Sommige dingen in het leven bieden zich aan, andere niet. Je moet het nemen zoals het komt en er het beste van maken.

Laatste keer hard gelachen? Met carnaval. Ik vier het altijd, ga lekker de stad in met familie, vrienden of alleen. Ik geniet van de muziek, de creatieve creaties van andere mensen en kletsen met vreemden. Ik kan goed alleen zijn, maar het is soms moeilijk om ergens alleen naar toe te gaan. Vriendinnen hebben nu eenmaal vaak een gezin. Het kost altijd energie. Maar je moet wel, anders zit je altijd maar thuis. 

Ik erger me aan… mensen die altijd zeuren. Je maakt het jezelf zo moeilijk. Je zit te zeuren en anderen hebben geen zin meer om met je om te gaan. Ik mopper ook wel eens, maar dan denk ik al snel: daar heb je toch niks aan. Mijn ex-vriend zei altijd: als je toch aan het werk moet, doe het dan met een glimlach. Dat is leuker voor jezelf en voor je collega’s. 

Mooiste reis? Een vakantie in Noord-Italië met mijn zus. De natuur is er prachtig, de architectuur mooi, het eten lekker en het gezelschap was goed. Ik heb geen enorme reisdrang. Misschien omdat ik tien jaar lang op een P&O ferry heb gevaren als receptionist. Dat was twee weken aan boord en dan twee weken vrij. Het was geen exotische route – van Zeebrugge naar Engeland – maar je was wel steeds van huis. Na die hectische weken was het lekker om gewoon thuis te zijn. Misschien ga ik ooit nog eens naar Amerika of Australië, dat lijken me mooie landen.

Verdrietige periode? Mijn scheiding, al heeft me dat achteraf erg gevormd. Toen was het erg verdrietig en absoluut niet wat ik wilde, maar jaren later denk ik dat het toch goed is dat het is gebeurd. Ik heb ervan geleerd dat je jezelf heus eens weg kunt cijferen voor een ander, maar niet de hele tijd. Je mag er zelf ook zijn. Het overlijden van mijn ouders was ook verdrietig, mijn vader is 76 geworden, mijn moeder 83, ze zijn allebei overleden na een kort ziekbed. En ik ben nu pas weer sinds kort single. Dat brengt natuurlijk ook verdriet met zich mee.

Ik ben op mijn gelukkigst als… Soms kom ik thuis, heb ik lekker gewerkt en dan overvalt me opeens een gevoel van geluk. Dan realiseer ik me dat ik het fijn heb, gezond ben. Ik kan het ook hebben als ik met een kopje thee in de zon zit. Het zijn de kleine dingen die mij het gelukkigst maken.

Toen ik klein was wilde ik… schoonheidsspecialiste worden. Ik keek graag hoe mijn oudere zus zich opmaakte en dacht: o, als ik toch eens oud genoeg zou zijn dat ik dát mag doen. Maar na de middelbare school koos ik voor een administratieve opleiding. Daarin lagen de banen toen voor het oprapen. Ik heb gedurende mijn leven nog een paar keer gedacht: zal ik toch de overstap maken? Maar uiteindelijk is het er nooit van gekomen. 

Ik geloof in… dat uiteindelijk alles weer goed komt. Soms maak je iets mee en vraag je je af waarom. Daar krijg je niet altijd meteen een antwoord op, maar later kun je toch denken: het is goed zo. Al moet je daar natuurlijk zelf ook voor werken, het komt niet vanzelf.

Tags:

CommentsReacties

2020-04-17: Frank
Hoi Carine,

Mooi artikel en verhaal. Ik ken je nog van de P &O Ferries tijd. Mooi levensverhaal en een mooie levensmotto. Ik hoop je nog eens te spreken.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)