Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik ben vaak zachter dan de journalistieke wereld”

“Ik ben vaak zachter dan de journalistieke wereld” “Ik ben vaak zachter dan de journalistieke wereld”

Photographer:Fotograaf:

Own archive Lieke

Alumni over hun dromen: zijn ze uitgekomen?

Ergens diep vanbinnen wist ze altijd al wat ze wilde. Toch liet Lieke van den Krommenacker (39) zich meer dan eens meesleuren met …, ja met wat eigenlijk? Met de dromen van anderen? De verwachtingen van anderen? De keuzes die in haar ogen horen bij een volwassen bestaan? Punt is dat ze meer dan eens een pad koos dat uiteindelijk niet het hare bleek te zijn. Maar dat is verleden tijd. “Ik heb veel meer dan ooit mijn plek gevonden, ik ben tevredener, ben beter thuis in mezelf.” Grinnikend: “Mijn achttienjarige zelf zou zeggen: knap gedaan.”

Afgelopen Valentijnsdag was ze te horen op Radio1. “Lieke van den Krommenacker, journalist, verhalenverteller en liefdesbrievenschrijver”, zo ongeveer luidde de introductie op die 14e februari. Ze vertelde over haar specialiteit: liefdesbrieven (en als het moet ook uitmaakbrieven) op bestelling. Ze tikt ze op een oude typemachine of laptop tijdens festivals als Pinkpop en het Drentse FestiValderAA, maar ook op een zaterdagmiddag in een lokale boekhandel. Dit voorjaar is ze samen met een vriendin in Leeuwarden te vinden waar ze met een rijdend liefdesbriefkantoortje onder meer zorginstellingen aandoet. “In het kader van een project ter bestrijding van eenzaamheid.” 

Ja, ze is sinds augustus 2019 ZZP-er. “Ik doe nu veel meer waar mijn hart ligt en waar ik goed in ben.” En dat zijn - naast de brieven - verhalen in opdracht over wat mensen beweegt, over hun geluk en verdriet. Maar ook de voorbereiding van talkshows voor het Fries Museum, het schrijven over literatuur en kunst.

Zonde

Dat ze journalist wilde worden, wist ze al heel lang. Ze schreef als kind al gedichtjes en las alles - “ik heb mezelf leren lezen, zegt mijn moeder”- wat los en vast zat. Maar de School voor Journalistiek? Nee, dat vond de geboren en getogen Brabantse zonde. “Ik had het rare idee dat je met een vwo-diploma naar de universiteit moest gaan. Niet naar het hbo.” Maar welke studie moest het worden? “Ik wilde tien dingen tegelijk: sociologie, filosofie, antropologie, letterkunde, journalistiek, ik vond het allemaal boeiend.” Per toeval las ze over cultuur- en wetenschapsstudies in Maastricht. “Ik vond het heerlijk, er ging een wereld voor me open. Het pgo was uniek, we studeerden in groepjes, bekeken maatschappelijke ontwikkelingen van veel kanten. We gingen de diepte in, dachten veel na, al heb ik mezelf, zeker toen de postmoderne filosofen aan bod kwamen, ook weleens in de war gedacht. Het was zo theoretisch, ik kon het soms niet bevatten.” 

Ze werd studentjournalist bij Observant, schreef voor Mosaïek, het magazine van de studenten van Fasos en besloot om na haar afstuderen in 2005 toch een master journalistiek te gaan doen. Het plan was Amsterdam, dan kon ze gaan samenwonen met haar toenmalige vriend, maar ze werd afgewezen. “Ik heb heel hard gehuild en uiteindelijk bedacht: dan maar naar Groningen, daar was ik wel aangenomen. De open dag was daar bovendien leuker. En toen ik in Groningen uit de trein stapte had ik hetzelfde gevoel als de eerste keer in Maastricht: ik voelde me gelijk op mijn plek. Maar dat had ik allemaal genegeerd, ik wilde immers naar Amsterdam.” 

Verdrietig

Ze genoot van de stad, de mensen en de combinatie van theorie en praktijk. “We moesten meteen de hort op en stukken schrijven.” Maar haar relatie ging na een half jaar uit. “Dat was heel verdrietig, maar het gaf ook lucht. Ik was mezelf een beetje kwijtgeraakt, mijn vriendje wist wat hij wilde, zag zijn toekomst in de ontwikkelingssamenwerking en ik dreef mee op die stroom, maar vergat na te denken wat ikzelf wilde en te vertrouwen op mijn intuïtie. Ik moest mijn pad nog zoeken. Dat kon ik nu in alle vrijheid en ongebondenheid doen.”  

Erasmus

Het eerste jaar in Groningen voelde “een beetje als een Erasmusjaar in eigen land”. Hard studeren, veel uitgaan, veel plezier, veel ontdekken. “Ik ben in mijn Maastrichtse tijd nooit naar het buitenland gegaan, ik dacht dat ik dat niet kon betalen, daar heb ik echt spijt van.” Hoe vlot het eerste jaar ook liep, de eindscriptie die daarna kwam, wilde maar niet vlotten. “Ik bleef maar proberen, en dacht steeds: straks stel ik mijn moeder teleur, sta ik niet op de trappen van het Academiegebouw met mijn bul.” Het kostte haar een paar jaar en talloze baantjes (“ik ben bijvoorbeeld in ieder gebouw van de universiteit kantinejuffrouw geweest”) voor ze de knoop durfde door te hakken: “Ik wilde afstuderen voor anderen, niet voor mezelf. Ik wilde aan het werk. Ik dacht dat het erg zou zijn, maar ik ben zelden zo opgelucht geweest als toen ik de hele scriptiepapierhandel in de prullenbak gooide.” 

Ze werd in 2010 regio-verslaggever bij de Leeuwarder Courant waar ze onder andere de gemeenteraden van Vlieland, Schiermonnikoog en Franeker moest verslaan. Later kreeg ze een soortgelijke functie bij het Dagblad van het Noorden. “Het was een feest, behalve de gemeenteraadsvergaderingen, die heb ik vervloekt. Ik heb geen neus voor nieuws, houd er ook niet van. Ik houd ook niet van politiek. Ik houd niet van narigheid, ik schep er geen genoegen in om de luis in de pels te zijn, hoe belangrijk die luis ook is. Ik ben wel kritisch, stel ook goede vragen, maar ik ben vaak zachter dan de journalistieke wereld. Ik wil verhalen schrijven over mensen, over wat hen beweegt, over kunst, cultuur. Dan kom ik beter tot mijn recht, maar voor dat soort artikelen bleef weinig tijd over.”

Lieve man

Na negen jaar stopte ze “met proberen om te zijn wie ze niet is”. Ze vertrok als verslaggever en is sinds augustus 2019 ZZP-er. Het is ook het moment dat ging ze samenwonen met “een lieve, zachte man die ook schrijft”. Haar eerste lange verkering die - sinds het uitging met haar studentenliefde - ze weer meeneemt naar het familiekerstdiner. “Ik dacht lang dat het niet voor mij was weggelegd. Ik had wel genoeg aandacht van mannen, maar het was nooit duurzaam. Zodra het serieus werd was ik zo bang dat hij bij me weg zou gaan, dat het vervolgens ook gebeurde. Koen heeft zich hierdoor niet laten afschrikken. Ik ben er vanaf dag één heel open over geweest, en dat werkte.” 

Kinderen

En kinderen? Huisje, boompje beestje? Zo is ze wel opgevoed. En om haar heen ziet ze veel mensen die weg volgen. Maar zelf? “Ik geloof het niet. Ik ben niet voor honderd procent zeker, maar dat ben ik nooit. Ik voer hierover veel gesprekken, ik heb lang gewild dat ik het zou willen, dat is zo lekker duidelijk, heerlijk meegaan met de stroom. Maar ik denk dat kinderen niet in ons leven passen. En dat is oké.” Wel hoopt ze nog een keer dat gemiste Erasmusjaar in te halen. Twaalf maanden naar Nieuw-Zeeland waar ze al eerder drie maanden vertoefde. Toen alleen. Maar nu dan samen met Koen.

(On)vervulde dromen

In 2003 vroegen we Maastrichtse studenten naar hun toekomstdromen. Hoe staat het daarmee anno 2020? Zijn ze uitgekomen? In dit jubileumjaar (Observant wordt 40!) zoeken we hen opnieuw op. Niels van der Laan was in 2003 als studentjournalist verantwoordelijk voor het leeuwendeel van de portretten, en ook nu neemt hij een flink aantal voor zijn rekening. Behalve bovengenoemde alumni, vragen we ook oud-studentenjournalisten van Observantnaar hun (on)vervulde dromen.

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)