Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik ben verknocht aan Limburg, maar wilde er ook per se weg”

“Ik ben verknocht aan Limburg, maar wilde er ook per se weg” “Ik ben verknocht aan Limburg, maar wilde er ook per se weg”

Photographer:Fotograaf:

Eigen archief Jean Dohmen

Alumni over hun dromen: zijn ze uitgekomen?

De 18-jarige Jean Dohmen wilde in Groningen gaan studeren, of Amsterdam. Lekker ver weg van Heerlen, waar hij opgroeide. Het werd toch Maastricht, slechts 25 kilometer verderop. “Daar heb ik nooit spijt van gehad.” De keus tussen de Randstad en Limburg bleef een thema in zijn leven. “Ik heb mijn hele leven last gehad van heimwee en Fernweh. Ik ben verknocht aan Limburg, maar wilde er ook per se weg.”

Als tienjarig jongetje mag Dohmen mee met grote broer Joep naar de redactie van Het Limburgs Dagblad. Joep, die negen jaar ouder is, doet de School voor Journalistiek en loopt er stage. “Dat maakte grote indruk.” Het zaadje is geplant: Jean wil zijn oudere broers Joep en Hub achterna. “Mijn moeder zag het al voor zich. Ze zei: ga jij eerst maar eens een academische studie afronden. Als je het daarna nog steeds wil, kijken we verder.”

Per toeval belandt hij op een open dag in Maastricht. “Het systeem sprak me aan.”  Het werd Nederlands recht. “Ik heb altijd een gloeiende hekel aan onrechtvaardigheid gehad. Achteraf is het vooral een goede brede basis geweest.”  Hij was “heel bleu”, toen hij in Maastricht aankwam, zegt Dohmen. “Ik heb jong mijn vader verloren, op mijn negende. Dat heeft me uit het lood geslagen. Ik was onzeker, wist niet goed wat ik wilde. Die studiejaren hebben me echt veranderd. Ik had goede vrienden, ontdekte steeds beter wie ik ben en hoe ik in het leven sta. Dingen begonnen op hun plek te vallen. Ik heb leren loslaten. Ik ontdekte dat er geen antwoord is op de grote vragen van het leven, dat voelde heel bevrijdend. Het leven is maar beperkt maakbaar. Ik heb later ook nooit mijn carrière gepland, maar impulsief gekozen voor wat me op dat moment leuk leek.”

Tijdens de studie trekt de journalistiek nog steeds en dus gaat hij schrijven voor Observant. “Toen ik klaar was, ben ik de postdoctorale opleiding journalistiek in Rotterdam gaan doen. Weer op advies van mijn moeder trouwens, die heeft toch wel veel invloed gehad.” Hij staat op het punt om aan een stage bij de Volkskrant te beginnen als Dagblad de Limburger belt. Ze hebben een baan voor hem. “Joep werkte daar al, ik had een vriendinnetje in Maastricht en ik zat chronisch op zwart zaad.”

De baan bevalt goed, maar op een gegeven moment begint het toch te kriebelen. “Ik realiseerde me dat ik een cul-de-sac was ingelopen. De relatie was inmiddels op de klippen gelopen en er was een nieuwe hoofdredacteur gekomen die op gespannen voet stond met Joep. Daar werd ik ook op aangekeken. Hij zei letterlijk tegen mij: ‘jij hoeft hier op niets meer te rekenen’. Los daarvan was het tijd om mijn vleugels uit te slaan. In de Randstad heb je nu eenmaal veel meer smaken qua journalistiek.”

Dohmen vertrekt naar Den Haag, om daar als parlementair verslaggever aan de slag te gaan voor de regionale kranten. Na anderhalf jaar vertrekt hij naar het Algemeen Dagblad. Daar ontmoet hij zijn vrouw Sannie en begint hij voor het eerst over kinderen na te denken.  “Daar had je toen ik een jaar of 25 was echt niet mee moeten aankomen. Ik had er helemaal niets mee. Ik had nog genoeg voor mezelf uit te dokteren. Sannie had er vroeger ook geen interesse in, maar toen we elkaar tegen kwamen, dachten we allebei: met deze combi lijkt het me wel een goed idee.”

Nu wonen ze met hun drie zoons in Monnickendam. Dohmen neemt ze regelmatig mee naar Limburg en praat dialect met de jongens. “Dat vind ik heel belangrijk. Het is ook grappig; dan hoor je er opeens een met een scherp Noord-Hollands accent ‘hot de moel votloak’ tegen een ander zeggen.”

Na het AD volgde Elsevier, waar hij chef van de economieredactie was, en nu werkt hij voor het Financieele Dagblad. “Sommige mensen rollen van de ene managementfunctie in de andere, ik wissel graag af. Ik heb nu weer tijd om lange verhalen te schrijven.”  Ondertussen lonkt Limburg nog steeds, zal hij ooit terugkeren? “Zeg nooit nooit. Maar ik heb nu natuurlijk wel een gezin, mijn vrouw zou dan ook een baan moeten vinden. Maar je moet altijd iets hebben om over te dromen.”

(On)vervulde dromen

In 2003 vroegen we Maastrichtse studenten naar hun toekomstdromen. Hoe staat het daarmee anno 2020? Zijn ze uitgekomen? In dit jubileumjaar (Observant wordt 40!) zoeken we hen opnieuw op. Niels van der Laan was in 2003 als studentjournalist verantwoordelijk voor het leeuwendeel van de portretten, en ook nu neemt hij een flink aantal voor zijn rekening. Behalve bovengenoemde alumni, vragen we ook oud-studentenjournalisten van Observant naar hun (on)vervulde dromen.

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)