Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

‘Praten’ zonder geluid te maken

‘Praten’ zonder geluid te maken

Studentenonderzoek

Stel je voor: je ben volledig bij bewustzijn, krijgt alles wat er om je heen gebeurt mee, maar je kunt je niet bewegen of communiceren. Dat is waar patiënten met het locked-in-syndroom mee te maken hebben. Hoe fijn zou het dan zijn als je met behulp van een klein kastje dat activiteit in de hersenen meet toch kunt ‘praten’ met de mensen om je heen.

Het is nog toekomstmuziek maar Niels Reuter, researchmasterstudent Cognitive and Clinical Neuroscience, gelooft dat het ooit mogelijk is. Voor zijn Marble-project onderzocht hij of het te voorspellen is of mensen geschikt om zo’n kastje, een zogenoemde Near-infrared spectroscopy (NIRS), te gebruiken. Hij werd op het idee gebracht door zijn uiteindelijke supervisor Bettina Sorger, die onderzoek doet naar communicatiemogelijkheden via hersengolven.

“Dat heeft Sorger getest in de Tesla MRI-scanners, die de hersenactiviteit meten. De proefpersonen in de scanner werd gevraagd een bepaalde opdracht in hun hoofd uit te voeren. Bijvoorbeeld iets tekenen in gedachten of je voorstellen dat je door een ruimte loopt. Tegelijkertijd zagen ze op een scherm letters om de beurt oplichtten. Zodra de juiste letter in beeld was, stopten ze met de opdracht. Zo spelden ze woorden.” Reuter heeft zelf ook meegedaan. “Een heel vreemde ervaring. Je ligt doodstil, maakt geen enkel geluid en toch voer je een gesprek met degene in de controlekamer.”

Hoewel de methode veelbelovend is, zitten er ook nadelen aan. “Zo’n scanner is heel groot en duur. Niet ieder ziekenhuis heeft er een. Daarbij moet de patiënt iedere keer verplaatst worden.” Dus keek Reuter naar de mogelijkheden met de NIRS. “Een vrij nieuw apparaat dat in een rugzak past. Het kan tot drie centimeter in de hersenen meten. Mensen krijgen een kapje op dat is aangesloten aan een meetkastje.”

Reuter liet proefpersonen simpele vragen beantwoorden met ja of nee. Het werkte het beste als ze een aparte opdracht voor ja en voor nee uitvoerden. Al doende ontdekte het team dat de NIRS niet bij iedereen even goed werkt. “Dik haar is bijvoorbeeld een nadeel. Het apparaat kan maar drie centimeter diep meten en zo verlies je een paar millimeter. Ik heb zelf mijn haar afgeschoren om te kijken of dat iets uitmaakte, maar dat was niet zo. Stoppels houden ook al tegen.” Ook is er een verschil tussen mannen en vrouwen. “Mannen hebben gemiddeld een dikkere schedel. En omdat de meting met licht werkt, maakt het ook uit hoe donker je huid is.”

Het apparaat is dus niet voor iedereen geschikt, maar toch ziet Reuter er toekomst in. “Het wordt nog verder ontwikkeld. De fabrikant gaat nu proberen een kapje te maken dat beter op het hoofd blijft zitten. Ook de software om de gegevens te analyseren staat nog in de kinderschoenen. En al kan uiteindelijke maar 25 procent van de locked-in-syndroom-patiënten het gebruiken, dan vind ik het nog een succes. Dit wordt de basis voor nieuwe methodes.”

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)