Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ze ontwijkt de eenzaamheid, dan maar even iets minder inkomsten

Ze ontwijkt de eenzaamheid, dan maar even iets minder inkomsten

Photographer:Fotograaf:

Toen Kristel Zaal nog aan het werk was in het MUMC in 2018/ Loraine Bodewes

(Geen) werk aan de winkel

Werk aan de winkel. Zo heette onze rubriek van vorig academisch jaar over studenten en hun bijbaan. Hoe vergaat het hen tijdens de corona-crisis? Kunnen ze nog iets voor hun werkgever betekenen of zijn ze naar huis gestuurd? Behalve studenten uit deze serie laten we ook anderen aan het woord. Deze keer: Kristel Zaal, vierdejaars psychologie. Haar baan bij de patiëntencatering in het ziekenhuis staat even on hold.

Ze is niet goed in “alleen zijn”, dus heeft ze haar kamer verlaten en woont ze voorlopig bij haar vriend in Eindhoven. Nadeel is dat ze niet kan werken in het Maastrichtse ziekenhuis. Kristel Zaal (23) werd vorig jaar door Observant gevolgd tijdens haar bijbaan bij de patiëntencatering. Tot een maand geleden kwam ze er nog zo’n vijf keer per week en draaide ze iedere keer een dienst van anderhalf uur. Aan de lopende band zette ze maaltijden klaar, met bruin of wit brood, hagelslag, jam, toetjes en soepjes.

Ze ontwijkt de eenzaamheid, dan maar even iets minder inkomsten. Overigens mocht ze een tijd lang niet eens aan het werk. Zaal, voorzitter van de Maastrichtse studentenzwemvereniging Tiburón, zat halverwege maart met meer dan honderd studenten uit het hele land in een wintersportoord in Frankrijk. “Het coronavirus had Europa bereikt, het waarde vooral rond in Noord-Italië, maar was nog niet in alle hevigheid losgebarsten in andere landen. Het werd ook nog niet afgeraden om te gaan skiën in Frankrijk.” In een week tijd veranderde er veel. De Franse overheid gooide op zondag 15 maart per direct alle wintersportgebieden dicht. In Nederland kondigde minister-president Mark Rutte aan dat alle scholen en horeca op slot gingen. “We zouden sowieso teruggaan, omdat de reis was afgelopen, maar het voelde heel raar, het ging snel.”
In Nederland voelde het als “dikke paniek”, zegt Zaal, te meer omdat een medereiziger – een student uit een andere stad – allerlei coronasymptomen had tijdens het tripje. Iedereen die er was geweest, behoorde opeens tot een ‘risicogroep’. “Ons werd aangeraden in quarantaine te gaan. Mijn vriend was mee gegaan op wintersport, dus gelukkig konden we samen binnen blijven. Werken was er natuurlijk even niet bij.” Of de student daadwerkelijk het virus onder de leden had, is onbekend. “Hij is niet getest.” Haar zijn in elk geval luchtwegklachten of koorts bespaard gebleven.

In de zorg hunkert men naar handen aan het bed, maar bij de patiëntencatering, vertelt Zaal, is de nood nog niet zo hoog. “Voor zover ik weet, heeft het uitzendbureau nog geen problemen met het vullen van de planning.” Toch betekent het voor Zaal zo’n 250 euro minder per maand. “Dat kan dus niet naar de spaarrekening.” Haar studiefinanciering is maximaal. Daar betaalt Zaal haar huur en vaste lasten van. Ondanks haar financiële buffer hoopt ze dat de situatie niet nog heel lang duurt. “Ik wil liever niet aan mijn spaargeld komen.”
Op de vraag wanneer ze denkt weer te gaan werken, heeft ze geen antwoord. “Eerst maar eens wat minder strenge maatregelen.” Met andere woorden: dat haar sociale leven weer wat kleur krijgt. Dat bijvoorbeeld de wekelijkse zwemtrainingen worden hervat en er weer samen een borreltje kan worden gedronken. “Maar ik zie het niet snel gebeuren.”

 

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)