Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik schreef iedere ochtend tussen vijf en zeven twee pagina’s voor mijn proefschrift”

“Ik schreef iedere ochtend tussen vijf en zeven twee pagina’s voor mijn proefschrift”

Photographer:Fotograaf:

archief Jeroen Janssens

Alumni en hun dromen: wat is ervan terecht gekomen?

Oud-student University College Jeroen Janssens

De twintig jaar oude eerstejaars student University College Jeroen Janssens droomde de grote dromen. Hij wilde astronaut worden. “Veel vrijheid, en je bent lekker ver van huis. Bovendien word je er beroemd mee, dat lijkt me geweldig.” Na zijn buitenaardse carrière wilde hij van zijn pensioen genieten op een boerderij. Overigens zonder dat hij zichzelf groene vingers toedichtte. “Ik leer het wel van de tuinman.” Weinig, zo niet niks, is er zestien jaar later van terechtgekomen. “Ik vraag me af waar ik met mijn gedachten was toen ik dat allemaal zei.”

Jeroen geeft toe: tijdens het vorige interview wist hij nog niet goed wat hij met zijn leven wilde. “Daarom paste het University College bij mij. Het was een nieuwe opleiding waar je vakken mocht volgen op diverse faculteiten.” Bevlogen raakt hij tijdens colleges van de bachelor kennistechnologie. Zozeer zelfs dat hij uiteindelijk na zijn studie op dat vakgebied gaat promoveren. Uiteindelijk, want vanzelf ging het allerminst. “Het onderwerp was leuk, ik deed onderzoek naar het herkennen van anomalieën in big data, maar ik was geen raswetenschapper en beheerste het ‘spelletje’ niet goed. Je moet weten wat collega’s willen lezen en het ook in hun stijl kunnen opschrijven. Daar was ik slecht in. In de peer review werden mijn artikelen steeds afgewezen. Behoorlijk frustrerend.”

Als hij op een avond een blogpost in elkaar draait over het analyseren van datasets via de computertaal Unix, verandert zijn leven. “Dat blog ging viral en ik kreeg enorm veel enthousiaste reacties.” Meer dan een half miljoen mensen hebben het inmiddels aangeklikt. “Hoe cool is dat! Met een proefschrift bereik je natuurlijk nooit zoveel mensen. Laten we eerlijk zijn, als tien mensen het helemaal hebben gelezen, is het veel. En dan tel ik mijn ouders zelfs mee.”

Roeping

Jeroen ontdekt zijn roeping. “Ik ben goed in het op een toegankelijke manier uitleggen van complexe materie. Kijk maar!” Plotseling gooit hij twee boeken op tafel. Afgezien van zijn naam op de kaft beide volstrekt onleesbaar. “Mijn boek. Vertaald in het Chinees en Japans”, zegt hij apetrots. “Mijn blogpost was onder de aandacht gekomen van de gerenommeerde uitgever O’Reilly en die vroeg mij het te bewerken tot een boek. Geweldig: wie schrijft die blijft.”

Gepest

Dan blijkt toch een opvallende parallel met het interview van jaren geleden. Want die astronautenwens, zo vertelde hij toen, was vooral ingegeven door zijn behoefte om zichzelf te bewijzen. “Ik ben vroeger veel gepest, ik zou het fijn vinden als ze me later zien en denken: die heeft iets bereikt in zijn leven.” En hoewel hij dat trauma inmiddels verwerkt heeft (“ik ben daar totaal niet meer mee bezig”) blijft de bewijsdrang. Al hoeft hij er niet langer beroemd mee te worden. “Integendeel, ik merk dat ik het veel leuker vind om in kleine groepen mijn kennis te delen.” Daarom heeft hij drie jaar geleden zijn eigen bedrijf Data Science Workshops opgericht waarmee hij in binnen- en buitenland trainingen geeft over het verkrijgen, opschonen, visualiseren en modelleren van data. “Zo kan je bijvoorbeeld alle gedocumenteerde besmettingen met het coronavirus onderzoeken. Welke verbanden zie je, hoe visualiseer je dat en welke conclusies kan je er dan uit trekken. Daarmee gaan we deze pandemie natuurlijk niet oplossen, maar alle beetjes kunnen helpen.”

New York

Zijn proefschrift (“het mooiste proefschrift dat je ooit hebt gezien, al heb ik het dan vooral over de lay-out en de kaft”) was er overigens zonder zijn vrouw Esther nooit geweest. “Het kwam maar niet af en ik had het eigenlijk al opgegeven toen we, op zoek naar een nieuwe uitdaging, samen verhuisden naar New York waar ik een baan had gevonden bij een startup.” Zijn vrouw bleef hem daar stimuleren zijn doctorstitel te behalen. “Voordat ik naar mijn werk ging schreef ik ‘s ochtends tussen vijf en zeven uur iedere dag twee pagina’s. Op een gegeven moment was het af.”

Het avontuur in de Verenigde Staten had hij voor geen goud willen missen. “Het was fantastisch. We woonden in Brooklyn in een huis met tuin - daar doen New Yorkers een moord voor - en iedere morgen reed ik op de fiets naar mijn werk in Manhattan. De energie van die stad is ongekend. En hoewel het misschien lijkt alsof iedereen langs elkaar heen leeft, is men heel behulpzaam. Iedereen wil elkaar helpen het beste uit zichzelf te halen.”

Twee Heeren

Zijn vrouw vindt hij “een verovering”. Op een avond in De Twee Heeren in Maastricht heeft hij haar versierd en snel daarna vraagt hij “of ze mijn vriendinnetje wil zijn”. Tijdens een weekend weg zeven jaar later gaat hij op zijn knieën. “Ik had het helemaal uitgedacht. 11 november 2011 om elf over elf. Dat leek me perfect. Maar ze was moe en onze wandeling, in werkelijkheid mijn zoektocht naar een romantisch plein, duurde haar veel te lang. Uiteindelijk heb ik die laatste elf minuten maar laten varen.” Haar reactie was onvoorzien. “Nee. Niet hier!”, riep ze. “Toen bleek dat het er van mijn kant allemaal mooi uitzag, maar zij met haar neus richting de afvalbakken vol graffiti stond. Zo had zij zich haar aanzoek als klein meisje niet voorgesteld.”

Ze vullen elkaar aan. “Ik hou van risico’s nemen, zij denkt langer over keuzes na.

Als je ons laat koken volgt Esther op de letter het recept en is het precies op tijd klaar. Ik improviseer. Soms wordt het dan extra lekker, meestal niet.” Samen hebben ze twee kinderen. “Ik wilde per se mijn genen voortplanten, die kan je de wereld natuurlijk niet onthouden”, lacht hij. Zijn zoon en dochter van vier en twee geven zijn leven zin. “Opstaan om zes uur om keihard mee te zingen met Frozen? Allemaal prachtig. Ik ga er alles aan doen om ervoor te zorgen dat het twee mooie mensen worden. Ik zie ze als twee startups, met Esther en mijzelf als investeerders.”

Niels van der Laan

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)