Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

En daar sta je dan voor een dichte grens

En daar sta je dan voor een dichte grens

Photographer:Fotograaf:

Simone Golob

Mag je in deze tijden van corona nog zeuren over kleine ongemakken? Ach, waarom niet? Ik woon in België, op ongeveer drie kilometer van de grens. Die grens is opeens een obstakel, hij is dicht en ik mag er alleen door als ik kan aantonen dat ik een noodzakelijke reis moet maken. Bijvoorbeeld naar het werk, of naar mijn moeder die een uur verder in een verpleeghuis woont, en die ik samen met mijn broer en zus bijsta, zo goed en zo kwaad als het in deze tijden kan. Een mondelinge uitleg volstaat niet. Ze geloven je niet op je blauwe ogen. De agent in kwestie wil een attestation zien, liefst in het Frans. Nu heb ik een verklaring van de universiteit in de auto liggen, in het Engels. En een verklaring van het verpleeghuis - ik sta te boek als mantelzorger - in het Nederlands. Die wordt bestudeerd, vervolgens moet ik mijn paspoort laten zien en mag ik met een vriendelijk knikje doorrijden. Zou de dienstdoende Waalse politieagent weten wat hij leest?

Europa lijkt ook in deze coronacrisis nog heel ver weg. Los van het politieke geruzie over noodfondsen voor de zuidelijke staten, zijn er geen gezamenlijk genomen maatregelen om het virus in te dammen en trekken landen zich terug op hun eigen territorium. En dat is schrikken. Voor mij bestond die grens eigenlijk niet meer, was een relikwie uit een grijs verleden, net als de Nederlandse gulden en de Belgische franc. Veel normale dagelijkse zaken leveren opeens gedoe op. Even op de fiets naar Eijsden voor een verse avondkrant? Het kan, maar niet zonder het risico op een boete van zo’n 250 euro. Op de fiets naar Maastricht, naar het werk? Dat wordt lastig. Alleen de A2 is aan ‘mijn’ kant open, de kleinere wegen zijn met dranghekken afgesloten. Ook die tussen de Maastrichtse ENCI en Lixhe. Wat te doen? De armspieren trainen en het karretje over het hek tillen, adviseert een agent die daar de wacht houdt. En natuurlijk altijd je paspoort en formulier in de aanslag.

Maar niet alleen ik als Nederbelg heb last van de gesloten grenzen. Een UM-collega die zelf in Maastricht woont, maar wier dochter - een alleenstaande moeder met drie kleine kinderen –  vijf kilometer verderop in Vlaanderen, komt België niet in. Mantelzorger of niet, ze wordt aan de grens weggestuurd als een halve crimineel, schrijft ze in haar column voor Observant. Maar ieder nadeel heb zijn voordeel. Ze heeft de kluizenaar in zichzelf ontdekt en leest, kijkt naar films en wandelt. Ik heb de kluizenaar in mezelf nog niet gevonden, maar wie weet lukt dat komende week, dan heb ik vrij.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)