Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik ben een feminist, maar koos per ongeluk alleen mannen in mijn team”

“Ik ben een feminist, maar koos per ongeluk alleen mannen in mijn team” “Ik ben een feminist, maar koos per ongeluk alleen mannen in mijn team”

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Josephine (José) Joordens (1963, Venlo) * In het dagelijks leven: bijzonder hoogleraar Naturalis Dubois leerstoel in Hominin Paleoecology and Evolution aan de Universiteit Maastricht en senior researcher bij het Naturalis Biodiversity Center in Leiden* Woont in: Amsterdam * Burgerlijke staat: gehuwd, zoon van 24 en een dochter van 20

Wat zie je als je in de spiegel kijkt? Een vrolijk iemand. Ik zie altijd de positieve kant. Qua uiterlijk ben ik steeds tevredener met wat ik in de spiegel zie. De manier waarop ik oud word past bij wie ik ben. Ik ben nu 57, maar ik kan nog steeds mijn jonge zelf terugzien.

Valkuil? Te veel willen, te hard werken, te snel van het een naar het ander springen. Ik heb continu nieuwe ideeën, maar kan ze niet allemaal uitvoeren. Ik moet mezelf voortdurend limiteren. Dat gaat de laatste jaren steeds beter. Twintig jaar geleden, toen mijn jongste net was geboren, heb ik een burn-out gehad. Ik had een drukke baan als consultant. Het was leuk werk, ik gaf advies aan het Wereld Natuurfonds, kreeg opdrachten van het ministerie. Maar er zat altijd druk achter, het had altijd een hoge urgentie. Tegelijkertijd miste ik diepgang, de mogelijkheid om ergens helemaal in te duiken. Het maakte me heel onrustig, het paste niet goed bij me. Ik heb mijn baan opgezegd en ben een jaar thuisgebleven. Ik kon niets, had totaal geen energie. Maar iedere dag las ik een paar bladzijden uit Darwins reisdagboek en zijn klassieker On the Origin of Species. Dat heeft me geholpen mezelf te hervinden als bioloog. Het was een moeilijke tijd, maar ik heb er veel inzichten aan overgehouden. Ik heb mijn leven heel bewust omgegooid. Mijn psycholoog zei indertijd dat ik ervanuit moest gaan dat ik nooit meer mijn oude energie terug zou krijgen, maar dat was niet waar. Ik heb juist meer energie, heb het gevoel dat ik méér leef, beter leef. Ik ben ook nooit bang geweest dat het terug zou komen.

Leiden of Maastricht? Maastricht. Ik kom uit het zuiden, al zal Venlo voor Maastrichtenaren misschien al als noordelijk voelen. Toch voelt het als een soort thuiskomen, iedere keer dat ik er ben. Of ik er ook naar wil verhuizen? Ik ben ook wel heel verknocht aan Amsterdam. En Maastricht is niet ver, in 2,5 uur ben ik er.

Wat ik wèl heb gedaan, maar mijn kinderen niet mogen. Ik vermoed dat mijn kinderen inmiddels alles en meer hebben gedaan dan ik. Ze zijn net als ik mensen die het avontuur opzoeken. Ik ging vroeger liften door Zuid-Frankrijk, heb wel eens motor gereden zonder rijbewijs en heel diep gedoken, gewoon omdat het kan. Soms heeft me dat in situaties gebracht waarvan ik later dacht: niet zo slim. Ik ben daar altijd eerlijk over geweest tegen mijn kinderen. Ik verbood nooit zomaar iets, maar legde uit wat de consequenties kunnen zijn van bepaald gedrag, soms met mezelf als voorbeeld.

Welke vraag wil je het liefst beantwoord zien? Wat heeft ons tot mens gemaakt? We zijn best vreemde dieren. Alle dieren zijn uniek, maar in ons geval is er een groot verschil met onze naaste verwanten, de mensapen. De weg daar naartoe moet een heel bijzonder traject zijn geweest. Als we dat beter kunnen begrijpen, kunnen we beter leven, denk ik. We zouden meer weten over ons lichaam, maar ook over onze mentale gesteldheid. Mijn oratie bij mijn aanstelling als hoogleraar heette niet voor niets ‘Ken uzelve’.

Mooiste reis? Dat is moeilijk kiezen. Ik heb veel gereisd. Mijn eerste verre buitenlandse reis was naar Indonesië op mijn 22e. Ik kom er nog steeds vaak voor werk, het is een heel dierbare plek, net als Kenia. Vanwege het werk van mijn man hebben we in Zambia en Senegal gewoond. Nou goed, ik kies voor onze reis naar Australië vorige zomer. Mijn dochter woont daar en we gingen haar opzoeken. Het was een heel nieuw continent voor ons en ik had geen tijd gehad om de reis goed voor te bereiden, dus we hebben het ter plekke verkend. De natuur is overweldigend.

Moeilijkste aan de liefde. Ik vind de liefde niet zo heel moeilijk. We zijn al heel lang samen, we hebben elkaar ontmoet in Wageningen tijdens de studie. We woonden in hetzelfde studentenhuis, na twee jaar kregen we wat. Het geheim is volgens mij dat je je altijd vrij voelt. Dat je een individu bent, dat je allebei helemaal mag zijn wie je bent.

Ik ben een feminist. Ja, dat vind ik heel belangrijk. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik toen ik een Vidi-beurs kreeg en een team mocht samenstellen per ongeluk alleen maar mannen heb aangenomen. Ik troost me ermee dat zowel ik als de andere supervisor vrouw zijn. Hebben we toch een onorthodoxe samenstelling. Ik ben mijn carrière begonnen als marien bioloog en was veel op zee. Dat was toen een echte mannenwereld, ik was meestal de enige vrouw aan boord. Dat heeft nooit problemen opgeleverd, maar je bent je er dan wel heel bewust van. Een gemengd team is echt het beste, en dan moet je soms wat langer en bewuster zoeken naar vrouwen.

Verslingerd aan… de zee. Er vlakbij zijn, erin zwemmen en duiken, erop varen. We hebben een piepklein strandhuis op Texel, daar breng ik mijn ideale zomerdag door.  Ik heb een fascinatie voor de link tussen de mens en de zee, daarom ben ik marien bioloog geworden. Mensen hebben er altijd dichtbij gewoond, voeden zich er voor een deel uit. Wat heeft dat betekend voor onze evolutie?

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)