Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik kan mijn ego in mijn broekzak stoppen”

“Ik kan mijn ego in mijn broekzak stoppen” “Ik kan mijn ego in mijn broekzak stoppen”

Photographer:Fotograaf:

Eigen foto

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Naam: Yasin Temel (1977, Sivas, Turkije) * In het dagelijks leven: hoogleraar neurochirurgie en neurochirurg aan het MUMC * Burgerlijke staat: getrouwd met Halime, twee dochters: Selin (12) en Sara (13) * Woont in Maastricht 

De grootste misvatting over Yasin Temel. Dat mij alles lukt. Ooit de jongste hoogleraar aan de UM, veel onderzoekssubsidies binnengehaald, een goede chirurg [hij zat onlangs in het RTL4-programma Topdokters]. Maar dat is niet het hele verhaal. Mijn Vidi-aanvraag keihard is afgewezen, een artikel voor Nature Neuroscience is, ook na aanpassingen, geschrapt, ik zie soms forse complicaties na een operatie, terwijl ik die totaal niet verwacht. Teleurstellingen genoeg, maar ik sta er niet lang bij stil. Ik denk er wel over na, maar stap er daarna overheen. 

Wat vind je het moeilijkst aan de coronacrisis? Dat veel mensen zo angstig en onzeker zijn en er moeilijk mee om kunnen gaan. Het lukt me bijvoorbeeld niet om mijn moeder gerust te stellen, wat ik als hulpverlener al snel probeer te doen. Ze laat me ook niet binnen, de boodschappen moet ik aan de deur hangen. Samen wandelen kan nog net, maar dan wel op drie meter afstand.

Het leven kan raar lopen. Ik ben geboren in Sivas, in het midden van Turkije, maar na drie maanden, in 1977, vertrok ons gezin naar Nederland. Naar Almelo, waar mijn vader, van huis uit theoloog, als gastarbeider werk vond in de textielindustrie. Ik heb er een prettige jeugd gehad, net als mijn broertje en zus. Mijn ouders hadden zich vanaf het begin voorgenomen om ooit terug te keren naar Turkije. Toen ik klaar was met de lagere school, brak dat moment aan. Ik weet het nog, we hebben er veel over gepraat en uiteindelijk zijn we gebleven. Ik stond open voor beide opties, maar had een voorkeur om hier te blijven.

Als Nederland tegen Turkije voetbalt, juich ik voor… Nederland. Turkije zit ook in mijn bloed. Als ik Turks eet of naar muziek luister, voel ik hoe mijn genen geactiveerd raken. Ik geef er ook lezingen en ga er op vakantie, ook omdat ik er nog familie heb wonen, waaronder mijn opa en oma. Voetballen heb ik ook veel gedaan, op het veld en later in de zaal. Nu ben ik trainer bij RKHSV in Heugem, waar ik de jeugd inclusief mijn twee meiden coach. 

Ik behandel patiënten met dwangstoornissen, zelf móet ik… De dingen perfect doen. Als ik opereer, doe ik dat volgens een vaste volgorde. Dat hoeft niet per se, voor de patiënt maakt het niet uit, maar ik moet dat van mezelf. In de samenwerking met andere artsen kan dat weleens lastig zijn. 

Als ik geen arts was geworden, dan… Zou ik in de hoek van de geschiedenis zijn beland. Hoe gedroeg men zich in voorbije eeuwen? Hoe moet het zijn geweest om in de negentiende eeuw te leven? Welke gedragspatronen overlappen met die van ons en welke niet?

Ik ben verslaafd aan….  Ehm, aan niets eigenlijk. Dat komt omdat ik mezelf goed kan beheersen, inhouden, iets niet doen. Mijn collega’s kennen dat ook van me. In een discussie kan ik heel lang wachten, en dan uiteindelijk mijn punt maken. Wat scheelt is dat ik niet het hoogste woord hoef te voeren, ik heb weinig last van een groot ego. Ik kan het bij wijze van spreken in mijn broekzak stoppen. Een groot ego kan leiden tot succes, maar vaak ook tot collateral damage. Dat komt dan doordat je weinig oog hebt voor anderen en als een bulldozer over hen heen walst. 

Een niet-onderzocht leven is niet de moeite waard om geleefd te worden (Socrates).Mooi gezegd. Ik onderzoek mezelf ook. Je speelt als mens meerdere rollen, je bent partner, vader, wetenschapper, chirurg, en in al die hoedanigheden evalueer ik mezelf. Vaak draait het om de momenten waarop je succes hebt of faalt. Dan vraag ik me af: hoe kan het dat dit zo goed is afgelopen? Of ik denk: waar is het misgegaan? Daarbij kijk ik eerst naar mezelf, zoals mijn vader vroeger altijd zei. Dat doe ik ook als leidinggevende van de vakgroep. Ik ben een verbindende leider, maar soms moet je directief optreden. En daar schrikken mensen weleens van. Maar goed, soms moet je knopen doorhakken als een discussie geen uitsluitsel biedt.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)