Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Alumna rechten: ooit begonnen in de verpleegkunde

Alumna rechten: ooit begonnen in de verpleegkunde

Photographer:Fotograaf:

Eigen foto Lianne Coenen

Net afgestudeerde UM’ers op zoek naar baan in coronatijd

Ze schreef haar eindscriptie over euthanasie en dementie. Daarbij nam ze de zaak van een specialist ouderengeneeskunde onder de loep die het leven van een patiënt met dementie had beëindigd. De mevrouw had toen zij nog wilsbekwaam was, een verklaring getekend. Toch werd de arts, nadat het dossier was beland op het bordje van verschillende toezichthoudende en beoordelende instanties, vervolgd door het Openbaar Ministerie. “Er was heel veel commotie. De belangrijkste vraag was of de arts zorgvuldig genoeg was geweest. Daarover was discussie”, vat de 26-jarige Lianne Coenen samen. De Hoge Raad deed onlangs uitspraak: de arts is niet strafbaar.

Indrukwekkende weg

“Die scriptie was een mooie combinatie tussen gezondheidsrecht en strafrecht, precies waar ik op had gefocust in mijn master. Bovendien had ik nog wat aan mijn verpleegkunde-roots.”
Uh, verpleegkunde? Coenen, kersverse meester in de rechten, heeft een indrukwekkende weg afgelegd. Ze begon als puber op het vmbo en eindigt jaren later aan de Universiteit Maastricht met een afgeronde master forensica, criminologie en rechtspleging.

Verpleegkunde

“Drie jaar lang studeerde ik verpleegkunde in het middelbaar beroepsonderwijs; verzorging en gezondheid trok me en ik keek jarenlang enthousiast naar allerlei ziekenhuisseries op televisie, dat leek me fantastisch. En ook al zou ik laag beginnen, ik zag mezelf wel doorgroeien.”
Maar de stages, onder andere in de ouderenzorg en bij een centrum voor chronisch orgaanfalen lieten haar de praktijk zien en ervaren. En die viel tegen. “Het was pittig werk met veel stress, collega’s hadden te lijden onder de werkdruk wat z’n weerslag had op hun gedrag.” Toen ze in haar derde jaar stopte met haar stage, “omdat ik niet fijn behandeld werd”, gooide ze het bijltje erbij neer. Exit verpleegkunde. “Ik kreeg een ‘helpende zorg diploma’ mee, niveau 2. Je mag daarmee cliënten verzorgen en ondersteunen.”

Openbaar Ministerie

Die ervaring komt haar goed van pas in haar huidige bijbaan bij Proteion, een zorgorganisatie in Midden- en Noord-Limburg, waar ze hulp biedt aan ouderen (“ontbijt verzorgen, beetje schoonmaken in huis, een spelletje doen of een wandeling maken, ’s avonds koken”). De bijbaan is bittere noodzaak, omdat functies op het snijvlak van straf- en gezondheidsrecht of bij het Openbaar Ministerie (“misschien wil ik over twee jaar aan de opleiding beginnen tot assistent-officier”) niet voor het oprapen liggen. “De werkzaamheden in de zorg zijn niet echt uitdagend, het is een routine geworden. Ik wil vooruit. En hier heb ik niet het hbo en de universiteit voor gedaan.”

Ervaring

Voordat ze op haar 25e aan de master forensica, criminologie en rechtspleging begon, deed ze nog ‘even’ de laatste twee jaar van de havo in één jaar, de volledige Hogere Juridische Opleiding van Zuyd (nu hbo-recht) plus een schakeljaar. Recht in plaats van gezondheid of verpleegkunde: “Na de havo voelde ik aan alles dat ik niet gelukkig zou worden van een carrière in de zorg.”

Nu is het tijd om ‘zichzelf te verkopen’. “Ik ben al langer aan het rondkijken, maar het is niet gemakkelijk. Ik heb bij vijf bedrijven gesolliciteerd en ben drie keer afgewezen. Van de andere twee verwacht ik binnenkort antwoord. Frustrerend is het soms. Ik reageerde bijvoorbeeld op een startersfunctie waarvoor geen ervaring nodig was, maar vervolgens werd ik niet uitgenodigd vanwege mijn gebrek aan ervaring.” Een andere “heel leuke vacature” bij het Openbaar Ministerie, als jurist op het thema zorg, ging ook aan haar neus voorbij. Dan was er nog een juridische functie bij Slachtofferhulp, maar daar kreeg een interne kandidaat voorrang.

Sneller ingewerkt

Op de vraag of de coronacrisis nog extra roet in het eten gooit, antwoordt ze instemmend. “De meeste mensen werken thuis. Op veel plekken worden ze niet voor volgend jaar terugverwacht op kantoor. Dat zorgt volgens mij dat werkervaring, zo’n drie tot vijf jaar, wel gewenst is. Ervaren personeel is sneller ingewerkt.” Het aanbod is mager en er is veel concurrentie, zegt ze. Coenen schakelt bekenden en vrienden in. Daarnaast droppen veel studiegenoten regelmatig een oproep op sociale media. “Ik heb er ook over gedacht om iets op LinkedIn te zetten, maar dan weet ik dat er vooral aanbiedingen komen van recruiters die voor detacheringsbureaus werken. En ik wil liever niet op kortdurende projecten zitten. Ik zou graag meer vastigheid willen voor een langere periode.”

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)