Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Geen vrienden kunnen maken in een nieuwe stad is ook hard

Geen vrienden kunnen maken in een nieuwe stad is ook hard

Donderdagochtend om 8.30 uur staat de radio aan. Het dilemma van de dag op NPO1 wordt bekendgemaakt: de vrijheden van studenten moeten beperkt worden. Aanleiding zijn de coronacijfers die schrikbarend stijgen, met name in de studentensteden in de Randstad, maar ook elders loopt het op. In Maastricht valt het nog alles mee volgens het corona-dashboard van de Rijksoverheid: 6 op 100 duizend. Ter vergelijking: in Delft 27 op 100 duizend, Wageningen 15 op 100 duizend, Groningen 12 op 100 duizend (peildatum: 17 september). Ik wacht de reacties op de radio niet af, er is werk aan de winkel. Bovendien houd ik niet zo van programma’s waarin iedereen die iets kwijt wil zijn – soms goed doordachte, maar vaker ook ondoordachte en ongenuanceerde – mening mag ventileren. Wat levert dat op?

De UM heeft strenge regels, het onderwijs gebeurt zoveel mogelijk – honderd procent bestaat niet, vertelde het audit team al eerder in Observant - corona-proof. Ook bij UM Sport doen ze er alles aan om covid-19 buiten de deur te houden, net als bij de studentenverenigingen. Maar het studentenleven speelt zich niet alleen daar af. Afgelopen maandag liep ik rond 23.00 uur door de stad. Het was heerlijk weer, waar in het voorjaar de stad uitgestorven leek, was het nu opvallend druk op straat. Jongeren, sprekend in alle talen, in tweetallen, in groepjes op weg naar ik weet niet waar. Studentenhuizen en privéfeestjes blijken op dit moment de grootste bron te zijn.

Observantcolumnist Mark Kawakami wijdt deze week zijn column ook aan studenten en de coronaregels. Inmiddels zijn er vijftig UM studenten (update UM van 15 september) besmet of besmet geweest. Hij vertelt over een universiteit in Boston die elf eerstejaars naar huis stuurde nadat ze samen naar de tv keken. Ze hadden de regels overtreden. Gelukkig, zo schrijft Kawakami, zijn we in Maastricht coulanter. En hoewel hij verspreiding van het virus absoluut wil voorkomen en niemands leven op het spel wil zetten, heeft hij toch sympathie voor de overtreders van de coronaregels, zeker als het om eerstejaars gaat. Die zijn nieuw in de stad en op zoek naar vrienden en naar een sociaal netwerk. Een van de eerste basisbehoeften van elk mens. Helaas, zo schrijft hij, zorgt de huidige pandemie ervoor dat ze in een uiterst lastige positie komen: of ze zijn verantwoordelijk burgers zonder een sociaal netwerk of ze verworden tot sociale paria’s.

Op Facebook, waar we zijn column hebben gepost, reageerde iemand verbolgen op zoveel nuance. ‘Hoe hard is het om een dierbare aan Covid-19 te verliezen? Hoe hard is het om niemand te mogen ontvangen in het verpleeghuis?’ Heel, heel hard en onverteerbaar weet ik ook uit eigen ervaring. Dat staat buiten kijf.

Maar toch, het is appels met peren vergelijken, ik weet het, maar geen vrienden kunnen maken als achttienjarige in een nieuwe stad, is ook hard.

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)