Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

De verdeling van het onzichtbare werk

De verdeling van het onzichtbare werk

Photographer:Fotograaf:

Ketut Subiyanto via Pexels

FEM rondetafelgesprek

Hoe gaat het met mijn promovendi? Hoe leg ik mijn kind uit dat ik thuis ook gewoon moet werken? Hoe zorg ik ervoor dat ik online contact houd met mijn vrienden en familie? Het is een greep uit de antwoorden op de vraag ‘wat stond er de afgelopen maanden op jouw ‘mental load’ lijstje’. Die werd gesteld tijdens het FEM rondetafelgesprek over het onzichtbare werk van vrouwen in de academische wereld; afgelopen dinsdag via Zoom.

Sinds het begin van de coronacrisis hebben vrouwelijke onderzoekers minder artikelen voor publicatie ingediend dan mannen. En ook vóór de crisis waren vrouwen in Europa de belangrijkste verzorgers in de meeste gezinnen. Reden genoeg voor het FEM, het female empowerment network van de Universiteit Maastricht, om een discussie te organiseren rondom het eerlijk verdelen van zowel de fysieke zorgtaken, als de mentale belasting die het zorgen met zich meebrengt. Ongeveer veertig vrouwen en een man schoven dinsdag aan.

Het is vooral dat laatste wat vaak op vrouwen neerkomt. Zij denken aan de tandartsafspraak, plannen de boodschappen en kopen het verjaardagscadeautje voor hun schoonvader. Deze to-do-lijst is voor anderen vaak onzichtbaar, het werk vindt tenslotte grotendeels in hun hoofd plaats.

Tijdens de coronacrisis kwamen daar nog andere zorgen bij. Alena Sander, promovenda aan het Centrum voor Ontwikkelingsstudies van de Universiteit van Leuven in België en Claire Grauer, promovenda en onderzoeker aan het Instituut voor Milieu- en Duurzaamheidscommunicatie aan de Leuphana Universiteit Lüneburg in Duitsland, besloten naast hun gewone werk met 24 vrouwelijke Europese wetenschappers te praten over hun mentale belasting, vooral tijdens de coronacrisis.

“Ik merkte zelf dat ik tegen een mentale blokkade opliep”, zegt Sander tijdens het rondetafelgesprek. “Ik had vijf uur per dag voor mezelf, om te werken, maar ik kon me niet concentreren.” Herkenbaar, niet alleen voor de vrouwen in hun onderzoek, maar ook voor de deelnemers aan het rondetafelgesprek.

Voor Sander hielp het om het onzichtbare werk met haar partner te bespreken. Ze maakte een lijst. “Die van mij was veel langer dan die van hem. Ik regelde bijvoorbeeld alle doktersafspraken voor onze zieke zoon en was op zoek naar een alternatief kinderdagverblijf omdat het onze misschien ging sluiten.” Communiceren helpt, zeggen ook de andere deelnemers.  Sander: “Hij neemt bepaalde verantwoordelijkheden nu over. En soms roep ik ‘mental load!’ en dan datgene wat me op dat moment bezighoudt, dan ben ik het even kwijt.”

Maar wat als je partner daar niet voor openstaat, vraagt een van de deelnemers. “Hij vindt dat ik overdrijf.” Laat het initiatief bij hem, adviseert een ander. “Sinds we pas boodschappen in huis hebben als hij een lijstje maakte, neemt hij veel meer taken op zich.”

Een student vraagt zich af hoe ze kan voorkomen dat ze later in deze situatie komt. “Leer nee zeggen”, adviseert Grauer. “Bedenk bij nieuwe taken: hoeveel meer mentale belasting gaat dit kosten? Als het meer is dan je op dat moment kunt hebben, zeg dan nee.” Ook de andere deelnemers hebben adviezen in die trant: verlaag je standaarden, dat je goed bent in een taak betekent niet dat jij hem altijd op je hoeft te nemen, accepteer dat je niet alles kunt.  Maar – weten de meeste deelnemers uit ervaring – dat is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)